ἐπιστροφὴ στὰ περιεχόμενα τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ Ὁ ζωντανὸς ὁ χωρισμός (προσφορὰ τῆς Μαρίας Κουτσάκη) Ἄνοιξε θλιβερὴ καρδιὰ καὶ πικραμέν' ἀχείλι ἄνοιξε, πές μας τίποτες καὶ παρηγόρησε μας. Παρηγοριὰ χ' ὁ θάνατος καὶ λησμοσύν' ὁ Χάρος, ὁ ζωντανὸς ὁ χωρισμὸς παρηγοριὰ δὲν ἔχει. Χωρίζ' ἡ μάννα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶ τὴ μάννα, χωρίζουνται τ' ἀντρόγυνα τὰ πολυαγαπημένα τώρα ὄντας χωρίζουνται, τὰ δέντρα ξεριζώνουν καὶ πάλ' ὅταν 'νταμώνουνται τὰ δέντρα φύλλα βγάζουν Βαρύτερη ἡ ξενιτιά (προσφορὰ τῆς Μαρίας Κουτσάκη) Ὅλα τὰ δέντρα τὸ πρωὶ δροσιὰ εἶναι γεμισμένα καὶ μένα τὰ ματάκια μου δάκρυα εἶναι γεμισμένα ἀπ' τὸν καημὸ τῆς ξενιτιᾶς κι ἀπ' τὴν πικρὴ ὀρφάνια. Ἡ ξενιτιά, ἡ φυλακή, ἡ φτώχεια, ἡ ὀρφάνια τὰ τέσσερα ζυγιάστηκαν σ' ἕνα βαρὺ κοντάρι καὶ πιὸ βαριὰ ἡ ξενιτιὰ μὲ τὰ πολλὰ φαρμάκια. Μάννα, πολλὰ μαλώνεις με (προσφορὰ τῆς Μαρίας Κουτσάκη) Μάννα πολλὰ μαλώνεις μὲ κι ἐγὼ μισέψει θέλω, νὰ φύγω, νὰ ξενιτευτῶ, στὰ ξένα νὰ γυρίζω νὰ κάμεις χρόνους νὰ μὲ ἰδεῖς, χρόνους νὰ μὲ ἀνταμώσεις, νὰ 'ρθοῦνε μάννα μ', οἱ γιορτές, οἱ μεγαλοβδομάδες, νὰ πᾶς μάννα, στὴν ἐκκλησιά, νὰ κάμεις τὸ σταυρό σου καὶ νὰ στραφεῖς στὴ μιὰ μεριὰ καὶ νὰ στραφεῖς στὴν ἄλλη, νὰ ἰδεῖς μαννάδες μὲ παιδιά, γυναῖκες μὲ τοὺς ἄντρες καὶ τοτεσὰς νὰ θυμηθεῖς πὼς ἔχεις γιὸ στὰ ξένα νὰ θολαθοῦν τὰ μάθια σου τὴ θάλασσα νὰ βλέπεις.