Χωρισμός
(προσφορὰ τῆς Μαρίας Κουτσάκη)

Τώρα εἶναι Μάης κι ἄνοιξη, τώρα εἶναι καλοκαίρι
τώρα φουντώνουν τὰ κλαδιὰ κι ἀνθίζουν τὰ λουλούδια.
Τώρα κι ὁ ξένος βούλεται στὸν τόπο του νὰ πάγει.
Νύχτα σελώνει τ' ἄλογο, νύχτα τὸ καλιγώνει,
φκιάνει ἀσημένια πέταλα, καρφιὰ μαλαματένια,
βάνει τὰ φτερνιστήρια του, ζώνει καὶ τὸ σπαθί του.
Κι ἡ κόρη, ὁποὺ τὸν ἀγαπάει, κρατεῖ κερὶ καὶ φέγγει
μὲ τὸ 'να χέρι τὸ κερί, μὲ τ' ἄλλο τὸ ποτήρι.
Κι ὅσα ποτήρια τὸν κερνάει, τόσες βολὲς τὸν λέγει:

-Πάρε μ’ ἀφέντη, πάρε με, πάρε κι ἐμὲ κοντά σου,
νὰ μαγειρεύω νὰ δειπνᾶς, νὰ στρώνω νὰ κοιμᾶσαι,
νὰ γένω γῆς νὰ μὲ πατᾶς, γιοφύρι νὰ διαβαίνεις,
νὰ γένω κι ἀσημόκουπα νὰ πίνεις τὸ κρασί σου
ἐσὺ νὰ πίνεις τὸ κρασὶ κι ἐγὼ νὰ λάμπω μέσα.
-Κεῖ ποὺ πηγαίνω, λυγερή, γυναῖκες δὲ διαβαίνουν
ἐκεῖ εἶναι λύκοι στὰ βουνὰ καὶ κλέφτες στὰ δερβένια
καὶ σένα παίρνουν, κόρη μου, καὶ μένα μὲ σκλαβώνουν