Κωστής Παλαμάς

Η εληά

Είμαι του ήλιου η θυγατέρα
η πιο απ' όλες χαϊδευτή,
κι η τόση αγάπη του πατέρα
σ' αυτόν τον κόσμο με κρατεί.
Όσο να γύρω νεκρωμένη
αυτόν το μάτι μου ζητεί.
Είμαι η εληά η τιμημένη

Όπου κι αν λάχω κατοικία
δε μου απολείπουν οι καρποί
ως τα βαθιά μου γηρατεία
δεν βρίσκω στη δουλειά ντροπή.
Μ' έχει ο Θεός ευλογημένη
κι είμαι γεμάτη προκοπή.
Είμαι η εληά η τιμημένη

Φρίκη κι ερμιά, νερά και σκότη
την γην εθάψαν μια φορά...
Πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη
στο Νώε η περιστερά.
Όλης της γης είχα γραμμένη
την εμορφάδα και χαρά.
Είμαι η εληά η τιμημένη.

Εδώ στον ήσκιο μ' αποκάτου
ήρθ' ο Χριστός ν' αναπαυθεί,
κι ακούστηκε η γλυκειά λαλιά του
λίγο προτού να σταυρωθεί.
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
έχει στη ρίζα μου χυθεί.
Είμαι η εληά η τιμημένη.

Και φως πραότατο χαρίζω
εγώ στην άγρια νυχτιά,
τον πλούτο πια δεν το φωτίζω,
συ μ' ευλογείς φτωχολογιά.
Κι αν απ' τον άνθρωπο διωγμένη,
μα φέγγω εμπρός στην Παναγιά.
Είμαι η εληά η τιμημένη.