Γουίλιαμ Μπλέηκ

Τα τραγούδια της αθωότητας

Μετάφραση-προσφορά: Γιώργος Μπλάνας

Όλη η πλάση ξεφωνίζει

Βγαίνει ο ήλιος κι οι σκιές
τρέχουν, κάνουνε χαρές.
Γέλια στα καμπαναριά,
ήρθε η άνοιξη, παιδιά!
Να 'τος ο κορυδαλλός
κι ο σπουργίτης ο μικρός.
Να 'τη η τσίχλα η πεταχτή.
Δες, φωνή και ταραχή!
Μες στα θάμνα οι πουλομάνες
παραβγαίνουν τις καμπάνες.
η παρέα παιχνίδι αρχίζει
κι όλη η πλάση ξεφωνίζει

Τρέχει και ο Μπαρμπαγιάννης
- στις χαρές του, δεν τον πιάνεις -
κάτω απ' τη βελανιδιά
μ' όλα τα μπαρμπαπαιδιά.
Κάθονται και μας κοιτάνε,
τα κεφάλια τους κουνάνε:
"Ωχ! Τα νιάτα πώς περνάνε
κι είναι μόνο μια φορά!"
Η παρέα τους τριγυρίζει
κι όλη η πλάση ξεφωνίζει.

Μα, για δείτε το μικρό!
Δε μπορεί άλλο χορό.
Τότε ο ήλιος κατεβαίνει
κι η παρέα κουρασμένη
το παιχνίδι παρατά.
Τρέχουν όλα τα παιδιά
ν' αγκαλιάσουν τη μαμά τους,
σαν πουλάκια στη φωλιά τους.
Πρώτο το μικρό νυστάζει
κι όλη η πλάση σκοτεινιάζει.