ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ο Θέμος Κορνάρος


http://emprosnet.gr/isite/2008/10/7/48581_b_TN_SAPANTAKOS.JPG

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ*
7/10/2008

Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, που μας έχουν φλομώσει τελευταία, καθώς ακούμε και βλέπουμε, στυλάτους πολιτικάντηδες από τη μια και ρασοφόρους θεομπαίχτες από την άλλη να θέλουν να μας κάνουν να παραδεχτούμε πως το νόμιμο (ή νομότυπο, ή έστω νομιμοφανές) συμπίπτει με το ηθικό, μου έχουν δημιουργήσει κάτι σαν αλλεργία και μου κόβουν κάθε όρεξη να συνεχίσω να ασχολούμαι μαζί τους. Ας πάνε στο διάολο. Αργά ή γρήγορα θα καταλήξουν όλοι εκεί που τους αξίζει: στη φυλακή ή στη λήθη. Ας πούμε, λοιπόν, κάτι πιο εποικοδομητικό.
Στο προηγούμενο σημείωμά μου ανέφερα το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου «Άγιον Όρος - οι άγιοι χωρίς μάσκα». Θα ήθελα να πω λίγα ακόμα για τον αξιόλογο αυτόν άνθρωπο, που η ζωή και η πολιτεία του δείχνουν πως οι σωστοί και έντιμοι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται και το έργο τους δε χάνεται.
Ο Θέμος Κορνάρος γεννήθηκε στη Μεσσαρά στην Κρήτη, από πάμπτωχη οικογένεια, και από μικρός μπήκε στη βιοπάλη, γυρίζοντας όλη την Ελλάδα και κάνοντας όποια δουλειά του τύχαινε. Παράλληλα, όμως, αυτομορφωνόταν και καθώς είχε έφεση στο γράψιμο, άρχισε να δημοσιεύει διάφορα πεζογραφήματα σε περιοδικά και εφημερίδες. Όταν ήρθε στην Αθήνα προσπάθησε να παρακολουθήσει μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Δεν τα κατάφερε, όμως, γιατί παράλληλα δούλευε εργάτης στο χτίσιμο του Εθνικού Θεάτρου. Εκεί γνωρίστηκε με τον Κωστή Μπαστιά και μέσω αυτού με το Φώτο Πολίτη, που δέχτηκε με ενθουσιώδεις κριτικές τα πεζογραφήματά του.
Το Θέμο Κορνάρο δεν τον κατατάσσω τόσο στους «λογοτέχνες», όσο στους «ανταποκριτές». Πρόκειται για προσωπική μου άποψη, αλλά νομίζω πως έχει υπόσταση. Κατά τη γνώμη μου, από λογοτεχνικής πλευράς τα κείμενα του Κορνάρου πάσχουν, από δημοσιογραφικής πλευράς όμως είναι συγκλονιστικά. Γυρνώντας όλη την Ελλάδα, ψάχνοντας για δουλειά, είχε πάντα τα μάτια και τα αυτιά του ανοιχτά και αφουγκραζόταν τα πάθη και τους καημούς του κόσμου, για να θυμηθούμε τον Παπαδιαμάντη. Στο μεταξύ είχε ενταχθεί στο κομμουνιστικό κίνημα και η στράτευσή του αυτή τον βοήθησε να δει τα θέματα που τον απασχολούσαν από άλλη σκοπιά.
Μαθαίνοντας πως το κορίτσι που αγαπούσε από παιδί προσβλήθηκε από λέπρα, πήγε να το δει στη Σπιναλόγκα. Κατόπιν πήγε εργάτης γης στο Άγιον Όρος. Τις εντυπώσεις του από την επίσκεψη στα μέρη αυτά τις κατέγραψε σε δυο πραγματικά συγκλονιστικά βιβλία του: «Σπιναλόγκα» (1933) και «Οι άγιοι χωρίς μάσκα» (1934). Δεν πήγε όμως μόνο σ’ αυτά τα δυο σημαδιακά μέρη, αλλά και σε ένα σωρό άλλα, πάντα ζητώντας δουλειά. Ακόμα και το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι επισκέφθηκε, επί Κατοχής, μόνο που εκεί δεν πήγε μόνος του αλλά τον πήγαν δεμένο οι Γερμανοί, για τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση. Και από αυτήν, την αναγκαστική, επίσκεψη βγήκε ένα σπουδαίο βιβλίο, το «Χαϊδάρι» (1945).
Δυο χρόνια αργότερα, το 1947, οι εθνικόφρονες αυτή τη φορά, τον έκλεισαν πάλι στη φυλακή, για το βιβλίο του «Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία», στο οποίο έγραφε για τα έργα και ημέρες του Δεσπότη Μεσολογγίου, που φαίνεται πως ξεπερνούσε και τον δικό μας Ιάκωβο, τον κατά κόσμον Παναγιώτη Γκιγκίλα.
Άλλα βιβλία του Κορνάρου είναι το «Με τα παιδιά της Θύελλας» και το «Στάχτες και Φοίνικες». Πέθανε στην Αθήνα το 1970, επί απριλιανής δικτατορίας, φτωχός αλλά όχι λησμονημένος. Άσε που χάρη στον Εφραίμ και τους ομοίους του, τον ξαναθυμήθηκαν ή τον γνώρισαν πολλοί, από τα νέα κυρίως παιδιά.

*O Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Mυτιλήνη, σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει το σατιρικό περιοδικό «το Φιστίκι» και κάνει τον συγγραφέα. Το τελευταίο (ένατο στη σειρά) βιβλίο του, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο» τυπώθηκε το 2006 στη Mυτιλήνη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Φιστίκι».

 




Σελίδες Δημ. Σαραντάκου