ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Τι λάθος έκανες, καημένε Μπέμπελ;


http://emprosnet.gr/isite/2008/12/16/50456_b_TN_SAPANTAKOS.JPG

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ*
16/12/2008

Μετά τη νίκη της Πρωσίας στο Γαλλογερμανικό Πόλεμο του 1870, ανασυστάθηκε, με πρωτοβουλία του Βίσμαρκ, το (δεύτερο) Ράιχ, δηλαδή η Γερμανική Αυτοκρατορία που είχε διαλύσει ο Ναπολέων 65 χρόνια πιο μπροστά. Στο νέο κράτος, που αμέσως έγινε μια από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, την εξουσία δεν την είχαν πια οι παλιοί γαιοκτήμονες, οι λεγόμενοι Γιούνκερς, αλλά οι μεγαλοαστοί, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι έμποροι, οι οποίοι υιοθέτησαν πολλούς από τους θεσμούς που είχαν καθιερώσει οι Γάλλοι αστοί μετά τη Γαλλική Επανάσταση: Σύνταγμα, κατάργηση της δουλοπαροικίας, δικαίωμα ψήφου σε όλους (τους άντρες φυσικά), ελεύθερη λειτουργία των κομμάτων, εκλογές και βουλή.


Τα πιο προοδευτικά στοιχεία της γερμανικής κοινωνίας ίδρυσαν τότε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που σύντομα ρίζωσε, απόκτησε εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και μπήκε στη βουλή (τη λεγόμενη Ράιχσταγ) με αρκετούς βουλευτές. Μερικοί από αυτούς, όπως ο Βίλχελμ Λήμπκνεχτ (ο πατέρας του Καρλ), ο Αύγουστος Μπέμπελ, ο Άντλερ και άλλοι, αναδείχτηκαν  επιφανείς ηγέτες του διεθνούς εργατικού κινήματος και, μαζί με πολλούς άλλους Ευρωπαίους σοσιαλιστές, ίδρυσαν τη Δεύτερη Διεθνή, που ο επίσημος ύμνος της ήταν η «Διεθνής» και η οποία είχε διαδεχτεί την Πρώτη Διεθνή, στην ίδρυση της οποίας είχαν πρωτοστατήσει ο Μαρξ και ο Έγκελς.


Το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ασκούσε μαχητική αντιπολίτευση, μέσα και έξω από τη βουλή, συνέβαλε στην ανάπτυξη ρωμαλέου συνδικαλιστικού κινήματος και σύντομα οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων στη Ράιχσταγ το αντιμετώπιζαν σαν τον κύριο αντίπαλό τους. Τις αγορεύσεις των βουλευτών του τις υποδέχονταν με αποδοκιμασίες, συνεχείς διακοπές και οχλαγωγία. Από τους καλύτερες αγορητές των σοσιαλδημοκρατών, ήταν ο Αύγουστος Μπέμπελ (ο συγγραφέας, όπως θα θυμόμαστε, του βιβλίου «Η γυναίκα και ο σοσιαλισμός», που στην Ελλάδα πρωτοκυκλοφόρησε το 1916, αν δεν κάνω λάθος, με τον τίτλο «Η γυνή και ο κοινωνισμός»).


Ο Αύγουστος Μπέμπελ δεν ήταν μόνο μαχητικός σοσιαλιστής, που τα έλεγε χύμα και τσεκουράτα, αλλά και χαρισματικός ρήτορας, που συχνά συνάρπαζε, ακόμα και τους πολιτικούς αντιπάλους του. Όταν λοιπόν, μετά από μια πολύ εμπνευσμένη αγόρευσή του, αντιλήφθηκε πως τον χειροκροτούσαν και τον επιδοκίμαζαν και οι βουλευτές της Δεξιάς, σταμάτησε την ομιλία του και είπε «ωσεί καθ’ εαυτόν», δυνατά όμως:
«Τι λάθος έκανες, καημένε Μπέμπελ, για να σε χειροκροτούν αυτοί οι κανίβαλοι;»

Τώρα, γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Γιατί ένιωσα πολύ μεγάλη απογοήτευση, θυμό και ντροπή, όταν άκουσα και διάβασα τις δηλώσεις του Καρατζαφέρη και του Παναγιωτόπουλου, που επαινούσαν την Αλέκα Παπαρήγα, γραμματέα ενός κόμματος, με τόσο ένδοξη ιστορία και τόσο μεγάλη προσφορά, για τα όσα είπε για τον ΣΥΡΙΖΑ, «πως» τάχα μου, «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων»! Νομίζω πως η αντικατάσταση του παλιού συνθήματος «ένας είναι ο εχθρός: ο ιμπέ-ριά-λισμός» με το σύνθημα «ένας είναι ο εχθρός: ΣΥΡΙΖΑ - Συνασπισμός», αποτελεί ολέθριο σφάλμα, που μόνο τους εχθρούς του λαϊκού κινήματος εξυπηρετεί, και το οποίο, τελικά, θα βλάψει πολύ αυτούς ακριβώς που το χρησιμοποιούν τώρα. Κάποτε, βέβαια, ίσως στο 20ό ή 21ο Συνέδριο του κόμματός τους, θα το αναγνωρίσουν, όπως αναγνώρισαν το λάθος του Λιβάνου, της Αποχής του ‘46, της αποκήρυξης του Βελουχιώτη, της καταγγελίας του Πλουμπίδη σα χαφιέ της Ασφάλειας, και άλλα πολλά. Μόνο που τότε, θα είναι πολύ αργά! Αυτά για σήμερα…


* Με την ευκαιρία της επικοινωνίας μας, αγαπητό «Εμπρός», θέλω να διαμαρτυρηθώ, γιατί:
1ο. Από αμέλεια ή λάθος των μηχανημάτων του τυπογραφείου, ο τίτλος του σημειώματός μου της περασμένης Τρίτης: «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός η λατρεία του χρήματος και του κέρδους» όπου η διαγραμμισμένη λέξη ήταν επίτηδες έτσι, για να φανεί πως υποκαταστάθηκε από το χρήμα και το κέρδος, δεν τυπώθηκε η διαγράμμιση που είχα κάνει και αυτό αλλοίωνε το νόημα.
2ο. Έχω επισημάνει πως κάποιος οπαδός της «ακλισίας» κατοικοεδρεύει στη σύνταξη της εφημερίδας, γιατί όταν έγραφα «το ναυάγιο της Σάμινας», το κάνανε «της Σάμινα», λες και η Σάμινα δεν είναι ελληνική λέξη, που κλίνεται, όπως ακριβώς η «άμυνα»! Ο ίδιος ή άλλος οπαδός της ακλισίας μετέβαλε προ ημερών τη φράση «τον καιρό της Μάγκνας Κάρτας» σε «της Μάγκνα Κάρτα». Πρέπει επί τέλους να καταλάβουν, ότι οι ελληνικές ή εξελληνισμένες λέξεις ΚΛΙΝΟΝΤΑΙ και πως δεν μπορούν να γράφουν «των καζίνο» ή «του Μεξικό», γιατί με την ίδια λογική θα έπρεπε να γράφουν «των κλαρίνο» ή «του λεξικό».
Ας διαβάζουν κάπου-κάπου και κανένα βιβλίο για τη γλώσσα. Κυκλοφορούν τόσα. Να πούμε το «Γλώσσα μετ’ εμποδίων». Καλό θα τους κάνει.

*O Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Mυτιλήνη, σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει το σατιρικό περιοδικό «το Φιστίκι» και κάνει τον συγγραφέα. Το τελευταίο (ένατο στη σειρά) βιβλίο του, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο» τυπώθηκε το 2006 στη Mυτιλήνη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Φιστίκι».

Σελίδες Δημ. Σαραντάκου