ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Το μήνυμα του υποδιοικητή Μάρκος


http://emprosnet.gr/isite/2009/1/20/51120_b_TN_SAPANTAKOS.JPG

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ*
20/1/2009

Τα τελευταία 50 χρόνια έχουν γίνει πολλές αυθόρμητες εξεγέρσεις στην Ελλάδα, με τη συμμετοχή μεγάλου πλήθους, κυρίως νέων. Τα Ιουλιανά, το 1965, το Πολυτεχνείο, το 1973, το κύμα των καταλήψεων, το 1979, το κίνημα διαμαρτυρίας που ακολούθησε τη δολοφονία του Καλτεζά, το 1985, και άλλες μικρότερες. Πιστεύω όμως πως η εξέγερση των νέων, η οποία ακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι όχι μόνο η πιο σημαντική, αλλά και αυτή που είχε τον πιο καθαρό κοινωνικό χαρακτήρα και αυτή που γνώρισε τη μεγαλύτερη διεθνή προβολή και απήχηση.
Ήταν μια ακαθοδήγητη εξέγερση και το γεγονός αυτό έχει φέρει σε αμηχανία τις ηγεσίες των κομμάτων, γιατί δεν είχε καμμιά σχέση με την πολιτική όπως την ασκούν τόσα χρόνια τώρα οι πολιτικάντηδες των κομμάτων εξουσίας. Ουσιαστικά, το μόνο κόμμα, που από την αρχή την είδε με ευνοϊκό μάτι, ήταν ο Συνασπισμός και αυτό προκάλεσε την οργή των ακροδεξιών και την ανησυχία κάποιων «αριστερών».
Παρά δε τα φληναφήματα των παπαγάλων της τηλεόρασης και των ισχυρισμών κάποιων πολιτικάντηδων, οι εξεγερμένοι του Δεκέμβρη ήταν άσχετοι με τους αιωνίως ασύλληπτους κουκουλοφόρους, που σπάγανε βιτρίνες και καίγανε μαγαζιά.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη είχε καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα και εξέφραζε τη βαθιά αποστροφή των πιο υγιών στρωμάτων της κοινωνίας και κυρίως των νέων για την ανοργανωσιά του κράτους, για τη διαφθορά που έχει γίνει τρόπος ζωής για πολλούς κρατικούς λειτουργούς, για τα δύσοσμα σκάνδαλα σαν του Βατοπεδίου, για την αβυσσαλέα κοινωνική ανισότητα, για την προκλητική αναισχυντία των εχόντων και κατεχόντων, για την απελπισία των παιδιών, που μετά από πολύχρονες και πολυδάπανες σπουδές δε βρίσκουν δουλειά.
Όπως γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ σε άρθρο του στα «Νέα»:
«Κανένας, νομίζω, δεν είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως τα γεγονότα του Δεκέμβρη θα αλλάξουν άμεσα κάτι ουσιαστικό στην πορεία της χώρας. Αποτελούν όμως ένα πελώριο συμβολικό ορόσημο, το οποίο θα επιδράσει καταλυτικά σε συνειδησιακές διεργασίες που βρίσκονταν ήδη από πριν σε εξέλιξη και αφορούν πολύ κόσμο. Μια ολόκληρη κουλτούρα, η κουλτούρα της καταναλωτικής βουλιμίας, της επίδειξης, της ιδιώτευσης και του «να καλοπερνάμε πλήττοντας με στιλ», η κουλτούρα της λογοτεχνίας δωματίου, των μαμάδων βορείων προαστίων και της μεταμοντέρνας διανοητικής ταχυδακτυλουργίας, η κουλτούρα του φανταχτερού τίποτα πνέει τα λοίσθια. Οι άνθρωποι αρχίζουν να βγαίνουν από το επίχρυσο κουκούλι τους, να διασταυρώνουν τα βλέμματά τους και να ανακαλύπτουν σ’ αυτά κοινές αγωνίες απέναντι σε μια πραγματικότητα από την οποία δεν μπορούν πια να κρυφτούν.»
Και για να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, η εξέγερση των μαθητών και φοιτητών είναι τελείως άσχετη με αυτούς τους ανεγκέφαλους, που ζήλωσαν τη δόξα της αξιοθρήνητης «17 Νοέμβρη» και τραυμάτισαν άνανδρα ένα νεαρό αστυφύλακα, αν φυσικά η όλη υπόθεση δεν αποδειχτεί μέρος κάποιας καλοστημένης προβοκάτσιας, σαν και εκείνης με τις νάρκες του Γοργοπόταμου, αν θυμάστε. Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά, εκείνο που πραγματικά μετράει, είναι πως η εξέγερση των παιδιών της Αθήνας πυροδότησε και ενέπνευσε ξεσηκώματα των νέων και σε άλλες χώρες σε Ανατολή και Δύση. Και πιο πολύ απ’ όλα με συγκίνησε το μήνυμα του ηγέτη των Ζαπατιστών, του υποδιοικητή Μάρκος.
Στο πρώτο «Παγκόσμιο Φεστιβάλ Δίκαιης Οργής», που διεξάγεται στο Μεξικό, ο υποδιοικητής Μάρκος αναφέρθηκε στους νέους της Αθήνας, που κατέβηκαν στο δρόμο μετά το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μιλώντας ελληνικά (!), ο υποδιοικητής Μάρκος είπε τα εξής: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε. Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι’ αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από εσένα. Ευχαριστούμε.»
Όταν από το μακρινό Μεξικό, «που βρίσκεται τόσο μακριά από το Θεό και τόσο κοντά στις ΗΠΑ», δηλαδή κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου, φτάνουν τέτοιες κρυστάλλινες φωνές, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι σαν άνθρωποι και περήφανοι σαν Έλληνες.

 

*O Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Mυτιλήνη, σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει το σατιρικό περιοδικό «το Φιστίκι» και κάνει τον συγγραφέα. Το προτελευταίο (ένατο στη σειρά) βιβλίο του, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο» τυπώθηκε το 2006 στη Mυτιλήνη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Φιστίκι». Το τελευταίο (δέκατο στη σειρά) βιβλίο του «Μαθητές και δάσκαλοι» -Μυτιλήνη 2008 - κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "το Φιστίκι".

           

Σελίδες Δημ. Σαραντάκου