ἐπιστροφὴ στὰ περιεχόμενα τοῦ Παλαμᾶ Κωστὴς Παλαμᾶς Ὁ Διγενὴς κι ὁ Χάροντας Καβάλλα πάει ὁ Χάροντας τὸν Διγενὴ στὸν Ἅδη, κι ἄλλους μαζί...Κλαίει δέρνεται τ’ ἀνθρώπινο κοπάδι. Καὶ τοὺς κρατεῖ στοῦ ἀλόγου του δεμένους στὰ καπούλια, τῆς λεβεντιᾶς τὸν ἄνεμο, τῆς ὀμορφιᾶς τὴν πούλια. Καὶ σὰ νὰ μὴν τὸν πάτησε τοὺ Χάρου τὸ ποδάρι ὁ Ἀκρίτας μόνο ἀτάραχα κοιτάει τὸν καβαλλάρη "Ὁ Ἀκρίτας εἶμαι, Χάροντα δὲν περνῶ μὲ τὰ χρόνια. Μ’ ἄγγιξες καὶ δὲ μ’ ἔνοιωσες στὰ μαρμαρένια ἁλώνια; Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀκατάλυτη ψυχὴ τῶν Σαλαμίνων, στὴν Ἑφτάλοφην ἔφερα τὸ σπαθὶ τῶν Ἑλλήνων. Δὲ χάνομαι στὰ Τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω, στὴ ζωὴ ξαναφαίνομαι καὶ λαοὺς ἀνασταίνω!".