επιστροφή στα περιεχόμενα του Μ. Στασινόπουλου

Μιχάλης Στασινόπουλος

Εκκλησάκι

Μες το στρατί που περπατώ
το κάθε βράδυ-βράδυ,
ένα εκκλησάκι συναντώ
μες το καντήλι του αναφτό
μες το σκοτάδι.

Μέσ' απ' των δέντρων τα κλαριά
που 'ναι γερμένα εμπρός του,
μα συννεφιά, μα ξαστεριά
γω τ' αγναντεύω από μακριά
το δειλό φως του.

Και κάθε βράδυ, που περνώ,
το φως αυτό μου μοιάζει
σαν ένα βλέμμα φωτεινό
βαλμένο εκεί απ' τον ουρανό
να μας κοιτάζει.

Κι έτσι, μέσ' απ' τα κλαριά,
που 'ναι γερμένα εμπρός του,
το βλέπω πάντα από μακριά
και μου 'ναι σαν παρηγοριά
το δειλό φως του.