Απόκοσμο αγριολούλουδον απά στο ρημοκλήσι…

ένα σχεδόν αθησαύριστο ποίημα του Λαπαθιώτη

 

Όταν πεθαίνει, το 1911, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης είναι 23 χρονών. Στο αφιέρωμα που δημοσίευσε το περιοδικό Καλλιτέχνης του Γ. Βώκου μετά τον θάνατο του Παπαδιαμάντη, περιλαμβάνεται κι ένα άτιτλο εξάστιχο του Λαπαθιώτη. Αν και ο τρόπος ζωής του νεαρού δανδή φαίνεται εντελώς διαφορετικός από του Σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου, ο Λαπαθιώτης φαίνεται πως είχε καταλάβει πολύ καλά τον Παπαδιαμάντη, όπως δείχνουν οι στίχοι του:

 

Απόκοσμο αγριολούλουδον απά στο ρημοκλήσι,

όπου μακριά από τη ζωή –τη Ζωή βαθιοκοιτούσε

και τ’ Όνειρον αγνάντευε, στου λιβανιού τα θάμπη

          Ολόφωτο να λάμπει

Και τα ματόφυλλα στο φως του Γήλιου τα ’χε κλείσει.

(Απόκοσμο Αγριολούλουδον απά σε ρημοκλήσι)…

 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι λίγα χρόνια αργότερα, ο Λαπαθιώτης δημοσιεύει κι ένα πεζό, συνειδητή προσπάθεια μίμησης του ύφους του Παπαδιαμάντη, πιθανότατα την πρώτη από τις αρκετές ανάλογες απόπειρες πολλών λογίων (Καραγάτσης, Βάρναλης κτλ.), το Ο καπετάν Φουρτούνας ο Λαμπής, που μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο εδώ.

 

Λέω ότι το ποίημα είναι «σχεδόν αθησαύριστο», χαρακτηρισμός που θυμίζει το «ολίγον έγκυος», αλλά δεν είναι αδικαιολόγητος. Αθησαύριστο, επειδή ούτε στην συγκεντρωτική έκδοση (Ζήτρου-Φέξη) των ποιημάτων Λαπαθιώτη περιλαμβάνεται, ούτε (εκτός λάθους) σε άλλη συγκέντρωση λαπαθιωτικών ποιημάτων. Σχεδόν, επειδή η ύπαρξή του καταγράφεται στον τόμο Φώτα ολόφωτα, το αφιέρωμα στον Παπαδιαμάντη που επιμελήθηκε ο Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος το 1981 για το ΕΛΙΑ.

 

Επιστροφή