Γουίλιαμ Μπλέηκ

Τα τραγούδια της αθωότητας

Μετάφραση-προσφορά: Γιώργος Μπλάνας

Η λύπη του άλλου

Μπορώ να δω το διπλανό μου
νά κλαίει και να μη λυπηθώ;
Μπορώ να δω άλλον θλιμμένο
και να μη συμπαρασταθώ;

Μπορώ να δω να τρέξει δάκρυ
κι εγώ να μη το μοιραστώ;
Μπορεί ο μπαμπάς να υποφέρει
να κλαίει τ' όμορφο μικρό;

Μπορεί η μαμά να μην τρομάξει,
όταν τρομάξει το παιδί;
Αποκλείεται, δεν μπορεί!
Όχι, όχι, δεν μπορεί!

Μπορεί αυτός που όλο γελάει
ν' ακούει τα δύστυχα μικρά
του τρυποφράχτη να θρηνούνε,
να βαλαντώνουν τα μωρά,

και να μην τρέξει στη φωλιά τους
να τους χαρίσει ύπνο γλυκό,
να μην καθίσει πλάι στην κούνια
να ταχταρίσει το μωρό;

Τα δάκρυα να μη μας σκουπίζει
με καλοσύνη και στοργή,
μπορεί; Αχ! Όχι, δεν μπορεί!
Αποκλείεται, δεν μπορεί!

Σ' όλους δίνει τη χαρά του:
γίνεται μικρό παιδί,
άντρας στενοχωρημένος
κι όλους μας παρηγορεί.

Κάθε φορά που κλαις για κάποιον,
σε βάζει ο καλός Θεός.
Κι όταν δακρύζεις δάκρυ άλλου,
σε οδηγεί ο Δημιουργός.

Μας χαρίζει τη χαρά του
που η πίκρα μας σκοτώνει.
Αλλά μέχρι να σωθούμε,
δίπλα μας θα μετανιώνει.