Ναπολέων Λαπαθιώτης, Τρία λίγο-πολύ αθησαύριστα ποιήματα σε ελεύθερο στίχο

 

Βέβαια, θα παρατηρήσετε και με το δίκιο σας πως το «λίγο» και «πολύ» αθησαύριστα μοιάζει εξίσου σόλοικο με το «ολίγον έγκυος», αλλά το έργο του Λαπαθιώτη που έμεινε σκόρπιο σε περιοδικά εδώ κι εκεί και που γνώρισε και όχι λίγες περιπέτειες μεταθανατίως, παρουσιάζει διάφορες διαβαθμίσεις του αθησαύριστου.

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «αθησαύριστα» όσα ποιήματα δεν περιέχονται στη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Λαπαθιώτη που κυκλοφόρησε με επιμέλεια Δικταίου από τις εκδόσεις Φέξη το 1964 και που ανατυπώθηκε από τον Ζήτρο το 2001. Όμως, πολλά από αυτά τα ποιήματα που παρέλειψε ο Δικταίος είναι αρκετά γνωστά, εφόσον έχουν περιληφθεί σε γνωστά μεταγενέστερα αφιερώματα περιοδικών ή βιβλία.

Με την έννοια αυτή, το τρίτο από τα ποιήματα που παραθέτω εδώ είναι «λίγο» αθησαύριστο, αφού δημοσιεύτηκε στο γνωστό αφιέρωμα του περ. Νέα Σύνορα το 1970. Τα άλλα δύο όμως, από το περιοδικό «Χαραυγή» της Μυτιλήνης είχαν μείνει όντως αθησαύριστα από το 1911 που γράφτηκαν έως το 1994 που τα επισήμανε σε άρθρο του στο περ. Γιατί των Σερρών ο Κ. Μίσσιος (όλο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) –και η ειρωνεία είναι ότι και μετά έμειναν άγνωστα αφού σερραϊκά περιοδικά και μυτιληνιοί λόγιοι δεν διαβάζονται στο κλεινόν άστυ, αυτό μας έλειπε.

Τα δύο πρώτα ποιήματα απέχουν σχεδόν τρεις δεκαετίες από το τρίτο· κοινό τους ωστόσο χαρακτηριστικό είναι πως γράφονται και τα τρία σε σχεδόν ελεύθερο στίχο –και από την άποψη αυτή είναι μοναδικά –δεν υπάρχουν άλλα γνωστά ελευθερόστιχα ποιήματα του Λαπαθιώτη, ενώ αντίθετα είναι δεκάδες τα πεζά τραγούδια του.

Τα δύο πρώτα ποιήματα θυμίζουν κάπου πεζό τραγούδι, αλλά τουλάχιστον στη φόρμα είναι ποιήματα. Και μάλιστα είναι γραμμένα σε μια εποχή (1911) που ο ελεύθερος στίχος ήταν μειοψηφικός, σχεδόν πρωτοποριακός.

 

 

 

Λυρικό πρελούντιο (1911)

Αδώνια (1912)

Το βραδυνό τραγούδι των ανθρώπων (1939)

 



Επιστροφή