Γιατί αυτή η αμήχανη αντιμετώπιση;

 


Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ*


2/12/2008

Πραγματικά είναι μεγάλος ο πειρασμός να ξαναγυρίσω στο καυτό θέμα των σκανδάλων γύρω από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της Εκκλησίας, είτε πρόκειται για μοναστήρια, είτε για μητροπόλεις. Μετά από το σημείωμά μου «άγιοι και όσιοι της εποχής μας», που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 21-10-08 του «Εμπρός», αποφάσισα να μην ασχοληθώ ξανά με το θέμα αυτό και δεν έγραψα τίποτα. Ύστερα είναι και κάτι άλλο. Δε μου πάει να δυσαρεστήσω, άθελα μου, τρεις αγαπητούς μου φίλους, έναν κληρικό, ένα θεολόγο και έναν ιεροψάλτη, που τους βλέπω αμήχανους και προβληματισμένους με όσα έρχονται στο προσκήνιο.
Περίμενα να αναλάβει τις σχετικές πρωτοβουλίες η ηγεσία της Εκκλησίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η κεφαλή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Πίστευα πως, τόσο ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, που έχει πάρει σημαντικές πρωτοβουλίες αναφορικά με την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά και ο νέος προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας, που είναι άνθρωπος συνετός, μετρημένος και εξαιρετικά καλλιεργημένος, θα αποφάσιζαν να λύσουν τη σιωπή τους και να πάρουν σαφή θέση. Δυστυχώς διαψεύστηκα. Η παρέμβαση, τόσο του πατριάρχη όσο και του αρχιεπίσκοπου, μου φάνηκαν δειλές και αμήχανες προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με ανώδυνο και κάπως «επικοινωνιακό» τρόπο (για να χρησιμοποιήσω έναν όρο της μόδας). Πιο καθαρή ήταν η αντιμετώπισή του από τον παρορμητικό Άνθιμο της Θεσσαλονίκης.
Τι να κρύβει άραγε αυτή η στάση; Οπωσδήποτε δεν πρόκειται για πρόθεση να βοηθήσουν τον απερίγραπτο Εφραίμ και τους συν αυτώ. Έχει κάνει τόση ζημιά στην Εκκλησία, που ευχαρίστως, αν περνούσε από το χέρι τους, θα τον ανασκολόπιζαν. Ούτε πιστεύω πως συντάσσονται με τους πολιτικούς προστάτες και παρατρεχάμενους των εν λόγω καλόγερων. Το θέμα είναι βαθύτερο.
Φοβάμαι πως, τόσο ο πατριάρχης όσο και ο αρχιεπίσκοπος, έχουν μεν διαγνώσει πως οι γενεσιουργές αιτίες όλων αυτών των σκανδάλων, δηλαδή η λατρεία του χρήματος και η απληστία, έχουν κατακυριεύσει πολλούς κληρικούς και έχουν γίνει καθεστώς, αλλά δεν μπορούν ή διστάζουν να πάρουν αποφασιστικά μέτρα για την ανατροπή του. Κι ας θεωρείται πως η απληστία και η φιλοχρηματία, για τον αληθινό Χριστιανό συγκαταλέγονται μεταξύ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων.
Αργά ή γρήγορα, όμως, θα πρέπει να αποφασίσουν πως η Εκκλησία, για να επιβιώσει, οφείλει να επανέλθει στον πραγματικό προορισμό της που δεν είναι ούτε η Κερδοσκοπία ούτε η Πολιτική, αλλά η Αγάπη, η Διακονία και η Προσφορά.
Θα το κάνουν όμως;

*O Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Mυτιλήνη, σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει το σατιρικό περιοδικό «το Φιστίκι» και κάνει τον συγγραφέα. Το τελευταίο (ένατο στη σειρά) βιβλίο του, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο» τυπώθηκε το 2006 στη Mυτιλήνη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Φιστίκι».

 
Σελίδες Δημ. Σαραντάκου