Εφτά

από «Τα τετράστιχα της πικρής βροχής»

του Τάκη Μενδράκου (1927- )

- Τι έγιναν τα κυπαρίσσια;

- Τά ΄κοψαν

γιατί το τοπίο

βρήκε άλλους τρόπους να πενθεί.

Αποδημητικό πουλί

ξέχασες να επιστρέψεις

κι ας ήρθε η Άνοιξη·

ή μήπως και δεν ήρθε;

Του Αργοναύτη το κουπί

βυθίζεται με πείσμα

σ΄ ελπίδες θάλασσες

γι΄ ανύπαρχτες Κολχίδες.

Για όσα τόλμησα,

για όσα δεν τόλμησα,

για ό,τι άφησα να προσπεράσει,

εκτίω την ποινήν της ζωής.

Κωπηλατώ σπασμωδικά

στις λίμνες των ματιών σου.

Είναι ο μόνος τρόπος

ν΄ αναστείλω το θάνατο.

Ανατριχίλα φύλλου λεύκας,

τρέμει το βλέφαρο πριν απ΄ το δάκρυ.

Τα είδα, αλήθεια,

από κοντά ή τα φαντάστηκα;

Νούφαρο δίχως μίσχο,

λεκές σε ακίνητο νερό·

κλώνοι απολιθωμένου δέντρου.

Αλαζονεία θανάτου.

Από «Τα τετράστιχα της πικρής βροχής», Άγρα 2001.