του Κώστα Πηγαδιώτη
Θυμάσαι
τους αριθμούς
που βρίσκαμε
λογαριάζοντας
τις επιθυμίες μας;
Είταν όλοι τους
λανθασμένοι.
Της ζωής παραλείπαμε
την υποδιαστολή.
Στις ράγες
που στρώσαμε
ποτέ δεν πέρασε
τραίνο.
Η περιοχή μας
αναδασώθηκε
με καπνοδόχους.
Απ΄ τα φλογισμένα
ρουθούνια τους
αναπνέουμε
Δενδροστοιχίες
πανύψηλες
οι μαύροι καπνοί τους.
Στα φορτισμένα σύννεφα
μ΄ απειλή
τ΄ ανήσυχα βλέμματα
αλεξικέραυνα
Η περιοχή μας
αναδασώθηκε
με κυπαρίσσια.
Οδυνηρές του καθρέφτη
οι πληροφορίες.
Την υποθήκη τούδειχνε
του χρόνου που χάραξε
η τοκογλυφία.
Κάποιας παλιάς
χωρίστρα ίχνη
μονοπάτι στο δάσος
της αναπόλησης.
Ο καπνός του τσιγάρου
σύννεφο σκόνης
απ΄ της νιότης την κατεδάφιση.
Στον πλειστηριασμό
απόψε
ό,τι χαμόγελο απόμεινε
μην πάει χαμένη
η Κυριακή.
Παράπονο δεν είχε
από τα χέρια του.
Σε φράχτες τον βοηθήσανε
ψηλούς κι αναρριχήθηκε.
Σε τσέπες του φοιτήσανε
αδειανές
με πάντα διαγωγή
«κοσμιωτάτη».
Ένα μονάχα σφάλμα τους :
κάποια «αυθόρμητα»
χειροκροτήματα.
Από τη συλλογή έργων ποίησης, πεζογραφίας και θεάτρου «Παρουσίες», Χριστούγεννα 1973, σε επιμέλεια Λεφτέρη Ραφτόπουλου, σελίδες 84-91.