Η αληθινή σοφία

(The true knowledge)

του Oscar Wilde

από τα Τραγούδια

 

απόδοση : Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

 

αναγκαίως δ΄ έχει

βίον θερίζειν, ώστε κάρπιμον στάχυν

και τον μεν είναι, τον δε μη.

 

Thou knowest all; I seek in vain
What lands to till or sow with seed--
The land is black with briar and weed,
Nor cares for falling tears or rain.

Τα ξέρεις όλα : του κάκου ψάχνω εγώ,

ποιο χώμα πρέπει για να οργώσουμε, και ποιο πρέπει να σπείρουμε με στάρι.

Η γης είν΄ όλη μαύρη από τα βάτα, κι απ΄ τα κακά χορτάρια,

και μήτε νοιάζεται καθόλου για τα δάκρυα που πέφτουν ή για τη βροχή.

Thou knowest all; I sit and wait
With blinded eyes and hands that fail,
Till the last lifting of the veil
And the first opening of the gate.

Τα ξέρεις όλα : κι εγώ είμαι καθισμένος, και προσμένω,

με δεμένα μάτια, και με τα χέρια μου αποκανωμένα,

ώσπου να σηκωθεί κι ο στερνός πέπλος,

κι η θύρα ν΄ ανοιχτεί, πρώτη φορά.

Thou knowest all; I cannot see.
I trust I shall not live in vain,
I know that we shall meet again
In some divine eternity.

Τα ξέρεις όλα : εγώ, όμως, δεν μπορώ να ιδώ.

Ελπίζω η ζωή μου να μην πήγε του κάκου.

Και ξέρω – εμείς, πως πάλε θα βρεθούμε,

σε κάποια θεία αιωνιότητα, μαζί.-

 

 

           

 

 

 

 

  Επιστροφή