ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΑΓΙΑΚΟΥ

ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ

Βλαστάρια σεις της πέτρινης μας γης,

κορμιά λιγόσαρκα σα φλόγα της ψυχής

στην καυτερή ματιά σας ο καημός

της πονεμένης μας μου γνέφει της φυλής

Βογκάει μέσα σας του γένους η κραυγή:

«Του δούλου εγώ δε στέργω τη ζωή».

Στο βουρκωμένο της ψυχής μας ουρανό

καλοδεχούμενα είστε χελιδόνια.

Πως ρόδινο θε να ’ρθει πρωινό

μηνάτε πάλι, πως θα λιώσουνε τα χιόνια

της μυγδαλιάς πως θε ν’ ανθίσουνε τα κλώνια.

Με την ψυχή ολόισια ορθωμένη

αλύγιστοι κινάτε πάντα εμπρός,

και την παντιέρα τη χρυσή ξεδιπλωμένη

με της ιδέας το υπερούσιο φως

στα σύγνεφα κρατήστε την στητή

να τη φιλούν τ’ αστροπελέκια κι οι αητοί.

Επιστροφή στην Ανθολογία από τη Νέα Γενιά

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA