ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΑ

Τι είναι τα Παρακείμενα;
Είναι η προσπάθειά μου να απαντήσω σ' ένα ερώτημα που με απασχολεί κάμποσα χρόνια που έχω αυτές εδώ τις σελίδες (παρένθεση: έχω τις σελίδες από το 1998 -το ερώτημα δεν άρχισε να με απασχολεί αμέσως, αλλά πάντως τα έχει τα χρονάκια του).
Θέλω να πω: στις σελίδες αυτές εδώ μπορώ να γράψω, και ενίοτε γράφω, τις απόψεις μου για διάφορα θέματα -παράδειγμα, για τη γλώσσα, που θα τις βρείτε εδώ. 'Εχω επίσης και μια ειδική σελίδα όπου ενημερώνω τους θαμώνες για το νέο υλικό που προσθέτω -αν και όχι με μεγάλη συνέπεια. Μου λείπει όμως μια σελίδα όπου θα μπορώ να γράφω όχι τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου γενικώς, αλλά τις σκέψεις και τις απόψεις μου για τις σελίδες αυτές. Ενα είδος "ημερολογίου καταστρώματος", δηλαδή.

Σήμερα στο Ιντερνέτι, βεβαίως, όταν πεις Ημερολόγιο πάει αμέσως όλων το μυαλό στα μπλογκ. Δεν τρελαίνομαι με το είδος, αν και τα παρακολουθώ περιστασιακά, ιδίως του ιντερνετοφίλου μου του Μιχάλη το Ιστολόγιο , που μου κάνει περιστασιακά την τιμή και παραπέμπει στις σελίδες μου.
Ομως τα Παρακείμενα δεν θέλουν (ακόμα;) να είναι Μπλογκ, θέλουν (προς το παρόν;) να μείνουν Παρά τα Κείμενα. Αργότερα, θα δούμε.

Προσθήκη και αλλαγή, λίγο πριν τα πρώτα γενέθλια: Ενώ κοντεύει να κλείσει χρόνος από το πρώτο Παρακείμενο, αποφάσισα επιτέλους να αλλάξω τη δομή της σελίδας, έτσι ώστε τα πιο καινούργια σημειώματα να εμφανίζονται πρώτα. Συμμορφώνομαι σ' αυτό με τη δομή των μπλογκ, παρ' όλο που τα Παρακείμενα μπλογκ δεν είναι, όσο και αν θα το θέλανε καμιά φορά. Και μιλώντας για μπλογκ, εγώ που κινούμαι στις παρυφές της μπλογκόσφαιρας, χάρηκα κυρίως για τα γλωσσικά μπλογκ που άνθισαν μέσα στη χρονιά που πέρασε, κυρίως το Περιγλώσσιο, τις Ανορθογραφίες και τα Λογοράμματα (και σε αντίλογο, αν και το έχει αμελήσει τελευταία, ο Κρατύλος). Διαβάζω βέβαια και τους βορβορυγμούς του Αθήναιου και τη συμπεθέρα Μιραντολίνα.

Λοιπόν, ορίστε τα αναποδογυρισμένα Παρακείμενα -αν είστε καινούργιος επισκέπτης μπορεί να κρίνετε καλύτερο να πάτε στον πυθμένα της σελίδας και να την ανεβείτε προς τα πάνω ώστε να έχετε τα σχόλια με χρονολογική σειρά, αν βέβαια δεν βαριέστε.

 

2 Ιανουαρίου 2009 Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους τους επισκέπτες των σελίδων! Τέτοια μέρα συνηθίζονται οι απολογισμοί. Το 2008 ήταν σίγουρα η χρονιά που οι σελίδες είχαν τη μεγαλύτερη κίνηση και που προστέθηκε το περισσότερο υλικό. Το 2008 είχαμε 240.000 επισκέπτες (από 140.000 το 2007) με 350.000 επισκέψεις στη σελίδα (από 180.000 το 2007). Μέσα στο 2008 εμφανίστηκε (και άνθισε) μια νέα πρωτοβουλία, η συνεργατική ψηφιοποίηση λογοτεχνικών κυρίως κειμένων, τα ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΖΙ. Θα άξιζαν ξεχωριστό ίσως απολογισμό. Για να πάρετε μια ιδέα, μέσα στο 2008 στα ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΖΙ ψηφιοποιήσαμε 216 πεζά (κυρίως) και ποιήματα, κάποια από αυτά μονοσέλιδα ή λιγοσέλιδα αλλά και ολόκληρα μυθιστορήματα εκατοντάδων σελίδων, φυσικά σε συνέχειες, ίσως πάνω από 800.000 λέξεις κειμένου συνολικά.

Ο δημοφιλέστερος μήνας του 2008, και «όλων των εποχών» άλλωστε, ήταν ο Δεκέμβρης που μόλις έκλεισε, αν και παραδοσιακά οι γιορτές των Χριστουγέννων δεν ευνοούν τη μεγάλη επισκεψιμότητα σε ιστοσελίδες. Αιτία γι’ αυτό ήταν το σημείωμά μου για το ψεύτικο ρητό του Ισοκράτη, το οποίο αναδημοσιεύτηκε ευρύτατα και έφερε χιλιάδες επισκέψεις. Στις 11 του Δεκέμβρη είχαμε 4.000 επισκέψεις, και σε όλο το μήνα 30.000 επισκέπτες και 40.000 επισκέψεις, δηλαδή 25% πάνω από τα αντίστοιχα μεγέθη του Νοεμβρίου που ήταν το προηγούμενο ρεκόρ. Αλλά εδώ θα σταματήσω να περιαυτολογώ. Εύχομαι ευτυχισμένο και δημιουργικό το 2009!

2 Δεκεμβρίου 2008 Όπως δεν είχα στοιχηματίσει, και παρόλο που έχει μια μέρα λιγότερη, ο Νοέμβρης αποδείχτηκε ακόμα πιο πολυσύχναστος μήνας, καθώς κατέρριψε με χαρακτηριστική άνεση το ρεκόρ του Οκτώβρη, με 24.494 επισκέπτες (από 21.973). Το δεύτερο μισό του μήνα ήταν σαφώς πιο πολυσύχναστο. Πάρα πολλές επισκέψεις είχε η σελίδα της Κατερίνας Γώγου, προφανώς εξαιτίας της εκπομπής του Στ. Θεοδωράκη για τους «αγίους των Εξαρχείων», που αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για την ποιήτρια. Δυο άλλες ενότητες που κινήθηκαν πολύ (αλλά πολύ λιγότερο από την προηγούμενη) ήταν, εύλογα, η σελίδα με υλικό για το Πολυτεχνείο και ένα γλωσσικό άρθρο για «λέξεις του φαγητού», άγνωστο γιατί.

Όσοι παρακολουθούν πολύ προσεχτικά τη σελίδα όπου ανακοινώνω τι νέο προστέθηκε στις σελίδες μου (δεν νομίζω να υπάρχει κανείς), ίσως έχουν προσέξει ότι στις 27 Νοεμβρίου έσπασε ένα σερί που είχε αρχίσει από τις 22 Σεπτεμβρίου. Δηλαδή, από τις 22 Σεπτεμβρίου πρόσθετα κάθε μέρα κάτι στις σελίδες μου, πολλές δε φορές και δύο ή τρία ή παραπάνω πράγματα. Πρέπει βέβαια να ομολογήσω ότι κανα-δυο φορές εφάρμοσα μεθόδους δημιουργικής λογιστικής και μεταχρονολόγησης για να μη σπάσει το σερί, αλλά όχι πάνω από μία μέρα πριν ή μετά. Πολύ χαίρομαι που έσπασε το σερί και δεν πρόκειται να το ξαναεπιχειρήσω, είναι μεγάλος καταναγκασμός. Αντίθετα, τώρα που έρχονται γιορτές τυχαίνει κι έχω κι εγώ δικά μου τρεχάματα, οπότε πιθανό να αραιώσει η συχνότητα προσθήκης νέου υλικού. Ίσως, είπαμε.

2 Νοεμβρίου 2008 Όπως είχα (κάπως βιαστικά) στοιχηματίσει, ο Οκτώβριος ήταν τελικά ο πιο πολυσύχναστος μήνας «όλων των εποχών», για να βάλω και το κλισέ μου. Είχαμε 21973 «μοναδικούς επισκέπτες», από 21.094 τον Γενάρη, που ήταν το προηγούμενο ρεκόρ, και περίπου 50% πάνω από τον περσινό Οχτώβρη. Δεν υπήρξε κάποιο κείμενο που να παρουσίασε απρόσμενα μεγάλη κίνηση, εκτός ίσως από τις σελίδες για τον Παλαμά, πιθανώς λόγω διαγωνισμού ΑΣΕΠ.

1 Οκτωβρίου 2008  Από καιρό έχουμε επανέλθει από την καλοκαιρινή χαλάρωση, οπότε ας γράψω και πέντε γραμμές εδώ. Ο Σεπτέμβριος που μόλις τελείωσε ήταν ο τέταρτος πιο πολυσύχναστος μήνας για το σάιτ, έχοντας 20.040 επισκέπτες, σχεδόν όσους και ο περασμένος Ιούνιος και λίγο λιγότερους από τον Μάη. Το ρεκόρ, ο φετινός Γενάρης με 21.094 επισκέπτες. Πάω στοίχημα πως ο Οχτώβρης που μόλις άρχισε θα ξεπεράσει το ρεκόρ του Γενάρη. Τον Οκτώβριο ή Οχτώβρη, πολλοί τον λένε ΟκτώΜβρη. Γι’ αυτό το λάθος, που κατά πολλούς είναι ένδειξη αμορφωσιάς (τίνων όμως;) έτυχε να γράψω τις προάλλες. Ο Σεπτέμβριος είχε μεγάλη κίνηση παρά το ότι το πρώτο δεκαήμερο ήταν ακόμα περίοδος διακοπών για πολλούς. Από τα κείμενα που κινήθηκαν περισσότερο, το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου «Οι Άγιοι χωρίς μάσκα», που είχα παρουσιάσει ένα κομμάτι του σε ανύποπτο χρόνο και έβαλε τη διεύθυνση ο Ιός της Ελευθεροτυπίας (ευχαριστώ, παιδιά!) με αποτέλεσμα αφενός να δεχτεί πάνω από 1200 επισκέψεις και αφετέρου να παρουσιαστούν εθελοντές και τελικά να ψηφιοποιηθεί ολόκληρο το βιβλίο –τελείωσε χτες. Πάρα πολλές επισκέψεις είχε και το γλωσσικό άρθρο που μιλάει μεταξύ άλλων για τη ρίζα της λέξης τουρνουά, όπως και πέρσι τέτοιον καιρό. Βλέπετε, είναι αντικείμενο άσκησης στο βιβλίο των αρχαίων ελληνικών της Α’ Γυμνασίου. Φέτος έγραψα κι ένα ειδικό άρθρο για το θέμα αυτό.

20 Μαΐου 2008 Σήμερα σημειώνεται ένα σημαντικό ορόσημο στις σελίδες μου ή μάλλον στη σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ και είπα να το γιορτάσω γράφοντας εδώ. Ποιο ορόσημο; Περάσαμε τους 1000 συγγραφείς στη σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ. Τον τελευταίο καιρό, με την πολύτιμη βοήθεια του φίλτατου Σφραγιδονυχαργοκομήτη (αυτός έκανε την πιο πολλή δουλειά), είχε γίνει ένα γενικό σουλούπωμα στις σελίδες αυτές: είχαν φύγει οι νεκροί σύνδεσμοι, είχαν μπει πολλοί καινούργιοι, σε πολλά ποιήματα μπήκε ο πρώτος στίχος, έγιναν "ειδικές σελίδες" για τους συγγραφείς που είχαν πολλούς συνδέσμους, και, τέλος, μετρήθηκαν οι συγγραφείς των σελίδων και βγήκαν σχεδόν 960. Σκεφτόμουν μέσα μου να γιορτάσω τη χιλιοστή προσθήκη, αλλά τελικά αυτή ήταν ομαδική, αφού σήμερα προσθέσαμε μια φουρνιά 50+ συγγραφέων από την Ανθολογία Θεσσαλονικιών Ποιητών της Βίκυς Παπαπροδρόμου. Παρ' όλ' αυτά, από τα ΚΕΙΜΕΝΑ λείπουν δύο τουλάχιστον ονόματα πρώτης γραμμής -ο Ταχτσής και ο Φραγκιάς, και πιθανότατα κι άλλοι. Τέλος πάντων, φτάσαμε στα χίλια, σπάστε μια μποτίλια όπως είχε γράψει ο Σουρής στο χιλιοστό φύλλο του Ρωμηού.

Κάτι άλλο που με περιτριγυρίζει τον τελευταίο καιρό, είναι η όρεξη να ανοίξω ιστολόγιο, μπλογκ παναπεί. Ως τώρα αντιστεκόμουν, γιατί παίρνει πάρα πολύ χρόνο αυτή η φάμπρικα. Και ακόμα αντιστέκομαι, και λέω πως δεν είναι τώρα κατάλληλη περίοδο για μπλογκ, αφού αρχίζει το καλοκαίρι -από Σεπτέμβρη. Και πέρσι το ίδιο κόλπο είχα εφαρμόσει για να μπορέσω ν' αντισταθώ σε παρόμοιον πειρασμό.

Τέλος, μια ανακοίνωση: την Κυριακή 1 Ιουνίου, στις 12 το μεσημέρι, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, θα συμμετάσχω στην παρουσίαση του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου "Ο δαίμων του τυπογραφείου" του Ηρακλή Κακαβάνη, μαζί με άλλους εκλεκτούς συμπαρουσιαστές όπως ο Παντελής Μπουκάλας ή ο Θ. Ρουμπάνης.

6 Μαρτίου 2008 Συχνά στις αρχές του μήνα γράφω κάτι τι εδώ, σαν ανασκόπηση της κίνησης του σάιτ τον περασμένο μήνα. Ο Φλεβάρης πήγε πολύ καλά, με ένα ξαφνικό ενδιαφέρον για τα ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου (απρόσμενα πολλές επισκέψεις δέχτηκαν) ενώ επίσης πολύ καλά κινήθηκαν όλα τα γλωσσικά κείμενα σχετικά με τους εθνικιστικούς μύθους, ιδίως για την απίστευτη γκάφα του Υπουργού Παιδείας να επαναλάβει τις μπαρούφες του Λερναίου κειμένου. Όμως σήμερα συνέβη ένα δυσάρεστο επεισόδιο που με αναγκάζει να γράψω μερικά πράγματα εδώ. Ίσως μάλιστα είναι ευκαιρία να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους. Διαβάστε περισσότερα, εδώ :

8 Φεβρουαρίου 2008 Έστω και καθυστερημένα, να ευχηθώ και από δω την ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους εσάς που περνάτε από εδώ και με διαβάζετε. Κάποιος επιπόλαιος παρατηρητής θα έλεγε ότι, αφού έχω τρεις μήνες να γράψω σε τούτη δω τη σελίδα θα τεμπέλιαζα όλον αυτό τον καιρό. Αν ρίξετε όμως μια ματιά στη σελίδα όπου γράφω τι νέο προστέθηκε κάθε φορά, θα δείτε ότι το τρίμηνο αυτό ήταν μάλλον παραγωγικό. Από τις δυο μεγάλες αγάπες, τη γλώσσα και τη λογοτεχνία, η πλάστιγγα αυτό το τρίμηνο έγειρε πολύ περισσότερο προς τη δεύτερη, αφού ανέβασα άφθονο αρχειακό λογοτεχνικό υλικό, και μάλιστα ξεκίνησα, μαζί με αρκετούς εθελοντές, μια φάμπρικα για την ψηφιοποίηση παλιότερων νεοελληνικών λογοτεχνικών κειμένων. Δείτε εδώ την αγγελία ΖΗΤΟΥΝTΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ κι εδώ τον καρπό της δουλειάς, τα ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΖΙ.

Κατά τα άλλα, ο Γενάρης του 2008 έσπασε το ρεκόρ επισκέψεων στο σάιτ, αφήνοντας πολύ πιο πίσω το προηγούμενο (του Οκτώβρη 2007): 21000 επισκέπτες έναντι 17860. Ο μήνας ξεκίνησε μάλλον νωθρά, πρωτοχρονιά βλέπετε, αλλά από τις 9 του μήνα και μετά υπήρξε μια κατακόρυφη άνοδος· ποτέ ως τότε δεν είχα πιάσει 1000 επισκέπτες τη μέρα, αλλά στις 9 Ιανουαρίου ήρθαν 1488, στις 10 Ιανουαρίου 1996, και το αποκορύφωμα στις 16 Ιανουαρίου 2240. Στην αρχή δεν ήξερα τι προκάλεσε αυτή την έκρηξη επισκέψεων, ύστερα όμως πρόσεξα ότι πάρα πολλοί επισκέφθηκαν το άρθρο μου για τη δήθεν μαγική φράση Κογξ Ομ Παξ, και κατάλαβα ότι η αιτία πρέπει να ήταν (εν μέρει έστω) η εκπομπή Πύλες του Ανεξήγητου στις 5 Ιανουαρίου, που είχε θέμα της τα Ελευσίνια Μυστήρια. Πρέπει εδώ να πω ότι η ευγενέστατη κυρία Τάντου με είχε προσκαλέσει να αναπτύξω τις απόψεις μου στην εκπομπή, επειδή όμως έκρινα ότι το κλίμα της εκπομπής δεν μου ταιριάζει αρνήθηκα την πρόσκληση, ελπίζοντας ν’ απολαύσω άλλη φορά το δεκαπεντάλεπτο της δημοσιότητας που σε όλους μας ανήκει εκ γενετής. Βέβαια, η εκπομπή της τηλεόρασης προβλήθηκε στις 5 του μήνα, και η έκρηξη των επισκέψεων άρχισε από τις 9 του μήνα, αλλά ίσως το κοινό ήταν βραδυφλεγές. Όσο για τις απόψεις μου σχετικά με όσα ειπώθηκαν στην εκπομπή, ίσως γράψω κάτι αν αξιωθώ. Πάντως, αν θέλετε να με γνωρίσετε, στις 23 Φεβρουαρίου στις 12 το μεσημέρι, στο βιβλιοπωλείο Iανός (Σταδίου), θα παρουσιαστεί το βιβλίο μου Γλώσσα μετ’ εμποδίων από τον γλωσσολόγο καθηγητή Κώστα Κανάκη, τον φίλο μεταφραστή και λεξικογράφο Νίκο Λίγγρη και τον δημοσιογράφο και ποιητή Παντελή Μπουκάλα. Σας περιμένω εκεί!


4 Νοεμβρίου 2007 Οπως φάνηκε από πολύ νωρίς, ο Οκτώβρης που μόλις πέρασε έσπασε κάθε ρεκόρ επισκέψεων στο σάιτ, ξεπερνώντας κατά πολύ το προηγούμενο του Σεπτέμβρη: 17860 επισκέπτες έναντι 13000 περίπου. Σ' αυτή την κατακόρυφη αύξηση συντέλεσε το παγκόσμιο πρωτάθλημα μπριτζ της Σαγκάης, που έφερε πολλή κίνηση στο πρώτο μισό του μήνα (ως γνωστόν, σε μιαν άλλη ενσάρκωση ασχολούμαι με το μπριτζ και μάλιστα διατηρώ το αρχείο των παρτίδων που παίζονται στα μεγάλα τουρνουά). Κατά σύμπτωση, το ρεκόρ επισκέψεων σε μια μέρα το μοιράστηκαν η 3 και η 8 Οκτωβρίου, με 968 επισκέψεις. Μετά τις 15 του μήνα το πρωτάθλημα τέλειωσε, αλλά και πάλι η κίνηση ήταν καλή. Πολλές επισκέψεις έφερε και η όλη βαβούρα για το καινούργιο μου βιβλίο, και η σχετική διαφημιστική σελίδα είχε 800 επισκέψεις. Με την ευκαιρία, να πω ότι ανακάλυψα την αιτία για το αξιοπερίεργο φαινόμενο να αναζητούν τόσοι πολλοί επισκέπτες την ελληνική ρίζα της λέξης "τουρνουά" κα αναρωτιόμουνα τι σόι καήλα τους έπιασε ξαφνικά. Η απάντηση βρέθηκε: στο βιβλίο αρχαίων ελληνικών της 1ης Γυμνασίου, στο πρώτο κεφάλαιο, υπάρχει μια άσκηση για τα αντιδάνεια όπου ζητείται από τους μαθητές να βρουν, με τη βοήθεια λεξικού, την ελληνική ρίζα διάφορων λέξεων, μεταξύ των οποίων και το τουρνουά. Βέβαια, για να το βρουν αυτό οι μαθητές πρέπει να έχουν ή το λεξικό του Τριανταφυλλίδη ή το μεγάλο του Μπαμπινιώτη, γιατί το μικρό (Σχολικό) του Μπαμπινιώτη δεν έχει την ετυμολογία. Για την ιστορία, η λέξη είναι "τόρνος", όπως μπορείτε να δείτε εδώ. Να πω με την ευκαιρία ότι ψάρεψα κάμποσα λαθάκια (και μάλιστα, ιδεολογικώς χρωματισμένα λαθάκια) στο βιβλίο αυτό και επιφυλάσσομαι να αφιερώσω σημείωμα

3 Οκτωβρίου 2007 Χαρμόσυνα νέα! Σήμερα είχαμε τα "γεννητούρια" και από αύριο θα είναι στα βιβλιοπωλεία το καινούργιο μου βιβλίο, "Γλώσσα μετ' εμποδίων" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. Περισσότερα για το βιβλίο μου αυτό, μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Από μια άποψη είναι βιβλίο ιντερνετικό, αφού τα πιο πολλά του κείμενα πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Διαδίκτυο. Να το αγοράσετε, δεν θα χάσετε!

1 Οκτωβρίου 2007 Το δεύτερο μισό του Σεπτέμβρη οι επισκέψεις στο σάιτ αυξήθηκαν κατακόρυφα, με αποτέλεσμα ο Σεπτέμβριος να κάνει νέα ρεκόρ επισκέψεων και επισκεπτών, ξεπερνώντας τον Μάρτιο με βραχεία κεφαλή (ο Σεπτέμβρης είχε 13012 επισκέπτες, μόλις 36 περισσότερους από τον Μάρτιο). Τις περισσότερες επισκέψεις τις έδωσαν οι συνήθεις ύποπτοι, δηλαδή το κείμενο για τα 6 εκατομμύρια λέξεις, και ακόμα περισσότερο τα κείμενα για το Hellenic Quest. Βλέπετε, έχει αρχίσει καινούργιος κύκλος διάδοσης του "Λερναίου κειμένου" οπότε το ενδιαφέρον έχει αυξηθεί. Αλλά αυτά είναι κείμενα πολεμικής και εύλογα έχουν ζήτηση. Απρόσμενη τελείως αύξηση είχαν οι επισκέψεις σε ένα κείμενό μου που μιλάει για ετυμολογίες λέξεων. Εψαξα και είδα ότι οι περισσότεροι από τους 383 (!) επισκέπτες του άρθρου ήρθαν μέσω Γκουγκλ, όπου είχαν κάνει αναζήτηση για την "ετυμολογία της λέξης τουρνουά" ή την "ελληνική ρίζα" της λέξης. Η λέξη τουρνουά (από τα γαλλικά) πράγματι έχει ελληνική αρχή, τον τόρνο, όπως λέω στο άρθρο αυτό, αλλά για ποιο λόγο επί είκοσι συνεχείς μέρες είκοσι συμπατριώτες μας τη μέρα έψαχναν να βρουν την ετυμολογία της, μου είναι και ίσως θα μου μείνει μυστήριο αξεδιάλυτο!

7 Σεπτεμβρίου 2007 Στην προηγούμενη εγγραφή, που είχε γίνει πριν από δυο μήνες, είχα προαναγγείλει ότι λόγω καλοκαιριού θα αραιώσουν οι προσθήκες στο σάιτ, αλλά την "υπόσχεση" αυτή δεν την τήρησα παρά μόνο κατά ένα μέρος: πράγματι, δεν πρόσθεσα τίποτα σε τούτη δω τη σελίδα, τα ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΑ, αλλά μια συγκυρία όρεξης και πρόσβασης σε υλικό με έκανε να προσθέσω πάρα πολλά στις άλλες σελίδες μου, όπως μπορείτε να δείτε από τη σελίδα όπου αναγγέλλεται το νέο υλικό που προστέθηκε. Έχω μάλιστα έτοιμο και άφθονο άλλο υλικό, λογοτεχνικό κυρίως.
Χτες ήταν το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών και από το πρόγραμμα που καταγράφει τις επισκέψεις στις σελίδες μου είδα ότι είχα καμιά δεκαριά, μπορεί και παραπάνω, επισκέπτες που έφτασαν σε ένα παλιότερο άρθρο μου βάζοντας σαν όρο αναζήτησης τη λέξη "δίβατον". Λέξη δίβατον δεν υπάρχει, όπως αναλυτικά εξηγώ στο άρθρο εκείνο, αλλά κάποιος έχει φανταστεί ότι η αγγλική λέξη debate από όπου το ντιμπέιτ, προέρχεται τάχαμου από την (ανύπαρκτη, είπαμε) λέξη 'δίβατον'. Εικάζω ότι τώρα κάποιος από την τηλεόραση έκανε αναφορά στο ανύπαρκτο δίβατον και γι' αυτό το λόγο έγιναν τόσες αναζητήσεις στο γκουγκλ. Το αστείο: σε ένα μπλογκ, athens-eclub ή κάτι τέτοιο, ένας άλλος πήρε όλο το κομμάτι για το δίβατον, μαζί με μιαν αναφορά στο Σαββόπουλο, από το άρθρο μου εκείνο, έσβησε όλες τις αναφορές που θα πρόδιναν ότι είναι παρμένο από αλλού, και το δημοσίεψε σαν δικό του! Δεν πειράζει.

10 Ιουλίου 2007
Πριν από καμιά δεκαριά μέρες ξεκίνησα να γράφω εδώ μια σημείωση, για μια μέρα καύσωνα και γκρίνιας, αλλά στο μεταξύ δεν αξιώθηκα να την τελειώσω και πάει πέρασε. Οπότε γράφω τούτη δω την καταχώριση σαν αποχαιρετιστήρια, ας πούμε, πριν από την καλοκαιρινή ανάπαυλα. Βέβαια, δεν αποκλείεται και μέσα στο καλοκαίρι να προσθέσω υλικό στο σάιτ ή και να ξαναγράψω εδώ στα Παρακείμενα, όμως για ένα διάστημα θα είμαι μακριά από το Ιντερνέτι οπότε ας μείνει τούτη δω η εγγραφή, σαν τις πινακίδες Ραντεβού τον Σεπτέμβρη που έβαζαν τα σινεμά πριν εφευρεθεί το κλιματιστικό. Μια ιδέα με την οποία φλερτάρω εδώ και λίγο καιρό είναι να ξεκινήσω τον  Σεπτέμβρη ένα δικό μου μπλογκ, ίσως λεξικογραφικού χαρακτήρα. Επειδή όμως ξέρω πόσο χρονοβόρα είναι αυτά τα πράγματα, ελπίζω ειλικρινά με τις σεπτεμβριάτικες δροσιές  να μου φύγει η κάψα. Κάτι άλλο που πιθανότατα θα γίνει, περί τον Οκτώβρη, είναι ότι καλώς εχόντων των πραγμάτων θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο μου, με κείμενα για τη γλώσσα, που τα περισσότερα έχουν δημοσιευτεί σε τούτες εδώ τις σελίδες (αν και όλα τα έχω ξανακοιτάξει και ξαναδουλέψει). Τίτλος αυτού Γλώσσα μετ’ εμποδίων, αλλά περισσότερα δεν θα πω προς το παρόν. Όταν έχω εξώφυλλο και τα λοιπά, θα το δείτε!

27 Απριλίου 2007
Η χτεσινή Καθημερινή είχε άρθρο για τα ελληνικά λογοτεχνικά κείμενα που υπάρχουν στο Διαδίκτυο, και ο δημοσιογράφος ανάμεσα στις «ιδιωτικές πρωτοβουλίες» έκρινε καλό να αναφέρει και τα δικά μου ΚΕΙΜΕΝΑ. Νά' ναι καλά ο άνθρωπος. Όπως ήταν επόμενο, το σάιτ κατακλύστηκε από επισκέψεις, 171 τώρα που κοίταξα. Κι εδώ ντράπηκα λιγάκι γιατί τα ΚΕΙΜΕΝΑ έχουν ανάγκη από συντήρηση: ένα σωρό σύνδεσμοι (λινκ ελληνικά) δεν λειτουργούν πια είτε επειδή τα σάιτ έχουν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο είτε επειδή υπάρχουν μεν αλλά έκαναν εσωτερική αναδιοργάνωση και άλλαξαν τις διευθύνσεις τους. Για παράδειγμα, μόλις συνειδητοποίησα ότι η εφημερίδα Νέα που έχω εκατοντάδες λινκ δικά της (κάθε καλοκαίρι, επί ένα μήνα βάζουν ένα διήγημα κάθε μέρα) αναδιοργάνωσε το σάιτ της και άλλαξε όλα τα λινκ (είχε ξανασυμβεί αυτό πριν από κάτι χρόνια) και μάλιστα με τρόπο που δεν μπορώ να αλλάξω αυτόματα τα δικά μου, πρέπει να τα κάνω ένα προς ένα, όπερ αδύνατο εκτός αν πάρω άδεια μετ' αποδοχών από όλες τις άλλες ασχολίες μου. Προς το παρόν, πειραματικά, άλλαξα τα λινκ του Σωτ. Δημητρίου, πρόσθεσα κι ένα μάλιστα, αλλά η αλλαγή ή επικαιροποίηση των άλλων συνδέσμων μάλλον θα πρέπει να περιμένει ίσως και επ' αόριστο. Στο μεταξύ, όπως έχω μισοπροαναγγείλει, ετοιμάζω κι ένα βιβλίο με τα γλωσσικά μου σημειώματα, οπότε μόνο καιρός δεν υπάρχει για τη συντήρηση.

3 Απριλίου 2007
Αν μου πείτε ότι είμαι τεμπέλης και ότι το πηγαίνω από Χριστούγεννα σε Πάσχα, δίκιο θάχετε· αλλά και πάλι, δεν θάχετε δίκιο. Μπορεί να πέρασαν τρεις μήνες χωρίς να έχω προσθέσει κατιτίς στα Παρακείμενα, αλλά στο υπόλοιπο σάιτ έβαλα κάμποσο υλικό, καμιά εικοσαριά άρθρα, ίσως παραπάνω, χωρίς να υπολογίζω τα μπριτζιστικά. Οπότε, δεν τεμπελιάζω.
Ο αριθμός των επισκεπτών στο σάιτ έχει μπει για τα καλά σε ανοδική τροχιά· ο Γενάρης έκανε νέο ρεκόρ, 11.000 επισκέπτες και 13800 επισκέψεις, ο Φλεβάρης αν και κουτσός ξεπέρασε κάθε μήνα του 2006, ενώ ο Μάρτης μέτρησε 12870 επισκέπτες και 16400 επισκέψεις. Αιτία αυτής της ανόδου, ίσως, κάποιοι σύνδεσμοι από δημοφιλή ιστολόγια και από την Βικιπαίδεια, όσο κι αν ο κύριος όγκος των επισκέψεων έρχεται πάντοτε από το γκουγκλ. Τον Μάρτη δημοφιλέστερο κείμενο, λόγω 25ης Μαρτίου και του θορύβου για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, ήταν το κείμενο (του πατέρα μου) για το Κρυφό Σχολειό που διαβάστηκε 555 φορές (σατανικό νούμερο κι αυτό άραγε;)
Θέλοντας και μη, αγόρασα άλλο πακέτο στην εταιρεία που με φιλοξενεί για να μπορώ να βάζω περισσότερο υλικό, αφού είχα φτάσει στα όρια του προηγούμενου. Πληρώνω κάτι παραπάνω, αλλά προς το παρόν αντέχεται.
Άλλες αιτίες για το ότι δεν έγραψα Παρακείμενα εδώ και τόσο καιρό είναι αφενός ότι συμμετείχα σε μερικές συζητήσεις σε ιστολόγια (ελληνιστί: μπλογκ) κι έτσι είπα εκεί ό,τι είχα να πω, ενώ επίσης έχω και το δικό μου το Κοτσανολόγιο για τα γλωσσικά· και αφετέρου ότι ενδέχεται να εκδώσω σε βιβλίο κάποια από τα γλωσσικά μου κείμενα κι έτσι έχει πέσει δουλειά. Αν και όταν οριστικοποιηθεί το ενδεχόμενο, θα το μάθετε από τις σελίδες τούτες. Έως τότε, καλή μας Ανάσταση!


3 Ιανουαρίου 2007
Και να που μπήκαμε αισίως στο 2007, που είναι ο δέκατος χρόνος παρουσίας των σελίδων αυτών στο Ιντερνέτι (Μάρτη του 1998 άρχισαν, αν θυμάμαι καλά), αν και για τη δέκατη επέτειο πρέπει να περιμένουμε ένα χρόνο και κάτι. Ο Δεκέμβριος παραδοσιακά είναι καλός μήνας για ιντερνετικές επισκέψεις, αλλά μόνο το πρώτο του μισό' στο δεύτερο μισό αρχίζουν οι άλλες επισκέψεις, οι εορταστικές, και η διαδικτυακή κίνηση ατονεί. Ομως, απρόσμενα ο Δεκέμβρης που μόλις τελείωσε, χάρη στο πολύ καλό του ξεκίνημα, έφερε νέο ρεκόρ επισκέψεων στο σάιτ μου, ξεπερνώντας "με βραχεία κεφαλή", όπως θα έλεγαν παλιά, τον Νοέμβριο: είχε 9418 μοναδικούς επισκέπτες (έναντι 9376 του Νοεμβρίου) και 12695 επισκέψεις (έναντι 12298). Δημοφιλέστερα κομμάτια ήταν τα ίδια με τον Νοέμβριο. Τέλος πάντων, σας ευχαριστώ όλους για τις επισκέψεις σας και όσους μου γράφουν για τα σχόλια και τα καλά σας λόγια.

22 Δεκεμβρίου 2006
Ελεγα στο προηγούμενο σημείωμά μου ότι το υλικό που έχω στις σελίδες μου κοντεύει να φτάσει στο όριο των 200 ΜΒ που μου έχει παραχωρήσει ο πάροχος που με φιλοξενεί στο διαδίκτυο. Το υλικό αυτό, όπως θα ξέρουν οι τακτικοί επισκέπτες, είναι στη μεγάλη του πλειοψηφία (ας αφήσω την πλειονότητα για τους καθαρολόγους) κείμενο, με ελάχιστες φωτογραφίες και καθόλου τραγούδια ή βίντεο που πιάνουν πιο πολύ χώρο. Επιπλέον, κατά ένα μεγάλο μέρος του είναι πρωτότυπο υλικό, δηλαδή πνευματική δημιουργία δική μου. Την βγάζω στην κοινή θέα για κάποιους λόγους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παύει να είναι επώνυμη ή ότι γίνεται αδέσποτη δημιουργία ή ότι προσφέρεται ως κοινό κτήμα. Όχι, τα όποια πνευματικά δικαιώματα τα διατηρώ εγώ και μάλιστα βάσει του νόμου αυτό ισχύει είτε έχω βάλει την ένδειξη του κοπιράιτ (c), είτε όχι.

Γιατί τα λέω όλα αυτά τα βαρετά; Τα λέω επειδή δεν είναι όπως πίστευα αυτονόητα και επειδή στις αρχές Δεκεμβρίου είχα μια δυσάρεστη έκπληξη: διαπίστωσα ότι ένα βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ασπρη Λέξη, ένα λεξικό αντιδανείων, περιείχε σε ορισμένα λήμματά του υλικό που είχε δημοσιευτεί στις σελίδες μου, και συγκεκριμένα στην ενότητα αντιδάνεια . Όπως μου εξήγησε ο εκδότης της Ασπρης Λέξης, το υλικό αυτό είχε συμπεριληφθεί σε πανεπιστημιακή εργασία, και στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε εδώ κι εκεί, με αποτέλεσμα, σε κάποια μεταβίβαση, να χαθεί η ένδειξη της πατρότητας και να καταλήξει σε χειρόγραφες σημειώσεις χωρίς αναφορά πηγής. Η εξήγηση αυτή είναι εύλογη (ξέρω ότι η πρώτη αναδημοσίευση, η πανεπιστημιακή, υπήρξε) και τη δέχτηκα. Άλλωστε, η Ασπρη Λέξη δημοσίευσε στο ενημερωτικό της δελτίο του μηνός Δεκεμβρίου την εξής επανόρθωση:

Αποκατάσταση της νομιμότητας Χωρίς να το γνωρίζουμε, στο νέο μας βιβλίο με τίτλο ...κι όμως είναι ελληνικές περιλαμβάνονται 6 λέξεις που η πηγή τους είναι διαφορετική από αυτή που αναφέρουμε. Η πρωτότυπη λεκτική περιγράφη αυτών των λέξεων έγινε από τον κ. Σαραντάκο στη δικτυακή του τοποθεσία. Τον κ. Σαραντάκο δεν τον γνωρίζαμε ενώ εμείς χρησιμοποιήσαμε άλλη πηγή, χειρόγραφη, οφείλουμε όμως να αποκαταστήσουμε τη νομιμότητα και να σεβαστούμε τον κόπο των άλλων.

και με λινκ προς τις σελίδες μου. Αν και ο γεροδάσκαλος του Κ.Χ.Μύρη ήθελε "με δίχως λάθη παρακαλώ", κι έστω κι αν θα προτιμούσα το λινκ να παραπέμπει στις σελίδες των αντιδανείων (όπως είχα παρακαλέσει) και όχι στην αρχική σελίδα του sarantakos.com διότι χρειάζεται λαβυρινθώδης διαδρομή για να φτάσει κανείς από την κεντρική είσοδο στο δωματιάκι των αντιδανείων, η επανόρθωση με καλύπτει. (Βέβαια, η Ασπρη Λέξη όπως διαπίστωσα μετά, έχει δανειστεί, χωρίς άδεια ή μνεία, υλικό και από ένα ακόμα άρθρο μου, ετυμολογικού-παροιμιακού χαρακτήρα).

Να πω και κάτι άλλο: συχνά πέφτει στην αντίληψή μου ότι υλικό δικό μου έχει αναδημοσιευτεί εδώ κι εκεί, σε άλλα σάιτ ή πιο συχνά σε ιστολόγια ή σε φόρουμ. Αυτό και με τιμά και με χαροποιεί ιδιαίτερα και έχετε την αυτονόητη άδειά μου, αλλά σας παρακαλώ μην παραλείπετε την αναφορά της πηγής. Όχι από εγωισμό, αλλά επειδή δεν θέλω να δω αύριο το κείμενό μου να έχει εκδοθεί σε βιβλίο ή σε περιοδικό με υπογραφή άλλου, που θα πει κι αυτός ότι το βρήκε αδέσποτο και το υιοθέτησε για να μην κρυώνει (κι άμα του πεις ότι αυτό είναι λογοκλοπή, θα θυμώσει). Βέβαια, και δυστυχώς, ακόμα και η πιο επίσημη αναφορά πηγής δεν προστατεύει: έχω βγάλει ένα βιβλιαράκι με ιδιωματικές φράσεις, στο οποίο αναφέρομαι σύντομα εδώ και ανακάλυψα ότι τις δημοσιεύει τακτικά, μία φράση σε κάθε τεύχος, μια εφημερίδα του Αιγίου, εννοείται χωρίς να μου ζητήσουν την άδεια' προφανώς γνώριζαν ότι θα τους την έδινα και δεν θέλησαν να με ενοχλήσουν.

2 Δεκεμβρίου 2006
Μπράβο ανάπαυλα! 110 μέρες πέρασαν από την προηγούμενη εγγραφή εδώ. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό έβαλα αρκετό υλικό στις σελίδες μου, οι οποίες σελίδες, πρέπει να το πω, γνώρισαν αισθητή αύξηση των επισκέψεων. Συγκεκριμένα, ο Νοέμβριος που μόλις έκλεισε έκανε νέο ρεκόρ επισκεπτών (9376 επισκέπτες) και επισκέψεων (12298 επισκέψεις). Κατά σύμπτωση, το προηγούμενο ρεκόρ το είχε ο Νοέμβριος 2005, με 12290 επισκέψεις (μόλις 8 λιγότερες) και αρκετά λιγότερους επισκέπτες (8590). Από τις τελικές σελίδες, πρώτη σε επισκέψεις ήταν το κείμενo για τα 70 εκατομμύρια λέξεις, ενώ πολύ κοντά στη δεύτερη θέση ήταν ένα σχετικά καινούργιο κείμενο, για το "λερναίο" κείμενο περί Hellenic Quest. Αυτά τα δύο κείμενα έχουν μπει σε πολλά φόρουμ και ιστολόγια, όπου παρατίθενται ως απαντήσεις σε ελληνοκεντρικές (ο θεός να τις κάνει) ονειρώξεις. Την περίοδο αυτή, ο ιντερνετικός μύθος για το δήθεν πρόγραμμα Hellenic Quest γνωρίζει έναν νέο κύκλο διάδοσης -χαίρομαι όταν βλέπω ότι ο αντίλογος (που δεν είναι μόνο τα δικά μου κείμενα, δόξα το θεό) έχει γίνει πια πλατιά γνωστός, κι έτσι όταν κάποιος μεταφέρει σε ιντερνετικό φόρουμ τις ανοησίες για τους υπερσύγχρονους υπολογιστές που θα καταλαβαίνουν αρχαία ελληνικά και τις λοιπές ελληναράδικες φαντασιώσεις, πάντα κάποιος βρίσκεται να αντιπαρατάξει είτε τα δικά μου κείμενα είτε άλλα εξίσου καλά.

Κάτι άλλο που αύξησε τις επισκέψεις ήταν ότι ο Γ. Χάρης στη στήλη του στα Νέα αναφέρθηκε (και μάλιστα πολύ επαινετικά) στις γλωσσικές μου σελίδες, ενώ επίσης το κείμενο για τα εκατομμύρια λέξεων έχει συμπεριληφθεί (όχι από εμένα, βέβαια) στην αγγλική Wikipedia, σε ένα άρθρο για μια προσωπικότητα του ελληνοκεντρικού χώρου.

Όμως η αύξηση των επισκέψεων και η προσθήκη νέου υλικού φέρνουν ένα καινούργιο πρόβλημα: το σάιτ μου κοντεύει να φτάσει στα όριά του. Εξηγούμαι: με βάση το συμβόλαιο που έχω με την εταιρεία που με φιλοξενεί, πληρώνω ένα μικρό ποσό κάθε μήνα και έχω το δικαίωμα να διατηρώ στις σελίδες μου υλικό έως 200 μεγάβυτα (MB) και να καταναλώνω εύρος ζώνης έως 2 γιγάβυτα (GB). Το εύρος ζώνης εξαρτάται από τις δικές σας επισκέψεις -όσο πιο πολλές, τόσο περισσότερο. Αυτή τη στιγμή, το υλικό στις σελίδες μου έχει φτάσει στα 187 ΜΒ, πολύ κοντά στο όριο των 200, αλλά αυτή η τιμή είναι πλασματική, διότι περιλαμβάνει και προσωρινά αρχεία που μπορώ να τα σβήσω. Όμως και το όριο των 2 GB για το εύρος ζώνης κοντεύουμε να το φτάσουμε, το Νοέμβρη είχα 1,4 GB, ενώ συνήθως ήμουν κάτω από το 1 GB. Αν αυτό το όριο ξεπεραστεί, δεν θα μπορεί κανείς να επισκεφτεί τη σελίδα έως ότου αλλάξει ο μήνας ή πληρώσω για να ανέβω σε επόμενη κατηγορία και να έχω περισσότερο χώρο και μεγαλύτερο εύρος ζώνης. Προς το παρόν, βαριέμαι τις διατυπώσεις, αν όμως χρειαστεί θα το κάνω.


12 Αυγούστου 2006
Το καλοκαίρι ποτέ δεν είχα έφεση να βάζω υλικό στις σελίδες, αυτή τη χρονιά η τεμπελιά με βρήκε από το Μάη. Ελάχιστα πρόσθεσα στις σελίδες μου, και μοιραία άφησα και τα Παρακείμενα αμανάτι. Προχτές ένας παλιός φίλος, ο Νίκος Κ., μου έστειλε ένα κείμενο, γραμμένο με αφορμή τους βομβαρδισμούς της Σερβίας το 1999, που δυστυχώς είναι και τώρα επίκαιρο.
Εισαγωγικά, γράφει τα εξής:

Επειδή αδυνατώ να κάνω οτιδήποτε ουσιαστικό, στέλνω εδώ ένα κείμενο που είχε γραφτεί πριν 4-5 βομβαρδισμούς - τότε ήταν η Σερβία.
Επειδή γράφτηκε σε μια ιδιαίτερη ψυχική κατάσταση, αρνιέμαι πεισματικά να κάνω διορθώσεις - μερικά πράγματα είχαν γραφτεί όπως τα σκέφτομαι, χωρίς γλωσσικές-φιλολογικές συμβάσεις. Αρνιέμαι επίσης να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη. (χρειάστηκε πάντως, πρόσφατα, να το μετατρέψω απ' την παλιά μορφή του word για να γίνει "αναγνώσιμο" - δηλ. μη αλαμπουρνέζικο).
Σημειώνω πάντως την πρόσφατη και (έκπληξη!) πετυχημένη δήλωση του Όλμερτ, που είπε ότι οι Ευρωπαίοι είναι υποκριτές, αφού ξέχασαν γρήγορα ότι τότε (τότε που έγραφα εγώ το κείμενο) είχαν καθαρίσει βομβαρδιστικώς καμιά δεκαριά χιλιάδες αμάχους, χωρίς οι ίδιοι νάχουν φάει ούτε μια ρουκέτα - σαν αντίποινα ή για δικιολογία. 'Αδικο έχει ο άνθρωπος;
  Σημειώνω, ακόμα, μια αφανή παράπλευρη απώλεια, εννοώ τους απανταχού Εβραίους - και δεν εννοώ την ανησυχία τους επειδή γίνονται στόχοι, αλλά το γεγονός ότι το Ισραήλ τούς έχει στερήσει την όποια περηφάνια μπορεί να είχαν για την "ταυτότητά" τους. Δυστυχώς η εποχή (και κάποιοι μηχανισμοί) δεν ευνοούν τη συλλογική έκφραση αυτού του καημού, αφήνοντας όλο το δημόσιο βάρος σε διάφορους Φινκελστάιν.

Tην εποχή του πολέμου στη Σερβία, είχα φτιάξει, και τις ενημέρωνα καθημερινά, μερικές σελίδες που μπορείτε να τις δείτε εδώ. Ομως πρώτα αξίζει να δείτε το κείμενο του Ν.Κ., Περί του μπομπαρνταμέντου (και για την ευγενική τέχνη να το υφίστασαι).

2 Μαϊου 2006
Ο μήνας Απρίλιος δεν είχε και τόσο πολλές επισκέψεις, κάπου 9500. Από τις τελικές σελίδες, στην πρώτη θέση από πλευράς επισκέψεων βρέθηκε τούτη εδώ η σελίδα, τα Παρακείμενα δηλαδή, και δεύτερο ήταν το κείμενο για τα 70 εκατομμύρια λέξεις, δηλαδή συνήθεις ύποπτοι. Απρόσμενη ήταν η τρίτη θέση, το ποίημα Επί ασπαλάθων του Γ. Σεφέρη, μάλλον λόγω 21ης Απριλίου με 168 επισκέψεις. Πολλές επισκέψεις είχε και ένα άλλο λογοτεχνικό κείμενο, και μάλιστα πεζό, το Από θέσεως ισχύος του Π. Αμπατζόγλου, που είχε μπει λινκ σε δημοφιλές σάιτ.

3 Απριλίου 2006
Η καλή συγγραφέα Ρέα Γαλανάκη θέλησε να γράψει μυθιστόρημα για μια πραγματική ιστορία που έγινε πριν από 50 χρόνια στην Κρήτη. Η νεαρή τότε κοπέλα που πρωταγωνίστησε στην ιστορία ζει, και θεωρεί ότι παραπλανήθηκε από τη συγγραφέα. 'Εγραψε μια συγκλονιστική επιστολή στην οποία ζητάει σεβασμό της προσωπικής της ζωής. Πολλοί συγγραφείς έσπευσαν να δηλώσουν συμπαράσταση στην ομότεχνή τους, αν και όχι τόσοι όσο σε άλλες περιστάσεις -βλέπετε, είναι βουνό το δίκιο της Κυρίας από την Κρήτη. Συμφωνώ με τα περισσότερα απ' όσα πολύ εύστοχα λέει ο (μεταφραστής και συγγραφέας) Κώστας Κουτσουρέλης στην Αυγή της 2.4.2006 . Ενας διάσημος ομότεχνος της κ. Γαλανάκη, τη συμβούλεψε (κατόπιν εορτής βέβαια) σε μια εφημερίδα να αλλάξει το όνομα της ηρωίδας, ώστε να μην έχει πρόβλημα. Πράγματι, αυτό θα ήταν μια λύση για να είναι τυπικά εντάξει η συγγραφέα, αν και στην ουσία ελάχιστα θα άλλαζαν. Την ίδια λύση άλλωστε ακολουθεί και ο ίδιος ο καπάτσος και διάσημος συγγραφέας στο τελευταίο του βιβλίο, όπου φωτογραφίζει πολίτες που δικάζονται αυτές τις μέρες και αποφαίνεται για την ενοχή τους -άμα έχουμε τέτοιους συγγραφείς, τι τη θέλουμε τη Γάδα. Μάλιστα, σε πρόσφατη συνέντευξη, ο καπάτσος διάσημος συγγραφέας αιτιολόγησε την επιμονή του να γράφει τη λέξη κελλί στον τίτλο του βιβλίο του με δύο λάμδα, λέγοντας ότι με ένα λάμδα το κελί θα ήταν πολύ στενό, και προχωράει εκφράζοντας την απογοήτευσή του για την καινούργια ορθογραφία που γράφει το τρένο με έψιλον, ενώ παλιά η περισπωμένη πάνω στο άλφα γιώτα θύμιζε φουγάρο με καπνό.
Οπως βλέπετε, όταν κανείς καταπιεί την κάμιλο ή την κάμηλο (το τεκμήριο αθωότητας, έστω), έχει χρόνο να διυλίσει όσα κουνουπάκια τραβάει η καρδιά του.


2 Απριλίου 2006
Ο μήνας Μάρτιος είχε 11180 επισκέψεις, ξεπέρασε με βραχεία κεφαλή, που λένε στον ιππόδρομο, τον Γενάρη, αλλά το ρεκόρ παραμένει στον Νοέμβριο 2005, με 12300 επισκέψεις. Από τις τελικές σελίδες, στην πρώτη θέση από πλευράς επισκέψεων ισοβάθμησαν δύο σελίδες: τούτη εδώ, τα Παρακείμενα δηλαδή, και μια σελίδα για κάτι γλωσσικό που γράφτηκε με αφορμή τη νίκη της Ελενας Παπαρίζου πέρυσι, ενώ στην τρίτη θέση ήταν το κείμενο για τα 70 εκατομμύρια λέξεων.


22 Μαρτίου 2006
Σήμερα τελικά αξιώθηκα και έγραψα ένα σημείωμα για το περισπώμενο κύμα, για το οποίο γράφω στο προηγούμενο Παρακείμενο (βλ. αμέσως πιο κάτω). Και επειδή το έγραψα χωρίς να δω το εδώ σχόλιο, μερικά απ' αυτά που γράφω εδώ δεν τα έγραψα εκεί!

13 Μαρτίου 2006
Τρίτη και 13, και δη Μαρτίου, θεωρείται μέρα άκρως γρουσούζικη, σήμερα όμως που γράφω είναι Δευτέρα. Και κάποιος φούρνος θα γκρέμισε, αφού αξιώθηκα να ξαναγράψω εδώ. Συνήθιζα στις αρχές κάθε μήνα να κάνω απολογισμό της κίνησης που παρουσίασαν οι σελίδες μου τον προηγούμενο μήνα, και αφού ακόμα έχει ο μήνας 13 και όχι 15 βρισκόμαστε έστω και οριακά (και τραβηγμένα από τα μαλλιά) στις αρχές. Ομως απολογισμό δεν θα κάνω, διότι δεν φτάνει που ο Φλεβάρης εκ φύσεως είναι μήνας κουτσός, παρά είχα και το επεισόδιο της τρίμερης σιγής του σάιτ μου στις αρχές του (βλ. προηγούμενη εγγραφή εδώ) και αποκουτσάθηκε. Πάντως, συχνότερο είναι ένα κομμάτι που είχα γράψει πέρσι τέτοιον καιρό, στο περιθώριο του εθνικού θριάμβου της 'Ελενας Παπαρίζου στο Κίεβο. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερα καλό, αλλά έχει την τύχη να βγαίνει ψηλά στις γκουγκλαναζητήσεις για το διάσημο αυτό επώνυμο.
Κάτι άλλο, που το γράφω εδώ έως ότου (και αν) το φιλοξενήσω κάπου αλλού στις σελίδες μου. Βγάζω σπυράκια, που λέει ο λόγος, όταν ακούω ή διαβάζω να λένε "Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό...", είτε αυτό είναι καλό είτε κακό. Σχεδόν πάντα, "αυτό" δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, και καθώς συμβαίνει να ζω πολύ καιρό στο εξωτερικό μπορώ από πρώτο χέρι να δω ότι πάρα πολλά πράγματα (καλά και κακά, επαναλαμβάνω) δεν συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα όπως διατείνονται πολλοί συμπατριώτες μας, αλλά και εις Παρισίους.
Ειδικότερα τώρα, για την ελληνική γλώσσα, που είναι μην το ξεχνάμε και τρισχιλιετής και έχει νάματα για τη γούνα μας, είναι πολλοί εκείνοι που λένε ότι "η ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική που έχει τούτο και κείνο". Οταν ακούω τέτοια δογματική άποψη, φυλάγομαι, κι ας την εκφράζει κάποιος μεγάλος και τρανός. Μου είπαν, ας πούμε, ότι μια διάσημη ελληνογαλλίδα ακαδημαϊκός έχει δηλώσει ότι μόνο στα ελληνικά υπάρχουν λέξεις όπως φιλότιμο και μισάνθρωπος. Δεν έχω δει από πρώτο χέρι τις δηλώσεις της, γιαυτό και δεν κατονομάζω, αλλά μου φαίνεται ότι κανείς, όσο ακαδημαϊκός κι αν είναι, δεν μπορεί να ξέρει και λιθουανικά, και γκουαρανί, και σουαχίλι, και τις τριακόσιες γλώσσες του Καυκάσου, οπότε το "καμιά άλλη γλώσσα δεν έχει τη λέξη φιλότιμο" μπορούμε με ασφάλεια να το επαναδιατυπώσουμε: "καμιά άλλη γλώσσα από τις δυο-τρεις που ξέρω, δεν έχει τη λέξη φιλότιμο" (και τι να σημαίνει άραγε το ότι οι φράγκοι δεν έχουν τάχα τις λέξεις φιλότιμο και συνάνθρωπος; ότι είναι αφιλότιμοι και απάνθρωποι;) Πολύ περισσότερο που για το έτερο παράδειγμα, τον συνάνθρωπο, υπάρχει το πασίγνωστο γερμανικό Mitmensch, που είναι ακριβώς το ίδιο με τον δικό μας συνάνθρωπο.
Τα λέω αυτά επειδή κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο ένα γουστόζικο ανέκδοτο, ότι ο σουρεαλιστής συγγραφέας Εμπειρίκος, οργισμένος με έναν ακαλαίσθητο διορθωτή που του είχε διορθώσει την περισπωμένη πάνω από τη λέξη κύμα (κακώς την είχε διορθώσει, αν και θέλω να το διερευνήσω λίγο το θέμα), είχε εκραγεί: "Μόνο στα ελληνικά μπορείς να βάλεις ένα κύμα πάνω στο κύμα" (λέγεται ότι) είχε δηλώσει, κάπως βαρύγδουπα αν και αρκετά ποιητικά οφείλω να ομολογήσω.
Εγώ όμως, ξαναλέω, όποτε ακούω δογματικούς αφορισμούς του τύπου "Μόνο στην Ελλάδα" κουμπώνομαι. Το ότι εν προκειμένω την άποψη αυτή την υποστηρίζει ο Εμπειρίκος κι όχι ο Νικ Πορτοκάλος ή ο θαμώνας του καφενείου δεν κάνει την άποψη σοβαρότερη, κάνει (ίσως) τον Εμπειρίκο περισσότερο αναξιόπιστο, τουλάχιστον έξω από τα χωράφια του. Και επειδή χάρη στο Ιντερνέτι βρίσκει κανείς πολλά, έκατσα και βρήκα ότι μπορεί στα πολυτονικά ελληνικά να μπορούσες να βάλεις ένα κύμα πάνω στο κύμα, αλλά στα σημερινά βιετναμέζικα μπορείς να βάλεις ΔΥΟ κύματα πάνω στο κύμα, άρα πρόκειται για γλώσσα διπλά ποιητική. Συγκεκριμένα, όπως βρήκα στη Βικιπαίδεια, το κύμα στα βιετναμέζικα λέγεται Chuyen Dong song, και παίρνει δύο περισπωμένες, μία στο e της πρώτης λέξης και μία στο o της δεύτερης. Παίρνει και μερικά άλλα συμβολάκια που δυστυχώς δεν μπορώ να αναπαραστήσω εδώ, και που μοιάζουν όχι με κυματάκια, αλλά με γλαράκια και βραχάκια -οπότε πάει περίπατο η ελληνική αποκλειστικότητα στην κυματιστή καλαισθησία. Τώρα κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις με καλάμι, με καλάμι!


16 Φεβρουαρίου 2006
Αρκετό καιρό έχω να γράψω εδώ. Είχα σκοπό να γράψω στις 3 Φεβρουαρίου, για να προσθέσω τον απολογισμό του μηνός Ιανουαρίου, σχετικά με τις επισκέψεις στο σάιτ, αλλά όταν το επιχείρησα είδα με τρόμο ότι το σάιτ μου δεν υπήρχε και ότι στη θέση του είχε ξεφυτρώσει μια φρικαλέα σελίδα δήθεν αναζήτησης, απ' αυτές τις πειρατικές, που διαφήμιζε εκδρομές στην Kos. Τι είχε γίνει; Το όνομα sarantakos.com έπρεπε να ανανεωθεί αρχές Φεβρουαρίου, εγώ μεν είχα εγκαίρως πληρώσει για ανανέωση αλλά κάποιος δεν το είχε καταχωρίσει. Επειδή ήταν σαββατοκύριακο, η ζημιά άργησε να διορθωθεί κι έτσι έμεινα τρεις μέρες χωρίς σάιτ και δεν έκανα και τον απολογισμό του Γενάρη, όπως ήθελα. Περιληπτικά, ο Γενάρης είχε σχεδόν 11.000 επισκέψεις, ήταν δηλαδή ο δεύτερος καλύτερος μήνας από πλευράς επισκέψεων πίσω από τον Νοέμβρη που μας πέρασε. Η τελική σελίδα με τις πιο πολλές επισκέψεις ήταν όπως και τον Νοέμβριο τούτη εδώ, τα Παρακείμενα δηλαδή, δεύτερο ήταν το κείμενo για τα 70 εκατομμύρια λέξεις ενώ στην τρίτη θέση ήταν ένα άρθρο που έχω γράψει για μερικές αγγλικές λέξεις ελληνικής ετυμολογίας, το οποίο βγαίνει ψηλά στο γκουγκλ αν βάλεις words of Greek origin ή κάτι τέτοιο. Αυτό το άρθρο και άλλοτε έχει γνωρίσει πιένες. Θυμάμαι μια φορά που μέσα σε λίγες ώρες δέχτηκε δεκάδες επισκέψεις μέσω του αυστραλιανού γκουγκλ -προφανώς κάποιοι έψαχναν απάντηση σε ερωτήσεις κάποιου κουίζ.

Αν και εδώ έχω αρκετό καιρό να γράψω, μέσα στο 2006 έβαλα κάμποσο καινούργιο υλικό στο σάιτ, αλλά το αναγγέλλω όχι εδώ παρά στην ειδική σελίδα που έχω για το σκοπό αυτό, κι έτσι είναι το σωστό γιατί εκείνη η άλλη σελίδα άλλο λόγο ύπαρξης δεν έχει.


24 Ιανουαρίου 2006
Καθώς έχω τη σελίδα με τα Κείμενα, παίρνω (σπανίως) ηλεμηνύματα από το εξωτερικό, όπου μου κάνουν ερωτήσεις για την ελληνική λογοτεχνία. Αν ξέρω κι αν έχω καιρό, απαντάω. Τις προάλλες πήρα από έναν επισκέπτη της σελίδας, που έγραφε από την Αγγλία, αλλά είχε όνομα ελληνικό και επώνυμο αλβανικό μάλλον, το εξής ηλεμήνυμα:

proseksa pos exis mia selida vasismeni pano se keimena, tha mborouses na me voithisis na vro ena keimeno an sou po tin vasiki istoria tou? then ksero to siggrafea i to onoma tou keimenou alla elpiza na mborouses na me voithisis :) mporeis?
orestis

Απάντησα ότι θα προσπαθήσω, οπότε μου έδωσε διευκρινίσεις:
einai gia ena ellina stratioti pou vriski mia limni kai vgalli ta rouxa tou kai arxizei na kolimba. kai gia afti tin ora pou kolimba ksexna ola ta provlimata tou polemou, kai niothi megali eirini. san kolimba prosexei oti iparxi enas allos stratiotis mesa sto nero, kai aftos gimnos, kai aftos na skeftetai ta idia pragmata san afto, alla inai apo tous exthrous.(nomizo itan Boulgaros) telos panton kai oi dio kolimboun pros tin steria kai pernoun ta opla tous kai simadevei o enas ton allo. kai oi dio distanoun omos, kai o ellinas arxizi na skeftetai pos den einai stratiotes tora, den forane parallagi, einai aplos dio agnoi anthropoi.. kai sto telos o voulgaros ton pirovola kai o ellinas pethainei.
einai poli oreo kommati kai exei arketo kairo pou to girevo an to vreis please pes mou!
efxaristo gia tin voithia :)
orestis

Μου ήταν γνωστή η ιστορία αλλά δεν θυμόμουν από πού. Μυριβήλης, Ζωή εν Τάφω ή κάποιο του Σαμαράκη; Τηλεφώνησα στον πατέρα μου, που και σ' αυτόν ήταν γνωστό το διήγημα αλλά δεν θυμόταν από πού. Ήταν όμως κατηγορηματικός: Δεν πρόκειται για Μυριβήλη.
Καθώς όμως η βιβλιοθήκη μου βρίσκεται σκορπισμένη εδώ κι εκεί, δεν είχα πρόχειρο τον Σαμαράκη -σήμερα όμως βρέθηκα σε βιβλιοθήκη και άνοιξα το Ζητείται ελπίς και, βέβαια, η ιστορία με τους δυο γυμνούς στρατιώτες ήταν το τρίτο διήγημα, "Το ποτάμι". Μόνο που (όπως είναι λογικό) η μνήμη του φίλου που ρώτησε παράλλαξε κάπως ορισμένα στοιχεία: πρόκειται για ποτάμι όχι για λίμνη, και δεν δηλώνεται η εθνικότητα των στρατιωτών, οι εχθροί απλώς ονομάζονται "οι Αλλοι". Δεκάδες χρόνια έχω να ξαναδιαβάσω Σαμαράκη και τα παιδιά μου δεν έχουν ακόμα τόσο μεγαλώσει...

20 Ιανουαρίου 2006
Πριν ξεκινήσω το χριστουγεννιάτικο ταξίδι για την Κωνσταντινούπολη, πήγα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς και αγόρασα το Κωνσταντινούπολη, Αναμνήσεις ή κάπως έτσι, του Ορχάν Παμούκ. Παρεμπιπτόντως, το συστήνω το βιβλίο αυτό, αν και δεν έχει ανάγκη: όπως κατάλαβα, μάλλον λόγω της επικαιρότητας με τη δίκη του Παμούκ, το βιβλίο έχει γίνει μπεστ-σέλερ για το είδος του (σιγά μην πω ευπώλητο! γιάπης είμαι;). Το συστήνω, λέω, έστω κι αν ακόμα κι εγώ ο ξένος κατάλαβα κάτι που μου το επιβεβαίωσε μετά ο φίλος μου ο Γιουσούφ, που ήταν συμμαθητής του Παμούκ στο δημοτικό, ότι δηλαδή κάπου το παρακάνει με τη νοσταλγία ο συγγραφέας. Συγγνωστό το αμάρτημα, ας μείνουμε αναμάρτητοι όλοι εμείς οι άλλοι.
Ομως με το βιβλίο αυτό συνέβη κάτι περίεργο: το αγόρασα δυο-τρεις μέρες πριν φύγουμε, διάβασα μερικά κεφάλαια, ακόμα και στο αεροπλάνο του πηγαιμού, αλλά όταν βρέθηκα στην Πόλη μου ήταν αδύνατο να διαβάσω γραμμή από το βιβλίο για την Πόλη! Μόλις μπήκαμε στο αεροπλάνο της επιστροφής, το ξανάπιασα και σε δυο μέρες είχε τελειώσει. Αλλά όσο ήμασταν εκεί, τίποτα. Και όχι επειδή δεν είχα καιρό ή όρεξη να διαβάσω. Αντίθετα, όσο ήμουν εκεί άρχισα και τέλειωσα (δεν είναι δα και μεγάλο) ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται σε άλλη μεσογειακή πόλη, τους Βατσιμάνηδες της Μασσαλίας του Ιζζό. Κι επειδή η μετάφραση αυτή με εξόργισε με τα πολλά και αναίτια μαργαριτάρια της, μόλις επέστρεψα στο πολύγλωσσο Λουξεμβούργο βρήκα από τη δανειστική βιβλιοθήκη το πρωτότυπο και τσεκάρισα μερικά, αν και τα περισσότερα φώναζαν από μακριά, κι έγραψα για το μεταφραστικό αυτό ανοσιούργημα. Κοντά σ' αυτό έβαλα και δυο άλλα κείμενα που είχα στο βίρτσουαλ συρτάρι μου, έτυχε κι άλλο ένα που στάλθηκε από φίλο, κι έτσι έγινε μια τετράδα από μεταφραστικά κείμενα που τα έβαλα όλα μαζί απόψε στην ενότητα που έχω, τις Μεταφραστικές γκρίνιες. Είναι τα κομμάτια που επισημαίνονται με το εικονίδιο New.


16 Ιανουαρίου 2006
Κάλλιο αργά παρά ποτέ, χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το 2006! Η εκδρομή ήταν μεν ολιγοήμερη, αλλά η τεμπελιά που με έπιασε άμα τη επανόδω μου ήταν σαφώς πολυήμερη, έτσι μόλις τώρα αξιώνομαι να γράψω εδώ. Πήγαμε στην Πόλη, κι αν είχα βλογ, αλλά δεν έχω διότι εκτός των άλλων δεν αντέχω να γράφω Δευτέρα, Ιανουάριος 16, αν είχα όμως θα ανέβαζα ωραίες φωτογραφίες από την Κωνσταντινούπολη και από την Ιστανμπούλ. Ηταν η πρώτη φορά που πήγαινα, και τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, μεταξύ άλλων και από γλωσσολογικής πλευράς -επ' αυτού, ίσως γράψω άλλα αλλού. Και, παρά το γεγονός ότι καταναλώσαμε ικανές ποσότητες ταβούκ κιοκσού, δεν φαίνεται να πάθαμε τίποτα από τη γρίππη "των πτηνών". Διότι βεβαίως το ταβούκ κιοκσού είναι γλυκό που φτιάχνεται από στήθος κότας -ταβούκ η κότα στα τούρκικα.



26 Δεκεμβρίου 2005
Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές! Καθώς ετοιμάζομαι για μια ολιγοήμερη εκδρομή (χωρίς το λάπτοπ), θυμάμαι ότι παλιότερα σε ανάλογες περιπτώσεις, μια από τις πρώτες δουλειές πριν φύγω ήταν να "μπω σε νομέιλ" δηλαδή να σταματήσω να παίρνω μηνύματα από τις πολλές ιντερνετικές λίστες που παρακολουθούσα. Πριν από 7 χρόνια, ας πούμε, έπαιρνα μηνύματα από καμιά δεκαριά και βάλε λίστες, που οι πιο πολλές ήταν άκρως δραστήριες. Σήμερα από πεντέξι μόνο και μία μόνο από αυτές έχει κάποια αξιόλογη κίνηση (κι αυτή με τα φεγγάρια της). Ο κόσμος σήμερα εκφράζεται πολύ περισσότερο από/σε ιστολόγια και φόρουμ ή έστω σε "ιστοπαγείς" (web-based ελληνιστί) λίστες, κι αυτές δεν γεμίζουν το ηλεγραμματοκιβώτιό σου, κάτι που έχει και καλά αλλά και κακά, που άλλοτε ίσως τα συζητήσω. Όμως σήμερα με κατακλύζουν τα απαίσια σπαμ, κι αυτά είμαι πολύ τεμπέλης για να στήσω μηχανισμό να τα αποκρούει, αν υπάρχει τέτοιος.


20 Δεκεμβρίου
Σήμερα ανέβασα στα ΚΕΙΜΕΝΑ τρία ποιήματα του Νότη Παναγιώτου. Ο Νότης Παναγιώτου (1925-2003) ήταν στενός οικογενειακός φίλος, εκπαιδευτικός, κυνηγημένος από τη δικτατορία, με τη μεταπολίτευση γυμνασιάρχης Παλαιού Φαλήρου, όπου εγκαταστάθηκε, αργότερα δήμαρχος Μυτιλήνης, μιας από τις λίγες πόλεις στην Ελλάδα που θα μπορούσε να έχει για δήμαρχο έναν ευαίσθητο φιλόλογο. Στα δύο χρόνια από το θάνατό του, σαν μνημόσυνο, οι δικοί του ανατύπωσαν μια ποιητική συλλογή που είχε πρωτοεκδοθεί το 1958, και από αυτήν παραθέτω κι εγώ ένα δείγμα, επίσης σαν μνημόσυνο στον άνθρωπο που είχε προσπαθήσει να μου εμφυσήσει λίγη καλαισθησία στο γράψιμο.

16 Δεκεμβρίου
Καλώς ή κακώς αντί να περάσω στα Λεξικογραφικά, άνοιξα άλλη πληγή, που κι αυτή τη σκεφτόμουν αλλά την είχα μεταθέσει στο όχι κοντινό μέλλον, εννοώ τις Αστείες σελίδες. Ετυχε και βρέθηκε μαζεμένο κάποιο υλικό για τον Μποστ, οπότε το έβαλα. Ισως προσθέσω κι άλλα, ίσως μείνει έτσι, μια ντουφεκιά στον αέρα.

14 Δεκεμβρίου 2005
Τελικά αξιώθηκα και έγραψα ένα κομμάτι για το πολυτονικό, τι κομμάτι δηλαδή, σεντονάκι μου βγήκε: Η ουρίτσα του γαϊδάρου. Το έβαλα σε μια παλιά ενότητα που είχα προ πενταεξαετίας γράψει, μικρά σχόλια για το πολυτονικό/μονοτονικό, με τίτλο Δασείας καταίρεσις, ένα είδος υποενότητας στις Γλωσσικές Ακρότητες. Να δούμε πότε θα μαξιώσει ο θεός να ανοίξω την καινούργια ενότητα που σκέφτομαι, τα Λεξικογραφικά.

6 Δεκεμβρίου, χρόνια μου πολλά
Σε ένα γλωσσολογικό μπλογκ, το Περιγλώσσιο, όπου θα δείτε αν πάτε τώρα και μια υπέροχη παρωδία των καβαφικών Ποσειδωνιατών, γίνεται σχολιασμός διάφορων άρθρων σε εφημερίδες που αφορούν γλωσσικά ζητήματα. Κι εγώ θα ήθελα να τα σχολιάσω, αλλά πού καιρός -μόνο για την μεταγλωττισμένη Πάπισσα αξιώθηκα να γράψω, αν και πολλά. 'Ενα από τα σχολιαζόμενα δημοσιεύματα είναι ένα άρθρο του Θ.Π.Τάσιου στο Βήμα όπου διαμαρτύρεται έντονα για τον τρόπο που εκφωνούνται οι στάσεις στο Μετρό και ιδίως για την αποενρινοποίηση ή αποερρινοποίηση, αν έτσι λέγεται το denasalisation, παναπεί ότι εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει και προχωρεί στην ελληνική γλώσσα η τάση τα έρρινα (ή ένρινα) μπ, γκ, ντ να προφέρονται ως όχι ένρινα, δηλαδή να προφέρονται ως /b/ και όχι ως /μb/. Στο θέμα αυτό έχω μιαν ευαισθησία ως ΣαραΝΤάκος, επειδή στα ξένα όπου εν πολλοίς ζω έχει μεγάλη σημασία αν το όνομά μου στα επίσημα χαρτιά είναι μεταγραμμένο ως Saradakos, Sarandakos ή Sarantakos, διότι οι κουτόφραγκοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι πρόκειται για το ίδιο άτομο. Εγώ επιμένω στην τελευταία εκδοχή, παρεμπιπτόντως. Διαβάζοντας λοιπόν τη συζήτηση των επισκεπτών του γλωσσο-μπλογκ που λέγαμε, μου ήρθε η όρεξη, μια και είμαι Σαραντάκος, να εξακριβώσω πώς ακριβώς προφέρεται η λέξη Σαράντα στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι για τη Μικρή Ραλλού, αν δηλαδή προφέρεται /σαράdα/ ή /σαράνdα/. Εψαξα τη συλλογή μου, και καθαρό συμπέρασμα δεν βγαίνει -μάλλον /σαράνdα/ το λέει, αλλά οριακά. Εκεί όμως που ένιωσα σοκ ήταν ότι ενώ περίμενα να ακούσω τη Γαλάνη, κι ενώ μέσα στ' αυτιά μου είχα τη φωνή της Γαλάνη να το λέει, από το δίσκο (της Γης το Χρυσάφι) ακούστηκε ο Μητσιάς! Αραγε ήταν ψευδής ήταν η ανάμνηση;


2 Δεκεμβρίου
Παρά το ότι έχει μια μέρα λιγότερη, ο μήνας Νοέμβριος ξεπέρασε τον Οκτώβρη σε αριθμό επισκεπτών στις σελίδες αυτές -κι έτσι έκανε νέο ρεκόρ, με 12300 επισκέψεις. Από τις τελικές σελίδες, πρώτη σε επισκέψεις ήταν ετούτη εδώ, τα Παρακείμενα δηλαδή, δεύτερο ήταν το κείμενo για τα 70 εκατομμύρια λέξεις ενώ στην τρίτη θέση εμφανίστηκε ένα κείμενο για την ετυμολογία της λέξης μπουζούκι. Το κείμενο αυτό που δεν είναι δικό μου αλλά του Γ. Κατσιαούνη που είναι φίλος φίλου, υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Η ξαφνική του εκτόξευση σε δημοτικότητα οφείλεται στο ότι μνημονεύτηκε σε ένα φόρουμ μετεωρολόγων. Αξιοπερίεργο είναι ότι και παλαιότερα είχε μνημονευτεί το κείμενο αυτό σε φόρουμ, και μάλιστα σε φόρουμ ρεμπέτικο, αλλά ελάχιστες επισκέψεις είχαν γίνει -ενώ τώρα οι μετεωρολόγοι αποδείχτηκαν πιο ρέκτες από τους ρεμπετολόγους περί τα ετυμολογικά. Από τα λογοτεχνικά κείμενα που έχω στις σελίδες μου τις πιο πολλές επισκέψεις, όπως πάντα τις είχε το Χάιλ Χίτλερ του Ψαθά, ενώ δεύτερο ήταν το ποίημα του Λ.Μαβίλη για την Ελιά.
1 Δεκεμβρίου
Δεν έχω ακόμα τα πλήρη στοιχεία της κίνησης του σάιτ για να κάνω τον απολογισμό του μηνός Νοεμβρίου, ίσως αύριο. Πάντως ήταν ο μήνας με τη μεγαλύτερη κίνηση. 'Εβαλα κι εγώ μερικά κείμενα. Τελευταίο, που το ανέβασα σιωπηρά προχτές, επειδή ήθελα κάτι να ξανακοιτάξω, ένα κομμάτι για την Πάπισσα Ιωάννα του Ροϊδη και την πρόσφατη μεταγλώττισή της.

27 Νοεμβρίου 2005
Ενα άλλο γλωσσικό πεδίο που με απασχολεί είναι η φρασεολογία, έχω γράψει κι ένα βιβλιαράκι, το Αλφαβητάρι των ιδιωματικών εκφράσεων. Η φρασεολογία έχει κι αυτή μια ετυμολογική πτυχή, όταν ερευνούμε από πού προήλθε η τάδε φράση, γιατί φερειπείν λέμε "Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώστε". Και εδώ γίνεται εύκολη λεία της εντυπωσιοθηρίας, διότι καθόλου δεν συγκινείται το αναγνωστικό κοινό αν δει ότι είναι άγνωστη η προέλευση της φράσης, ενώ εύκολα πιστεύει τις πιο απίθανες εξηγήσεις και εκδοχές, φτάνει να είναι ben trovate, και ενίοτε κι όταν δεν είναι. Ο Αλαίν Ρέι, ο γάλλος λεξικογράφος που το βιβλίο του με έβαλε στα αίματα πριν τόσα χρόνια, λέει ότι οι εξηγήσεις φράσεων που επικαλούνται ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός για να εξηγήσουν την προέλευση της φράσης είναι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, κατασκευασμένες εκ των υστέρων. Υπάρχει ένα βιβλίο, Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις, που αν και στη συλλογή του υλικού αντιπροσωπεύει αρκετό μόχθο, στην προέλευση των φράσεων είναι γεμάτο ανεύθυνες τερατολογίες και αστήρικτες υποθέσεις του συγγραφέα που προσπαθεί ζορ ζορνά να συνδέσει κάθε φράση με κάποιο ιστορικό γεγονός. Φυσικά, τμήματά του έχουν αναδημοσιευτεί σε υποτιθέμενα έγκυρα έντυπα.
Για τη φράση που λέω πιο πάνω, το Μπάτε σκύλοι αλέστε, το εν λόγω βιβλίο κάνει λόγο για επεισόδιο επί φραγκοκρατίας, όπου ηρωικός τις μυλωνάς παρασέρνει στον μύλο του κακούς Φράγκους, λέγοντας την ως άνω φράση, και μετά τους βάζει φωτιά. Πράγματα παλαβά δηλαδή, συν τοις άλλοις διότι ο Λουκάτος που έχει μελετήσει τη φράση έχει δείξει ότι η αρχική της μορφή ήταν "χίλιοι μύριοι αλέστε και αλεστικά μη δώστε" και η παραλλαγή (που τελικά επικράτησε) με τους σκύλους είναι πολύ μεταγενέστερη.
Αφορμή για να τα σκεφτώ και να τα γράψω όλα αυτά ήταν ένας δίσκος, με ραδιοφωνικές εκπομπές του Μπρασένς, τραγούδια παιγμένα ζωντανά διανθισμένα με αποσπάσματα από συνεντεύξεις. Λέει λοιπόν ο Μπρασένς ότι η εσωτερική ζωή μας είναι ανοιχτή, ο καθένας μπαίνει ελεύθερα και την επηρεάζει, και καταλήγει, on entre la dedans comme dans un moulin, παναπεί, κατά λέξη, μπαίνεις εκειμέσα όπως στο μύλο. Και το κοιτάζω και αποδεικνύεται ότι η έκφραση "μπαίνεις όπως στο μύλο" είναι παροιμιώδης (και) στα γαλλικά, για ένα μέρος όπου μπαίνει κανείς χωρίς διατυπώσεις και εμπόδια -σ' ένα ξέφραγο αμπέλι, για να πούμε την ελληνική έκφραση.

16 Νοεμβρίου 2005
Αυτή την εποχή κάνω την ετήσια περιποίηση στις σελίδες ΚΕΙΜΕΝΑ. Αυτή τη δουλειά την κάνω συνήθως κάθε φθινόπωρο, ελέγχω τους παλιούς συνδέσμους, βλέπω ποιοι δεν λειτουργούν (αν και διστάζω να τους σβήσω), προσθέτω καινούργιους. Είναι δουλειά που παίρνει πολλή ώρα, και ούτε μπορείς να πεις ότι τελειώνει ποτέ. Τέλος πάντων. Προ ολίγου λοιπόν, προσθέτοντας συνδέσμους, είδα ότι δεν είχα τον Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή, που τον έχω γνωρίσει προσωπικά. Τώρα πρόσθεσα ένα πολύ συγκινητικό διήγημά του, το Αν σου πω σ' αγαπώ, τι θα κάνεις; από τα διηγήματα που βάζει κάθε Κυριακή ο Ριζοσπάστης και μπορεί κανείς να τα βρει και σε ηλεκτρονική μορφή στις ιστοσελίδες της εφημερίδας. Ο Δημήτρης Ραβάνης ήταν ένας γλυκύτατος και σεμνότατος λογοτέχνης. Ήταν μικρόσωμος και σβέλτος, στα νιάτα του πρέπει να ήταν ζουζούνι αλλά εγώ βέβαια τον γνώρισα σαν είχε περάσει τα εξήντα. Τις προάλλες ανασκαλεύοντας τα χαρτιά μου, είχα βρει ένα ολόκληρο μυθιστόρημα, που μου τόχε δώσει να το διαβάσω και να το κρίνω, εγώ ο εικοσπεντάρης που είχα γράψει πέντε διηγήματα, ενώ εκείνος θα είχε γράψει τότε τριάντα βιβλία! Λέγεται "Τα τείχη" και δεν ξέρω καν αν εκδόθηκε. Τι έχει γράψει ο Μίμης ο Ραβάνης; Πάρα πολλά και απ' όλα τα είδη. Ποιήματα (Διαβάστε, αν το βρείτε, το "Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέμβρη", μέρες που είναι, γραμμένο εν θερμώ εκείνες τις μέρες, με το στίχο Οι φοιτητές ζητούσαν συμπαράσταση), Θεατρικά -και Παιδικά, Μυθιστορήματα (Ο δρομάκος με την πιπεριά), σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση (το κωμικό σίριαλ το Πάρκινγκ γύρω στα 1985) τα πάντα. Εχει γράψει, ας πούμε, τους στίχους στο τραγούδι Ο Μπελογιάννης ζει, αλλά έχει γράψει και το διαφημιστικό σλόγκαν "Η θεία Όλγα ξέρει". Εξεπλάγην που τώρα μόνο ο Ριζοσπάστης έβαλε διήγημά του (είναι πολύ δυνατό, να το διαβάσετε). Μπορεί βέβαια να έχουν ξαναβάλει και να μου ξέφυγε -αλλά δεν θα είναι πάνω από ένα-δύο, τα περισσότερα τα έχω καταγράψει. Αλλά, βλέπετε, δεν είναι πια ζωντανός ο συγγραφέας να πιέζει να τον δημοσιεύσουν -αν και ο Μίμης ο Ραβάνης ούτε όταν ζούσε δεν πίεζε για να δημοσιευτεί.

14 Νοεμβρίου 2005
Αυτό το σημείωμα έπρεπε να γραφτεί αρχές του μήνα, αλλά είχα αλλού το μυαλό μου τότε. Τέλος πάντων, ο Οκτώβρης που πέρασε ήταν ο μήνας με τις περισσότερες επισκέψεις στο σάιτ από τότε που υπάρχει. Κατά μέσον όρο είχαμε 336 επισκέψεις την ημέρα, δηλαδή τις διπλές από τον περσινό Οκτώβριο. Η τελική σελίδα που δέχτηκε τις περισσότερες επισκέψεις ήταν το κείμενo για τα 70 εκατομμύρια λέξεις και από τα λογοτεχνικά κείμενα που έχω στις σελίδες μου τις πιο πολλές επισκέψεις, 204, τις είχε το Χάιλ Χίτλερ του Ψαθά, δημοτικότητα που όπως λέω σε προηγούμενο σημείωμα οφείλεται εν πολλοίς στο γκουγκλ.
Μια καλή φίλη με ρώτησε ποια μετάφραση του Δον Κιχώτη να διαβάσει και της σύστησα του Κ. Καρθαίου, της Εστίας. Μου γράφει τώρα:
Σ'ευχαριστώ για τις άμεσες απαντήσεις. Πήγα σημερα στην "Εστία" κ " Δον Κιχώτης" γιοκ! Έχουν κάποια προβλήματα με τους κληρονόμους του Καρθαίου που αναμένουν να τα λύσουν σύντομα. Θα περιμένω. Όμως πέρασα ένα ωραίο μισάωρο συζητώντας με τους υπαλλήλους τους καλού βιβλιοπωλείου για τα "Χάνια". Αυτό είναι με τα βιβλιοπωλεία που δεν είναι σουπερ-μάρκετ! Μπορεί να μη βρίσκεις αυτό που θες όμως μαθαίνεις άλλα πράγματα. Να γράψεις κάτι επ'αυτού στα κειμενάκια που συντάσσεις εν είδει blog κ που είναι κρίμα που τα σταμάτησες.
Αφού μάλιστα μού το ζήτησε, γράφω. Επίσης μια και με έβαλε στα αίματα, να πω ότι η μετάφραση του Καρθαίου που τη σύστησα είναι σε παλιομοδίτικη γοητευτική δημοτική, που ταιριάζει με το έργο, που έχει κι αυτό την πατίνα του χρόνου. Προσοχή, για να διαβαστεί θέλει μπόλικη επιμονή και υπομονή, έχει τους δικούς του χρόνους. Όταν το είχα βάλει μπροστά να το διαβάσω, είχα άφθονο καιρό και μάλιστα υπογράμμιζα παροιμιώδεις εκφράσεις και άλλα τέτοια, και μάλιστα είχα κατεβάσει από το ιντερνέτι και το πρωτότυπο, και πού και πού έψαχνα να δω και πώς είναι στα ισπανικά η τάδε γουστόζικη έκφραση. Μετά όμως άλλαξαν τα πράγματα, δεν είχα πια καιρό και μυαλό, κι έτσι τον δεύτερο τόμο τονε παράτησα στη μέση. Φερειπείν, είχα ψάξει το "να βαράς, που λέει ο λόγος, γροθιές στο μαχαίρι" που ο Θερβάντες το λέει "dar coces, como dicen, contro el aguijo'n".
Και ένα ανεκδοτάκι -μια φορά ένας βασιλιάς της Γαλλίας, ίσως ο Λουδοβίκος 14, λέει σε έναν αυλικό του "Γνωρίζετε μεσιέ τάδε την ισπανικήν;" Αυτός απαντάει όχι και ο βασιλιάς λέει "Λυπηρόν, πολύ λυπηρόν". Το λέει ο ευγενής στη γυναίκα του, η οποία του βάζει τις φωνές, διότι διαβλέπει ότι ο βασιλιάς έκανε την ερώτηση θέλοντας να τον τοποθετήσει πρεσβευτή στην Ισπανία. Στρώνεται λοιπόν ο δικός σου στη μελέτη και μέσα σε έξι μήνες έχει γίνει ξεφτέρει στα ισπανικά. Με πρώτη ευκαιρία, λέει όλο καμάρι στον βασιλιά, "Μεγαλειότατε, τώρα γνωρίζω την ισπανική!" "Θαυμάσια! Μπορείτε λοιπόν να διαβάσετε τον Δον Κιχώτη στο πρωτότυπο!"


24 Οκτωβρίου 2005
Τις μέρες αυτές ασχολήθηκα αρκετά με ένα βιβλίο που γράφω σποραδικά, ένα λεξικό αντιδανείων της ελληνικής γλώσσας, αλλά κάπως τερπνό και όχι πολύ ξερό, ή τουλάχιστον έτσι θέλω να είναι, κάπως σαν τα άρθρα τα γλωσσικά που έχω εδώ στις σελίδες μου, αλλά με καλή τεκμηρίωση. Λοιπόν κάπου είχα τη λέξη σαρίκι, για την οποία ακόμα και σήμερα μερικά λεξικά επαναλαμβάνουν την παλιά ετυμολογία που είχε προτείνει ο Μένος ο Φιλήντας, δάσκαλος και ερασιτέχνης γλωσσολόγος, δημοτικιστής του μεσοπολέμου, ο οποίος ξαναλέω είχε προτείνει ότι το σαρίκι προήλθε από τη λέξη καισαρίκιον, που ήταν αυτοκρατορικό στέμμα (Καίσαρ ο αυτοκράτορας), με παρασυσχετισμό με το σύνδεσμο και. Δηλαδή ότι το "καισαρίκιον" όπως προφερόταν το νόμισαν "και σαρίκιον" και έμεινε το σαρίκιον. Αυτά τα φαινόμενα τα γλωσσικά συμβαίνουν πράγματι, αλλά στην προκειμένη περίπτωση το τουρκικό σαρίκ υπάρχει σαν λέξη και έχει ετυμολόγηση προφανή εσωτερική της γλώσσας, από το ρήμα σαρμάκ που σημαίνει τυλίγω (εξ ου και οι σαρμάδες των θεσσαλονικιών, που εμείς οι αθηναίοι τους λέμε ντολμάδες), οπότε πάει περίπατο η (ευφυής ωστόσο) πρόταση του Φιλήντα. Όπως περίπατο πάει και η άλλη ευφυής πρόταση που είχε κάνει ότι το τζάνερο ετυμολογείται από το "δια+νερό", και μετά τού άρεσε πολύ και πρότεινε επίσης τσάγαλο από διά + γάλα και τσαουλί από δια + ύλη. Φυσικά υπάρχουν και στις τρεις περιπτώσεις αντίστοιχες περσικές ή τουρκικές λέξεις με ισχυρή εσωτερική ετυμολόγηση, αλλά βλέπω ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν λεξικά (και σοβαρά: π.χ. του Μπαμπινιώτη) που δέχονται για πιθανές ή για βέβαιες τις ετυμολογίες αυτές. Θα ήθελα πολύ να το θεωρήσω φόρο τιμής σε μια αξιαγάπητη και αντισυμβατική μορφή της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας αλλά μάλλον είναι απόδειξη της ισχύος του νόμου της αδράνειας. Μένει η πρώτη και καλύτερη ετυμολογία του Μ.Φ., που την είχε παραδεχτεί για σωστή και ο Χατζηδάκις στον οποίο ο Φιλήντας τα έσουρνε κανονικά, ο αρματολός, από το αρματολόγος ήγουν αυτός που ασχολείται με τα άρματα. Αυτήν, απ' ό,τι κοίταξα, όλα τα λεξικά σωστή τη θεωρούν. Αλλά ας τελειώσω με ένα ανέκδοτο του Φιλήντα που διασώζει η Ελλη Αλεξίου στο εξαιρετικά κουτσομπολίστικο βιβλίο της "Υπό εχεμύθεια" ή κάπως έτσι, που κυκλοφόρησε το 1975. Μια φορά, λέει, ήταν ο Φ. στο λεωφορείο και ο εισπράκτορας του λέει, "Προχώρησε λίγο, εσύ ο χοντρός!" "Εγώ είμαι παχύς, ο χοντρός είσαι εσύ!" απάντησε ο Φιλήντας, που ήταν μεν εύσωμος αλλά ήξερε να εκτιμά τις λεπτές διακρίσεις. Σαν τον χιλιανό ομοφυλόφιλο που διαμαρτυρόμενος για μια δικαστική απόφαση έβγαλε πανώ "Yo soy homosexual, los maricones son ellos".

17 Οκτωβρίου 2005
Υστερα από καιρό έβαλα καινούργιο υλικό, το οποίο ως επί το πλείστον ήταν μισο-καινούργιο: θέλω να πω, πρόσθεσα τρία Υστερόγραφα σε προηγούμενα σημειώματα, επειδή κάτι συνέβη στο μεταξύ, όπως στο σημείωμα για τον τίτλο του βιβλίου του Χάρι Πότερ , επειδή κάποιος μου έγραψε κάτι με αφορμή ένα σημείωμα, όπως εδώ για τους τραγελαφικούς πληθυντικούς ή επειδή κάτι έμαθα που το αγνοούσα όταν έγραφα το πρώτο σημείωμα, όπως εδώ για τους τίτλους των βιβλίων της Φιντέλμας. (Πρόσθεσα κι ένα άλλο σημείωμα, όχι υστερογραφικό, που κι αυτό το έστειλε σχεδόν έτοιμο φίλος που τον ευχαριστώ θερμά, ένα γουστόζικο μαργαριτάρι. Kαι γεννάται το ερώτημα, πώς να επισημάνω ότι έχω προσθέσει κάτι τις σ' αυτά τα κομμάτια; Να βάλω "Νέο"; δεν είναι καινούργια. Μάλλον μου λείπει ένα εικονάκι (εικονίδιο ελληνικά) που να γράφει, τι να γράφει; Updated να γράφει; Ή μήπως "Επικαιροποιημένο" όπως λένε μερικοί τελευταία το updated; Μα τότε δεν θα είναι εικονάκι αλλά θα πιάνει στο μάκρος τη μισή οθόνη! Τέλος πάντων, δεν έχασε κι η Βενετιά βελόνι αν δεν μαθευτούν αμέσως από τις πλατιές μάζες οι σοφίες μου...
Σε ένα από αυτά τα Υστερόγραφα, χρησιμοποιώ τον νεολογισμό "ηλεγράμμα", ακολουθώντας πρόταση του Γιάννη Χάρη που πρότεινε το ηλ- ή το ηλε- σαν απόδοση του πανταχού παρόντος e- των αγγλικών. Ετσι, ηλεμπόριο (e-commerce) και ηλεμάθηση (e-learning) και ηλεμήνυμα (ή λαϊκά ηλεγράμμα) (email), γιατί πώς θα το πείτε ελληνικά; Μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μήπως; Μπα, ημέιλ θα το πείτε. Τη σχετική συζήτηση μπορείτε να τη δείτε εδώ, στο περιοδικό Ορόγραμμα και αν σας φαίνονται όλα αυτά ελαφρώς δονκιχωτικά δεν θα διαφωνήσω εντελώς. Ομως, ακόμα είναι το σίδερο ζεστό, οπότε λέω να το χρησιμοποιώ το ηλε- έστω κι αν ο ίδιος που το πρότεινε, ο Γ.Χάρης θέλω να πω, δεν το πολυδιαφημίζει.

2 Οκτωβρίου 2005
Χειμώνιασε, τα κεφάλια μέσα. Θα γράφω συχνότερα στο εξής. Ο Σεπτέμβρης που πέρασε έφερε αρκετές επισκέψεις, περισσότερες από τους καλοκαιρινούς μήνες, όχι όμως από τον Μάιο και τον Ιούνιο. Οι σελίδες είχαν 260 επισκέψεις τη μέρα κατά μέσο όρο, και η τελική σελίδα που δέχτηκε τις περισσότερες επισκέψεις ήταν ένα παλιό κείμενο του πατέρα μου για τον Κολόμβο το οποίο, αν δεν με γελά η μνήμη μου, πάντοτε δέχεται αρκετές επισκέψεις αλλά πρώτη φορά πρωτεύει. Δεύτερο στη σειρά, το κείμενό μου για τα 70 εκατομμύρια λέξεις, που γνώρισε μεγάλες πιένες όλο το καλοκαίρι επειδή το μνημόνευσε το Λεξικό του Σκεπτικιστή. Τρίτη στη λίστα, ετούτη εδώ η σελίδα, που είχε 178 επισκέψεις, παρ' όλο που δεν εδέησα να γράψω μέσα στο Σεπτέμβρη.
'Οταν λέω "τελικές σελίδες" εννοώ εκείνες που έχουν περιεχόμενο και δεν χρησιμεύουν απλώς ως σελίδα υποδοχής μιας ενότητας ή ως κόμβος για παραπομπή σε άλλες σελίδες. Από τα λογοτεχνικά κείμενα που έχω στις σελίδες μου τις πιο πολλές επισκέψεις, 75 τον αριθμό, δέχτηκε το Χάιλ Χίτλερ του Ψαθά. Επειδή έχει το όνομα στον τίτλο, αν κάνετε αναζήτηση για τον Χίτλερ στο Γκουγκλ θα πάρετε πρώτο-πρώτο το διήγημα του Ψαθά.

10 Αυγούστου 2005
Οι υποσχέσεις -και οι μισοϋποσχέσεις- είναι για να μην τηρούνται. Υλικό δεν πρόσθεσα στη σελίδα μου, πέρα από ένα μεταφραστικό κείμενο που το έβαλα στα τέλη Ιουνίου. Προσπάθησα ωστόσο -αλλά δεν μου βγήκε το κείμενο που ετοίμαζα. Να το χρεώσουμε στο καλοκαίρι.

25 Ιουνίου 2005
Επειδή είμαι διακοπές στην Αίγινα δεν ανανεώνω και πολύ το σάιτ -άλλωστε, μια φορά τη μέρα μπαίνω στο Ιντερνέτι, για λίγη ώρα, άντε δύο. Από το μηχανάκι που παρακολουθεί τις επισκέψεις, βλέπω τις τελευταίες μέρες ομοβροντία χτυπημάτων στο άρθρο μου για τα (δήθεν) 70 εκατομμύρια λέξεις της αρχαίας ελληνικής, το οποίο και άλλοτε είχε γνωρίσει μεγάλες πιένες, ποτέ όμως τόσο πολλές. Η αιτία για την τωρινή μεγάλη ζήτηση είναι ότι το συμπεριέλαβε, ως περιαστικό μύθο, το ελληνικό "Λεξικό των Σκεπτικιστών" (skepdic.gr). Η αλήθεια είναι ότι είχα βάλει σκοπό παλιότερα να προσπαθήσω να ανασκευάσω μερικούς μύθους περί τα γλωσσικά, και κατασκεύασα και τη σχετική σελίδα, η οποία όμως, όπως βλέπετε πιο πολύ με αδειανό πουκάμισο μοιάζει. Ελπίζω -και μισοϋπόσχομαι- στα τέλη Ιουλίου-αρχές Αυγούστου να προσθέσω λίγο ακόμα υλικό, αν μη τι άλλο το σχετικό με τους ελληνολάτρες βάσκους ευρωβουλευτές.

13 Ιουνίου 2005
'Εγραφα τις προ-προάλλες για την ανεπαρκή αντιπροσώπευση της πεζογραφίας στο ελληνικό Ιντερνέτι (διότι από ξενόγλωσσα υπάρχουν πάρα πολλά κλασικά πεζά, ενίοτε πολύτομα) και ανέφερα μερικά παραδείγματα πεζογράφων που δεν υπάρχει (απ' όσο ξέρω) κανένα κείμενό τους στο Διαδίκτυο. Και λησμόνησα, ο δάσκαλος που δίδασκε, να αναφέρω τον μέγιστο Στρατή Τσίρκα. 'Ομως φίλος που θέλει να μείνει ανώνυμος φρόντισε να θεραπεύσει -έστω και συμβολικά- το κενό, και έστειλε ένα διήγημα του Τσίρκα, τον Υπνο του θεριστή . Ας είναι καλά!


25 Μαϊου 2005
Τα Παρακείμενα, έχω πει, δεν είναι μπλογκ. Αν ήταν μπλογκ θα έγραφα συχνότερα ή θα είχα ενοχές επειδή δεν γράφω. Τα μπλογκ παρακολουθούν την επικαιρότητα. Τα Παρακείμενα, τις σελίδες αυτές. Τόσον καιρό, δεν έχω προσθέσει κάτι στις ελληνικές σελίδες μου (στις ξένες, εξαιτίας του μπριτζ, προσθέτω αδιαλείπτως). Αν είχα μπλογκ, για παράδειγμα, θα έγραφα κάτι για τον Χαρίλαο Φλωράκη. Ο φίλος ο Μιχάλης που έχει το Ιστολόγιο, έγραψε. Ή, αν είχα μπλογκ, θα έγραφα για την άλωση του Κιέβου. Δεν έχω όμως, κι έτσι έγραψα για κάτι που γράφτηκε περί του θέματος, ή μάλλον έγραψα για κάτι που γράφτηκε για όσους έγραψαν περί του θέματος. L'homme qui a vu l'homme qui a vu l'ours, που λένε οι Γάλλοι.

7 Μαϊου 2005
Υπάρχει και εύφορος μόχθος στο Διαδίκτυο, και βέβαια εννοώ τις θαυμάσιες εκείνες σελίδες που φτιάχνουν διάφοροι ερασιτέχνες με μπόλικο μεράκι -και που βάζουν τα γυαλιά στους επαγγελματίες, αν υπάρχουν τέτοιοι. Και στο ελληνικό Διαδίκτυο υπάρχουν μερικές θαυμαστές τέτοιες σελίδες.
Με μερικούς από τους θαυμάσιους αυτούς ανθρώπους, τους δημιουργούς των θαυμάσιων αυτών σελίδων θέλω να πω, έχω γνωριστεί δικτυακά και έχουμε λίγο-πολύ τακτική αλληλογραφία. Να ξεχωρίσω τον Μικρό Απόπλου του Αγγελου Περδικούρη και την Σύγχρονη ελληνική ποίηση του Χρήστου Δημάκη. Είναι και οι δυο τους μηχανικοί, και οι δυο τους κάτοικοι Θεσσαλονίκης (γι' αυτό και δεν έχουμε γνωριστεί και δια ζώσης). Ο Χρήστος είναι κομμάτι μεγαλύτερος, ο Αγγελος περίπου συνομήλικος, ίσως και ακριβώς (εγώ γεννήθηκα το 1959).
Εξαιρετικές είναι και οι σελίδες που διατηρεί ο Λάκης Φουρουκλάς. Πρέπει να είναι αρκετά νεότερος από εμάς, και προτιμάει να φτιάχνει όχι μια μεγάλη τοποθεσία αλλά πολλές μικρότερες, την κάθε μια με δικό της όνομα. Είχε ήδη φτιάξει σελίδες αφιερωμένες στη Μυρτιώτισσα και στην Μαρία Πολυδούρη, τώρα με ειδοποιεί ότι δημιούργησε σελίδες για τη Λιλή Ζωγράφου και για τη Γαλάτεια Καζαντζάκη. Αξίζει να τις επισκεφτείτε, όπως και τις προηγούμενες. Και όταν έγραψα ότι είναι 'μικρότερες', τις αδίκησα διότι και οι δυο παλιότερες τοποθεσίες, για τη Μυρτιώτισσα και την Πολυδούρη, είναι πληρέστατες -και λίγο λέω. Και δεν είναι μόνο πληρέστατες, παρά είναι και εξαιρετικά καλαίσθητες οι σελίδες του, όχι σαν κάτι άλλους που πετάνε χύμα σεντόνι τα κατεβατά σε λευκές σελίδες, τον εαυτό μου κυρίως εννοώ. Και οι καινούργιες πολύτιμες είναι, αν σκεφτεί κανείς ότι κείμενο της Λιλής Ζωγράφου δεν φαίνεται να υπήρχε έως τώρα στο Ιντερνέτι, ενώ της Γαλάτειας Καζαντζάκη είχα μόνο βάλει εγώ ένα ποίημα. Ομως ο Λ.Φ. είναι και ο ίδιος συγγραφέας και γραφτά του μπορείτε να βρείτε εδώ -ενδεχομένως και σε άλλες διευθύνσεις, διότι τον βλέπω να ανακατεύεται σε ποικίλα λογοτεχνικά διαδικτυακά εγχειρήματα, κουράγιο να έχει να συνεχίσει!

5 Μαϊου 2005
Ακόμα μεγαλύτερο το διάλειμμα από την προηγούμενη εγγραφή -ίσως μάλιστα ο μόνος λόγος που γράφω σήμερα να είναι επειδή θέλω να καπαρώσω, θάλεγε κανείς, τη σημερινή ημερομηνία, 5-5-2005 ή αν προτιμάτε 5-5-5, φαινόμενο που θα παρουσιάζεται για λίγα χρόνια ακόμα μια φορά το χρόνο, έως τις 12 Δεκεμβρίου 2012, για να εμφανιστεί ξανά τον επόμενο αιώνα, οπότε ίσως μερικοί από μας να μην το προλάβουν.

Η αλήθεια είναι ότι ταξίδευα, και μάλιστα κατάφερα για πέντε-έξι μέρες να μη μπω ούτε στιγμή στο Ιντερνέτι. Φυσικά γυρίζοντας με κατέκλυσαν κάπου 1800 μηνύματα -δυστυχώς τα περισσότερα σπαμαδόρικα, αφού έχω περιορίσει όσο μπορώ τις ιντερνετικές λίστες που παρακολουθώ (και σ' αυτές που απόμειναν, ελάχιστα πλέον συμμετέχω). Αλλά και οι λίστες οι ίδιες, εννοώ σαν όχημα για ιντερνετική συζήτηση, έχουν πια σχεδόν εκτοπιστεί από τα φόρουμ -με τα καλά και με τα κακά τους. Τα πρώτα χρόνια της ιντερνετικής μου παρουσίας, μπορεί και να έστελνα 10-15 μηνύματα, σε διάφορες λίστες κάθε μέρα και να λάβαινα εκατοντάδες. Σήμερα, είναι ζήτημα αν θα στείλω ένα μήνυμα το μήνα.

Τέλος πάντων, ευελπιστώ τις αμέσως επόμενες ημέρες να προσθέσω κάποιο υλικό στις σελίδες αυτές (πέρα από όσο προσθέτω σταθερά και χωρίς τυμπανοκρουσίες στην αγγλόφωνη ενότητα που έχω για το μπριτζ). Ομως δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα τηρήσω την υπόσχεση...

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη, και αφού ανέβασα τα παραπάνω, μου ήρθε να προσθέσω κι άλλα. Σκεφτόμουν όσους μου γράφουν με αφορμή τις σελίδες μου, και ιδίως τα ΚΕΙΜΕΝΑ. Μη φανταστείτε ότι δέχομαι κανένα κατακλυσμό μηνυμάτων -αλλά πού και πού, κάποιοι μου γράφουν, άλλοι με δυο καλά λόγια, άλλοι για να επισημάνουν έναν νεκρό σύνδεσμο, κάποιοι για να μου στείλουν κείμενα δικά τους ή αγαπημένων τους συγγραφέων για να τα ανεβάσω στις σελίδες. Μερικοί είναι ξένοι, κάποιοι κάνουν ερωτήσεις περί ελληνικής λογοτεχνίας -σε όσες μπορώ απαντώ.

Μια φορά, μια κοπέλα από το Μινσκ, λευκορωσίδα εννοώ, μου ζήτησε τη γνώμη της για το πώς να βρει εκδότη, στην Ελλάδα, για το μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ "Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα". Είχε σκοπό, έλεγε, να το μεταφράσει εκείνη από τα ρωσικά στα ελληνικά. Επειδή από το γράμμα της είδα ότι τα ελληνικά της, αν και πάρα πολύ καλά για ξένο, ήταν κάπως ιδιόρρυθμα, της επισήμανα ότι είναι ηράκλειο έργο να μεταφράζεις προς μια ξένη γλώσσα, και άλλωστε το έργο έχει ήδη εκδοθεί στα ελληνικά, της είπα. Οπότε μου αποκάλυψε ότι είχε σχεδόν ολοκληρώσει τη μετάφρασή της και ότι η προηγούμενη ελληνική μετάφραση, που την είχε υπόψη της, ήταν πολύ κακή. Με τα πολλά, μου έστειλε το πρώτο κεφάλαιο. Οπως το φοβόμουν. Τα ελληνικά της άλλοτε ηχούσαν παράξενα, άλλοτε εντελώς κωμικά. Συγκεκριμένα παραδείγματα δεν θυμάμαι, αλλά ήταν κάτι το απερίγραπτο. Πολύ ευγενικά της το έγραψα -ευγενικά αλλά χωρίς υπεκφυγές που να δίνουν ελπίδες- και μου απάντησε με αξιοπρέπεια που με εντυπωσίασε, αποδεχόμενη την κριτική μου και κλείνοντας εκεί το θέμα. Ηταν μια ιστορία που πολύ με στενοχώρησε, ο τόσος μάταιος μόχθος της.

20 Απριλίου 2005
Στην προηγούμενη εγγραφή, της 12ης Απριλίου, είχα γράψει στην αρχή, "πρωί" πλάι στην ημερομηνία, υπολογίζοντας να ξαναγράψω και το απόγευμα. Πέρασαν οχτώ μέρες από τότε. Φουριόζος είχα αρχίσει τα Παρακείμενα, αλλά ξεθύμανα. Διάβασα κάπου ότι οι πρόγονοί μας, οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, είχαν μεγάλα διαστήματα αεργίας και μικρές περιόδους πολύ έντονης δραστηριότητας. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με μένα, όταν καταπιάνομαι με τις σελίδες αυτές: προσθέτω αμέσως κάμποσο υλικό σε μια καινούργια ενότητα... και μετά την παρατάω. Οχι όμως για πάντα. Κάποτε, επιστρέφω.

Η εταιρεία που μου παρέχει τη στέγαση των σελίδων στον Ιστό (ο "παροχέας" έπρεπε να πω, αυτή την απαίσια εξεζητημένη λέξη που φτιάχτηκε από επηρμένους και σχεδόν έχει επικρατήσει λες και δεν είχε η γλώσσα μας πάροχο, δικαιοπάροχο και πλουσιοπάροχο) μου προσφέρει και υπηρεσίες στατιστικές για τις επισκέψεις που δέχεται το σάιτ (ιστοχώρος, ιστοθέση, τοποθεσία, είπαμε). Χαζεύω καμιά φορά, έναν-έναν επισκέπτη (ανώνυμο βέβαια' εγώ μόνο έναν τετραδικό αριθμό βλέπω, πχ. 101.123.111.400) από πού έρχεται στο σάιτ, ποιες σελίδες επισκέπτεται μετά. Κάποιοι έρχονται και αμέσως φεύγουν' άλλοι σαρώνουν όλο το σάιτ -είναι τα ρομπότ-αράχνες ή ρουφήχτρες, που έρχονται τη νύχτα (δηλαδή έτσι μ' αρέσει να τα φαντάζομαι) και απαραιτήτως έχουν μακριά ποδάρια ή πλοκάμια και ρουφάνε τις σελίδες.

Αλλά για το γκουγκλ θα μιλήσουμε άλλη φορά.

12 Απριλίου 2005
Τα σάιτ πεθαίνουν. Οταν άρχισα τη συγκέντρωση των συνδέσμων της νεοελληνικής λογοτεχνίας, για την ενότητα ΚΕΙΜΕΝΑ, δεν το είχα σκεφτεί. Μια μέρα είδα ότι κάποιοι σύνδεσμοι (δεν θυμάμαι τώρα ποιοι ακριβώς) δεν λειτουργούσαν πια, επειδή το σάιτ που τους περιείχε δεν υπήρχε πια. Είχε εξαφανιστεί. Από τη μια μέρα στην άλλη, έτσι πεθαίνουν τα σάιτ. Καμιά φορά τα σάιτ πεθαίνουν επειδή πεθαίνουν οι άνθρωποι. Ο Θάνος ο Σύρος, που τον είχα γνωρίσει (δικτυακά) από τη λίστα Hellas, είχε ένα πολύ πλούσιο -ιδίως για τα μέτρα της εποχής, περί το 1998- σάιτ, με πολύ ποικίλο υλικό. Σε μια επίσκεψη, χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος, το είχα "αντιγράψει", ίσως όχι όλο (δεν είχα μάθει τότε τις "δικτυακές ρουφήχτρες", έκανα όλη τη δουλειά χειροκίνητα) πάντως το περισσότερο. Το καλοκαίρι της χρονιάς εκείνης, ο Θάνος ο Σύρος πέθανε ξαφνικά -καρδιακή προσβολή στην Αιδηψό. Μας το ανάγγειλε ο γιος του στη λίστα. Λίγο αργότερα, το σάιτ του έπαψε να εκπέμπει (να υπάρχει, εννοώ). Εβαλα στις σελίδες μου τα διηγήματα του Ψαθά που είχε ανεβάσει ο Θάνος. Το υπόλοιπο υλικό, με πάρα πολλές φωτογραφίες, δεν μπορούσα να τα βάλω, δεν είχα χώρο δυστυχώς στο tripod.com.

Ευτυχώς, τις πιο πολλές φορές μόνο τα σάιτ πεθαίνουν -ας πούμε, ο δημιουργός τους είναι φοιτητής και τελειώνει, οπότε παύει να δικαιούται χώρο στον διακομιστή του πανεπιστημίου, ή πάει φαντάρος, ή σταματάει να ασχολείται. Εχοντας πικρή πείρα από πολλά σάιτ που χάθηκαν ξαφνικά, όποτε βρω κάποιο αξιόλογο, το αντιγράφω στο σκληρο μου δίσκο κι όταν χαθεί μπορώ να το αποκαταστήσω. Ετσι έγινε με την Παιδική Ανθολογία του Αρχιμήδη, που χάθηκε από το Διαδίκτυο όταν ο Αρχιμήδης (Αναγνώστου) πήγε φαντάρος, με τις σελίδες ποιημάτων του Γρηγόρη Δερμιτζάκη, που χάθηκαν όταν αποφοίτησε, με τα εξαιρετικά σάιτ που είχε κάνει ο Κομνάς για τον Παλαμά, τον Λαπαθιώτη και τον Ρώμο Φιλύρα -δεν τον ήξερα, δεν ξέρω για ποιο λόγο χάθηκαν. Τα είχα αποθηκεύσει στον σκληρό δίσκο, τα ξαναέστησα στις σελίδες ΚΕΙΜΕΝΑ, με μνεία βέβαια της αρχικής τους προέλευσης. Το αστείο είναι ότι αργότερα ο Αρχιμήδης, μόλις απολύθηκε από το στρατό, ανέβασε ξανά την Παιδική Ανθολογία. Με παρότρυνε ομως να την κρατήσω και στις δικές μου σελίδες εφεδρικά, σαν 'καθρέφτη'.

Δεν χάνονται μόνο τα προσωπικά σάιτ, εννοείται. Και των φορέων μπορεί να χαθούν. 'Η μπορεί οι φορείς να αλλάξουν γνώμη και να αποσύρουν τις σελίδες. 'Οπως έγινε με το σάιτ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, ένα σεμνό και πολύ ωραίο σάιτ, το οποίο είχε στις σελίδες του (τι πιο φυσικό;) μια ενότητα με ποιήματα μελών της ΕΕΛ. Μια ωραία πρωία, το σάιτ άλλαξε άρδην σχεδιασμό κι έγινε κιτσάτο μεν, μοδέρνο δε. Οι ποιητικές σελίδες αντικαταστάθηκαν από φόρουμ στο οποίο μπορεί ο καθένας να αναρτήσει σχόλια ή ποιήματα, συνήθως με ψευδώνυμο. Τι έφταιγε όμως η παλιά σελίδα; Εκτός λάθους, δεν τη βρήκα όσο κι αν έψαξα.


10 Απριλίου 2005
Μια από τις βασικές ενότητες των σελίδων μου είναι η ενότητα ΚΕΙΜΕΝΑ. Εκεί βάζω συνδέσμους προς κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας που βρίσκονται στο Διαδίκτυο. Η ενότητα υπάρχει από τον Απρίλιο του 1998, ένα μήνα ίσως από τότε που έφτιαξα τις σελίδες μου. Στην αρχή ελάχιστα πράγματα υπήρχαν στο Διαδίκτυο από ελληνική λογοτεχνία, τώρα υπάρχουν πάρα πολλά. Και κυρίως, όσα υπάρχουν σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να τα βρει κανείς, χάρη στο Γκουγκλ κυρίως (αλλά για τις μηχανές αναζήτησης θα μιλήσουμε άλλη φορά). Στην αρχή είχα καμιά πενηνταριά μόνο συγγραφείς (κυρίως ποιητές) στη συλλογή, και τα κενά ήταν τόσα που με έκαναν να πάρω την παλιά ανθολογία του Αποστολίδη και να πληκτρολογώ ποιήματα αγαπημένα. Στα τέλη του 1998 είχα 120 συγγραφείς, στα τέλη του 1999 είχα 340 ονόματα. Δεν χωρούσαν πια εύκολα σε μια σελίδα, και τότε τη χώρισα σε επιμέρους σελίδες για το κάθε γράμμα. Στα τέλη του 2000 είχα 530 ονόματα. Οπως ήταν επόμενο, οι ποιητές υπεραντιπροσωπεύονταν: όχι μόνο και όχι κυρίως επειδή "είμαστε χώρα ποιητών" κατά το γνωστό στερεότυπο (που δεν ξέρω αν επαληθεύεται), αλλά επειδή είναι πολύ πιο εύκολο να πληκτρολογήσεις είκοσι στίχους. Σημαντικοί πεζογράφοι έλειπαν, με πρώτο τον Καζαντζάκη, για τον οποίο μέχρι πρόσφατα υπήρχαν άφθονες σελίδες με ύμνους προς το έργο του αλλά τίποτα για το έργο του. (Τώρα, κάτι υπάρχει). Από το 2001 και μετά, εμφανίστηκαν από διάφορες πηγές αρκετά πεζογραφήματα (μάλλον επειδή προχώρησε η τεχνολογία της οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων για τα ελληνικά;) κι έτσι κάπως καλύφθηκαν τα κενά της πεζογραφίας. Ομως πάντα υπάρχουν. Για έναν αγαπημένο μου συγγραφέα, λογουχάρη, τον θεσσαλονικιό πρόωρα χαμένο διηγηματογράφο Τόλη Καζαντζή, δεν υπήρχε τίποτα στο Ιντερνέτ. Έκατσα και σκανάρισα ένα μικρό διήγημά του (δεν είμαι τόσο γρήγορος ώστε να βάζω μεγάλα) που μπορείτε να το βρείτε εδώ. Λέγεται Το σίδερο. Ομως λείπουν κι άλλοι πολύ αξιόλογοι πεζογράφοι, όπως συνειδητοποίησα σήμερα.

Γιατί σήμερα; Διότι έψαχνα να βρω στον παντεπόπτη Γκουγκλ, ποια είναι η κοινότερη ελληνική απόδοση του Montaigne, ενός γάλλου φιλοσόφου του 16ου αιώνα -είναι το παλιομοδίτικο αλλά ακριβές Μονταίνιος ή το μοντέρνο αλλά παραπλανητικό Μονταίνι; Είδα ότι υπερτερεί ελαφρά το Μονταίνι, αλλά βέβαια εγώ επέλεξα το Μονταίνιος, θεωρώντας την ετυμηγορία όχι οριστική. Ομως, είχα κι ένα παράπλευρο κέρδος από την αναζήτηση, διότι ανακάλυψα ότι υπάρχει πια δικτυακός τόπος (ιστοθέση, τοποθεσία, ιστοχώρος, πέστε το όπως θέλετε, το σάιτ εννοώ) του συγγραφέα και μεταφραστή Φίλιππου Δρακονταειδή.

Ο Φ.Δ. είναι γερός μεταφραστής, έχει ανάμεσα στα άλλα μεταφράσει Γαργαντούα και αυτό αρκεί για διαπιστευτήρια ολκής. Ομως είναι και πολύ αξιόλογος πεζογράφος. Και μέχρι τώρα έλειπε από το Ιντερνέτι. Γιατί έλειπε; Διότι είναι πεζογράφος και όχι ποιητής, διότι γράφει ως επί το πλείστον μυθιστορήματα και όχι διηγήματα, διότι δεν του έχουν ζητήσει εφημερίδες (ή έχει αρνηθεί) να δημοσιεύσει διηγήματά του στις σελίδες τους. Για τον ίδιο λόγο λείπουν και άλλοι μακαρίτες πια πεζογράφοι, που κυρίως μυθιστορήματα έγραψαν: ο Φραγκιάς, ο Πρεβελάκης, η Διδώ Σωτηρίου! Δεν μιλάω για τους κάπως παλιότερους σαν τον Τερζάκη ή για εκείνους που ήσαν παραγνωρισμένοι και στα έντυπα μέσα σαν τον Χατζηαργύρη. Η πάλι, ο Λουντέμης ήταν υποχρεωτικό ανάγνωσμα για τους εφήβους της γενιάς μου, όμως υπάρχει στο Ιντερνέτι με ένα του μόνο ποίημα, ίσως επειδή το μελοποίησαν οι Κατσιμιχαίοι. Ετσι λοιπόν, ο Φίλιππος Δρακονταειδής είχε καλή παρέα.

Ομως, σε αντίθεση με τους παραπάνω απόντες, ο ΦΔ ζει και βασιλεύει και αποφάσισε να περάσει στο Διαδίκτυο! Και τώρα τον βρήκα εγώ, στο ιδιόκτητο Ιντερνετικό του σπίτι, όπου έχει και αποσπάσματα (δυστυχώς μικρά) από όλα του τα βιβλία, και μπορείτε να τον επισκεφθείτε κι εσείς .

9 Απριλίου 2005
Πρώτο παρακείμενο. Τις σελίδες αυτές τις έχω οχτώ χρόνια και κάτι, από το Μάρτιο του 1998. Τα πρώτα χρόνια φιλοξενήθηκαν στο tripod.com, όμως με τον καιρό το υλικό αυγάτισε και δεν χωρούσε πια στον εκεί περιορισμένο χώρο, άσε που τον τελευταίο καιρό είχαν καθιερώσει κάτι αντιπαθέστατα διαφημιστικά πανώ (banner) πολύ ενοχλητικά, και ήταν μια σκέτη αηδία. Πέρυσι, αρχές 2004, μου έδειξε ο γαμπρός μου ο Μάνος (άντρας της αδελφής μου) τις δικές του σελίδες και με έβαλε στα αίματα να νοικιάσω περιοχή (domain ελληνιστί) με τ' όνομά μου και να πάω σ' έναν πληρωτικό (αλλά φτηνό) φιλοξενητή. Οπερ και έγινε και νοίκιασα το sarantakos.com, και μετακόμισα εκεί πέρυσι τον Μάρτη, περίπου. Είχα τρεις μετακομίσεις αλλεπάλληλες τότε: των σελίδων, στο γραφείο, και στο σπίτι -κατά σειρά δυσκολίας και σοβαρότητας. Με φιλοξενεί μια αμερικάνικη εταιρεία, που τώρα λέγεται vizhost.com, και τους στέλνω τρία δολάρια (2,95 για την ακρίβεια) το μήνα. Πέρσι το καλοκαίρι μου έκαναν κάμποσες κουτσουκέλες, αλλά μετά έφτιαξαν. Πού και πού οι σελίδες μου είναι πεσμένες, πράγμα που με κάνει να λέω ότι το φτηνό το κρέας το τρώνε τα σκυλιά, αλλά όταν επανέρχονται μου περνάει ο θυμός. Ως εδώ είναι καλά για αρχή. Περισσότερα άλλη μέρα.

Επιστροφή στην αρχική σελίδα


Γράψτε μου / Mail me