Σκόρπια ποιήματα

Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου

Τα παιδιά του Σαράντα

Του Μιλτιάδη δεν είναι ο στρατός,
οι τρακόσιοι δεν είν' του Λεωνίδα,
που ορθωθήκαν για σένα Πατρίδα,
σαν εφάνηκε σμήνος ο εχθρός.

Σαλαμίνας δεν είν' τα νερά,
κι ούτε κάμπος εδώ Μαραθώνα,
σε θεϊκό που μετριόταν αγώνα
χίλιους μ' ένα παιδιά ηρωικά.

Του εικοσιένα δεν είν' κλεφτουριά,
που διαβαίνει βουνά και λαγκάδια
και σκορπά των εχθρών τα κοπάδια
ωσάν τ' άχυρα εμπρός στο βοριά.

Είν' της Πίνδου αυτά τα βουνά,
Αργυρόκαστρο, Άγιους Σαράντα,
Κορυτσά, τα παιδιά του Σαράντα
σου χαρίζουν πετράδια τρανά.

Πολεμάει η καινούρια γενιά,
κι ω Ελλάδα, για ιδέες, όλη η πλάση
τόσες δόξες σου πάει να ξεχάσει
στου Σαράντα το θάμα μπροστά.

Ω Μητέρα, -Πατρίδα γλυκιά-
τόση δόξα παλιά πια σου φτάνει,
να, τ' ολόδροσο δέξου στεφάνι,
που σου πλέκει η καινούρια γενιά.