Το συναπάντημα

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Την Ευτυχία την απαντώ συχνά στο δρόμο μόνη·

ευγενικά την χαιρετώ κ΄ εκείνη με σιμώνει,

μου δίνει το χεράκι της, μου λέει πως μ΄ αγαπά,

μου λέει πως με στοχάζεται, μου λέει… και τα λοιπά.

Απ΄ τα γλυκά τα λόγια της κάποτε πήρα θάρρος

κι αμέσως την ερώτησα : - Αν δεν σας κάνει βάρος,

θέλετε νάρθετε μαζί νάμαστε συντροφιά;

Κ΄ η Ευτυχία, που πάντοτε στέκεται στα καρφιά,

μούπε : - Κ΄ εγώ θα τόθελα, μα ξέρετε, δεν πρέπει

μ΄ ένα φτωχό τραγουδιστή ο κόσμος να με βλέπει.-

Από τη συλλογή Το παλιό βιολί.