ἐπιστροφὴ στὰ περιεχόμενα τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ Ἡ κατάρα Οὖλοι τὸν ἥλιο τὸν τηρᾶν ποὺ πάει νὰ βασιλέψει κι ἡ κόρη ποὖχε τὸν καημό, τὴ θάλασσα ἀγναντεύει. Βλέπει καράβια κι ἔρχονται, βαρκοῦλες κι ἀρμενίζουν μάννα, καράβια τέσσερα, μάννα βαρκοῦλες πέντε! Σύρε μάννα καὶ ρώτα τα, σύρε μάννα καὶ πές τους, μὴν εἶδαν τὸν ἀσίκη μου, τὸν ἀγαπητικό μου... Σὲ τὶ τραπέζι τρώει ψωμὶ καὶ τὸ δικό μου εἶν' ἄδειο; Σὰν τὶ χεράκια τὸν κερνᾶν καὶ τὰ δικά μου τρέμουν; Σὰν τὶ ματάκια τὸν τηρᾶν καὶ τὰ δικά μου κλαῖνε; Κάνω νὰ τὸν καταραστῶ καὶ πάλι μετανοιώνω. Ἀπὸ ψηλὰ νὰ γκρεμιστεῖ καὶ χαμηλὰ νὰ πέσει. σὰν τὸ γυαλὶ νὰ ραϊστεῖ, σὰν τὸ γυαλὶ νὰ λυώσει. Κι ἐγὼ διαβάτης νὰ γενῶ, ν' ἀλλάζω τὶς πληγές του.