ἐπιστροφὴ στὰ περιεχόμενα τοῦ Ἰ. Πολέμη Ἰωάννης Πολέμης Τὶ εἶναι ἡ πατρίδα μας Τὶ εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν' οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ’ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Μὴν εἶναι τ’ ἄστρα της τὰ φωτεινά; Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά; κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά; Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα ἀρχαία μνημεία της χρυσὴ στολὴ ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα μιὰ δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ; Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα, καὶ κάτι ποὔχουμε μὲς τὴν καρδιὰ καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!