επιστροφή στα περιεχόμενα του Στ. Σπεράντσα

Στέλιος Σπεράντσας

Πίνδος

Των προγόνων βλαστοί, μ' ατσαλένια κορμιά
του πολέμου περνώντας τη φρίκη,
της καρδιάς μας τη φλόγα τη φέραμε μια
ως εκεί που μας πρόσμενε η Νίκη.

Με τη λόγχη χαράξαμε αδρό στα βουνά
τ' όνομά μας -γαλάζιο λουλούδι-
να το πάρει ως τα πέρατα ο θρύλος ξανά,
στους λαούς να το κάνει τραγούδι.

Προσταγή στη φυλή μας, σα νόμος βαριά,
το παλιό ν' αναστήσουμε θάμα.
Να 'ναι αιώνια σε τούτη τη γη η Λευτεριά,
κάποιας μοίρας ορίζει το τάμα.

Μάννα Ελλάδα, δική σου μια σάλπιγγα ηχεί,
λες ακόμα, στης Πίνδου μια κόχη,
στους λαούς να θυμίζει, γεμάτο ψυχή,
το τρανό που ξεστόμισες «όχι».