Από την Πριγκηπέσσα

(The Princess, 1847)

του Alfred Tennyson

 

απόδοση : Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

 

Tears, idle tears, I know not what they mean,
Tears from the depth of some divine despair
Rise in the heart, and gather to the eyes,
In looking on the happy Autumn-fields,
And thinking of the days that are no more.

Δάκρυα, δάκρυα λες ανώδυνα (δεν ξέρω τι θένε να πουν)

δάκρυα πούρχονται, απ΄ τα βάθη λες κάποιας θείας απελπισίας,

και ξεχειλίζουν έξω απ΄ την καρδιά, κι ανεβαίνουν ως τα μάτια,

καθώς κοιτάμε τους ευτυχισμένους κάμπους του χινόπωρου,

κι αναπολούμε τις ημέρες που δεν είναι πια.

Fresh as the first beam glittering on a sail,
That brings our friends up from the underworld,
Sad as the last which reddens over one
That sinks with all we love below the verge;
So sad, so fresh, the days that are no more.

Δροσερές, καθώς η πρώτη αχτίδα της αυγής, οπού φωτίζει το ιστίο,

που φέρνει πια τους φίλους απ΄ τ΄ άλλο το ημισφαίριο,

θλιμμένες, σαν τη στερνήν αχτίδα, που πορφυρώνει εκείνο που

βυθίζεται, μ΄ όλα όσα που αγαπούμε, στον ορίζοντα·

έτσι θλιμμένες κι έτσι δροσερές, οι μέρες που δεν είναι πια.

Ah, sad and strange as in dark summer dawns
The earliest pipe of half-awakened birds
To dying ears, when unto dying eyes
The casement slowly grows a glimmering square;
So sad, so strange, the days that are no more.

Α! θλιμμένες και παράξενες, καθώς στις σκοτεινές αυγούλες του καλοκαιριού,

η πρώτη κραυγή των μισοξύπνητων πουλιών,

που την ακούνε αυτιά ετοιμοθάνατα την ώρα που, στα ετοιμοθάνατα τα μάτια,

το παράθυρο, μόλις ακόμα φωτισμένο, αργά αρχινάει και ξεχωρίζει.

Έτσι παράξενες κι έτσι θλιμμένες, οι μέρες που δεν είναι πια.

Dear as remembered kisses after death,
And sweet as those by hopeless fancy feigned
On lips that are for others; deep as love,
Deep as first love, and wild with all regret;
O Death in Life, the days that are no more!

Αγαπημένες έτσι, σα φιλιά αναπολημένα ύστερ΄ από το θάνατο,

έτσι γλυκές, καθώς αυτά που νείρεται μια φαντασία χωρίς ελπίδα,

σα χείλια προορισμένα σ΄ άλλους· βαθιές σαν την αγάπη, 

βαθιές καθώς η πρώτη αγάπη, σκοτιδιασμένες μ΄ όλους τους καημούς,

ω! θάνατος μέσα στην ζωήν οι μέρες που δεν είναι πια.-

 

 

 

 

 

 

  Επιστροφή