Ἐπιστροφὴ στὰ περιεχόμενα τοῦ Blake Γουίλιαμ Μπλέηκ Τὰ τραγούδια τῆς ἀθωότητας Μετάφραση-προσφορά: Γιῶργος Μπλάνας Ὅλη ἡ πλάση ξεφωνίζει Βγαίνει ὁ ἥλιος κι οἱ σκιὲς τρέχουν, κάνουνε χαρές. Γέλια στὰ καμπαναριά, ἦρθε ἡ Ἄνοιξη, παιδιά! Νάτος ὁ κορυδαλλὸς κι ὁ σπουργίτης ὁ μικρός. Νάτη ἡ τσίχλα ἡ πεταχτή. Δὲς, φωνὴ καὶ ταραχή! Μὲς στὰ θάμνα οἱ πουλομάνες παραβγαίνουν τὶς καμπάνες. Ἡ παρέα παιχνίδι ἀρχίζει κι ὄλη ἡ πλάση ξεφωνίζει Τρέχει καὶ ὁ Μπαρμπαγιάννης - στὶς χαρὲς του, δὲν τὸν πιάνεις - κάτω ἀπ' τὴ βελανιδιὰ μ' ὅλα τὰ μπαρμπαπαιδιά. Κάθονται καὶ μᾶς κοιτᾶνε, τὰ κεφάλια τους κουνᾶνε: "Ἂχ! Τὰ νιάτα πῶς περνᾶνε κι εἶναι μόνο μιὰ φορά!" Ἡ παρέα τοὺς τριγυρίζει κι ὅλη ἡ πλάση ξεφωνίζει. Μὰ, γιὰ δεῖτε τὸ μικρό! Δὲ μπορεῖ ἄλλο χορό. Τὀτε ὁ ἥλιος κατεβαίνει κι ἡ παρέα κουρασμένη τὸ παιχνίδι παρατᾶ. Τρέχουν ὅλα τὰ παιδιὰ ν'ἀγκαλιάσουν τὴ μαμά τους, σὰν πουλάκια στὴ φωλιά τους. Πρῶτο τὸ μικρὸ νυστάζει κι ὅλη ἡ πλάση σκοτεινιάζει.