σκόρπια ποιήματα Κωνσταντῖνος Χατζόπουλος Χριστούγεννα τοῦ χωριοῦ Μὲς τὴν ἀχνόφεγγη βραδιὰ πέφτει ψιλὸ-ψιλὸ τὸ χιόνι, γύρω στὴν ἔρμη λαγκαδιὰ στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι. Οὔτε πουλιοῦ γροικᾶς λαλιά, οὔτ’ ἕνα βέλασμα προβάτου, λὲς κι ἁπλωμένη σιγαλιὰ εἶναι κεῖ ὁλόγυρα θανάτου. Μὰ ξάφνου πέρα ἀπ' τὸ βουνὸ γλυκὸς σημάντρου ἦχος γροικιέται, ὡσὰν βαθιὰ ἀπ' τὸν οὐρανὸ μέσα στὴ νύχτα νὰ σκορπιέται. Κι ἀντιλαλεῖ τερπνὰ-τερπνὰ γύρω στὴν ἄφωνη τὴν πλάση, καὶ τὸ χωριὸ γλυκοξυπνᾶ τὴν ἅγια μέρα νὰ γιορτάσει.