Σε μια μέρα της ζωής μου

 

1

Σε φυγαδέψαν οι γονοί σου

-κλέφτες του ό,τι ο Θεός δίνει-

τόρα στ’ ανάβλεμμά σου τ’ άστρα

πιάνουν του χαλασμού τη δίνη

 

και πέφτουνε ώς τα γόνατά μου

αναλυμένο δακρυοβόλι,

και γω στον κόρφο μου τα κρύβω

και δε με πιάνει οργή και βόλι.

 

Και θεοκυνήγητος αν κλαίγω,

δε σβιεί η φλόγα των εντός μου,

είσαι του αίματός μου αίμα

και είσαι σάρκα της σαρκός μου.

 

 

Με τον γενικό τίτλο Σε μια μέρα της ζωής μου, ο Κ. Βάρναλης δημοσίευσε στον Νουμά, στις 22.8.1904, δέκα ποιήματα χωρίς επιμέρους τίτλους, αριθμημένα από το 1 έως το 10. Λίγο αργότερα, τα ποιήματα αυτά τα τοποθέτησε ως πρώτη ενότητα στην ποιητική συλλογή του Κηρήθρες, αλλάζοντας το πρώτο ποίημα και αλλάζοντας και τίτλο (Σ’ ένα αδειανό βάθρο Θεού) στην ενότητα.

 

Εδώ παρουσιάζω το παλιότερο πρώτο ποίημα της ενότητας, αυτό που έμεινε έξω από τις Κηρήθρες, όπως δημοσιεύτηκε στο Νουμά. Δεν βρίσκω να έχει αποθησαυριστεί στο αφιέρωμα του Ηριδανού, όμως διστάζω να το χαρακτηρίσω «αθησαύριστο» αφού δεν έχω πλήρη εικόνα των δημοσιεύσεων ποιημάτων του Βάρναλη.

 

Στα Φιλολογικά Απομνημονεύματά του, ο Βάρναλης γράφει:

 

Ένα χρόνο αργότερα, έστειλα δέκα ποιήματά μου καινούρια στο «Νουμά». Άλλα καυδιανά δίκρανα για το ποιητικό μου μέλλον! Θα τα δημοσίευε άραγε ο γερο-Ταγκόπουλος, αυτός ο τρομερός άνθρωπος με την αστείρευτη ειρωνεία, ή θα με έπαιρνε στο ψιλό στα… «ψιλά» σημειώματα του περιοδικού του, όπως έκαμνε για τόσους άλλους νέους και παλιούς;

            Σε λίγες μέρες κι ύστερα από πολλήν αγωνία πήρα ένα δελτάριό του. Μου έγραφε με τα γνωστά του ορνιθοσκαλίσματα, πως τα ποιήματά μου του αρέσανε και θα δημοσιευτούνε. «Αρέσανε και του Παλαμά», μου πρόσθετε. Ποιος με κρατούσε πια! Άρχιζε η… δόξα. Και μάλιστα ανάγγειλε ο «Νουμάς» πως στο άλλο του φύλλο θα παρουσιάσει δυο καινούριους ποιητές. Ο άλλος ήτανε ο Ηλίας Βουτιερίδης.

 

Η αναγγελία έγινε στο τεύχος 106, στο τεύχος 108 παρουσιάστηκαν τα ποιήματα του Βουτιερίδη με το ψευδώνυμο Περικλής Αρέτας και στο 110 του Βάρναλη.

 

 

 

 

Επιστροφή