Γουίλιαμ Μπλέηκ

Τα τραγούδια της αθωότητας

Μετάφραση-προσφορά: Γιώργος Μπλάνας

Η πρώτη Πέμπτη του Μάη

Την πρώτη Πέμπτη κάθε Μάη, λάμπουν τα πρόσωπά τους.
Δυό-δυό μέσα στα κόκκινα, τα μπλα, τα πράσινά τους,
περνούν παιδιά, παιδιά ορφανά.
Οι παιδονόμοι παν μπροστά.
Έχουνε χιόνια στα μαλλιά
κι έχουνε χέρια καθαρά.
Τώρα που φτάνουνε κοντά
στον Άγιο Παύλο, ο Τάμεσης, λες, φούσκωσε, ζυγώνει!

Για δες εκεί, της πολιτείας τ' ανθάκια μαζεμένα:
πλήθος μεγάλο, συντροφιές, ολόκληρα λουσμένα
μέσα σε φως αγγελικό.
Ξάφνου ακούεται βουητό,
σαν να περνάει χαρωπό
κοπάδι αρνιά. Στον ουρανό
κάθε παιδάκι δύστυχο τ' αθώα χέρια υψώνει.

Κορίτσια αγόρια τραγουδούν χιλιάδες. Πώς φυσάει
η μελωδία δυνατά κι αστράφτει και βροντάει,
εκεί ψηλά στους ουρανούς
που περιμένουν τους σοφούς:
όσους βοήθησαν φτωχούς.
Έλεος για τους ορφανούς!
Όποιος κλείνει την πόρτα του σ' άγγελο, μετανιώνει.