ἐπιστροφὴ στὰ περιεχόμενα τοῦ Παλαμᾶ Κωστὴς Παλαμᾶς Ἡ ἐληά Εἶμαι τοῦ ἥλιου ἡ θυγατέρα ἡ πιὸ ἀπ’ ὅλες χαϊδευτή, κι ἡ τόση ἀγάπη τοῦ πατέρα σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο μὲ κρατεῖ. Ὅσο νὰ γύρω νεκρωμένη αὐτὸν τὸ μάτι μου ζητεῖ. Εἶμαι ἡ ἐληὰ ἡ τιμημένη. Ὅπου κι ἂν λάχω κατοικία δὲ μοῦ ἀπολείπουν οἱ καρποὶ ὡς τὰ βαθιά μου γηρατεία δὲν βρίσκω στὴ δουλειὰ ντροπή. Μ’ ἔχει ὁ Θεὸς εὐλογημένη κι εἶμαι γεμάτη προκοπή. Εἶμαι ἡ ἐληά ἡ τιμημένη Φρίκη κι ἐρμιά, νερὰ καὶ σκότη τὴν γὴν ἐθάψαν μιὰ φορά... Πράσινη αὐγὴ μὲ φέρνει πρώτη στὸ Νῶε ἡ περιστερά. Ὅλης τῆς γῆς εἶχα γραμμένη τὴν ἐμορφάδα καὶ χαρά. Εἶμαι ἡ ἐληὰ ἡ τιμημένη. Ἐδῶ στὸν ἥσκιο μ’ ἀποκάτου ἦρθ’ ὁ Χριστὸς ν’ ἀναπαυθεῖ, κι ἀκούστηκε ἡ γλυκειὰ λαλιά του λίγο προτοῦ νὰ σταυρωθεῖ. Τὸ δάκρυ του, δροσιὰ ἁγιασμένη, ἔχει στὴ ρίζα μου χυθεῖ. Εἶμαι ἡ ἐληά ἡ τιμημένη. Καὶ φῶς πραότατο χαρίζω ἐγὼ στὴν ἄγρια νυχτιά, τὸν πλοῦτο πιὰ δὲν τὸ φωτίζω, σὺ μ’ εὐλογεῖς φτωχολογιά. Κι ἂν ἀπ’ τὸν ἄνθρωπο διωγμένη, μὰ φέγγω ἐμπρὸς στὴν Παναγιά. Εἶμαι ἡ ἐληὰ ἡ τιμημένη.