Μάρκος Μέσκος (1935- )

Η πελάτισσα Ευανθία (Στενοχωριέμαι πολύ όταν δεν έχω να προσφέρω στη μικρή Ευανθία)
από τις σελίδες του Σταύρου Αμπελά.

Μουχαρέμ
πεζό αφήγημα, προσφορά του Χρ. Δημάκη στη λίστα Λόγος

Λεμονάδικα (Άνθη κερασιάς, σταφύλι από την ξέρα του ήλιου)

από την Επιθεώρηση Τέχνης (τ. 84/1961)

21 ποιήματα :

Ο Στέργιος (Το βουνό γονάτιζε νύχτα με το τσεκούρι και χαραυγές)

Προαίσθημα (Από τη στέγη περνούσαν πράγματα πολλά)

Ιδιωτικό νεκροταφείο IV Το φως του δρόμου μόνη συντροφιά

Τα ισόβια ποιήματα ΙΙΙ Κάποτε θ’ ασπρίσουν τα μαλλιά σου θα ’σαι ένα τίποτε

Τα ισόβια ποιήματα XVI Πέλμα της χήνας φύλλο συκιάς είναι άνοιξη

Στον ίσκιο της γης IV (Και πώς βρέθηκε παροπλισμένο μουλάρι στον μώλο)

Στον ίσκιο της γης V (Του Σαγγαρίου οι μαχητές αποδεκατισμένοι μα πονηροί)

Στον ίσκιο της γης VI (Γριά κυρα-Λισάβετ θα σε πάω στη Μηχανιώνα)

Στον ίσκιο της γης VII (Πλατεία των καϊκιών είναι το λιμάνι)

Στον ίσκιο της γης ΧΙΧ (Κι αν το ρολόι σταματημένο στον ίλιγγο του ηλίου)

Στον ίσκιο της γης ΧΧ (Κρίνα του Απρίλη και μοσκοβολιές από τα στήθη του αβυσσαλέου πριν)

Στον ίσκιο της γης XVIII (Τω καιρώ εκείνω η χώρα πάλι δυστυχούσε)

Χαιρετισμοί (Κατηφορίζοντας, θαρρώ, την Κατάρα και δεξιά, κατ’ εύχήν, η παλιά Βοβούσα)

Σονέτο 7 (Η Σαντορίνη ριμάρει με τους πιγκουΐνους τα Βοδενά με το πουθενά)

Ο χορός (Στροφές στροφές στο ταψί με τα γόνατα)

Μεταμορφώσεις (Όταν πλησίαζε φιλικά η ασχήμια τότε αγαπούσες τα φτερά του)

Ο αντίλαλος (Χτυπώντας το ένα στήθος πονούσε και τ’ άλλο, τα μάτια έκλαιγαν)

Η πανσέληνος (Θροΐζει η χλόη, τ’ αστέρια της γης διαμάντια σπασμένα και πάχνη)

Όνειρα (Ξεστράτιζαν πάντα ασύλληπτοι ιππότες στο δάσος χαράματα κελαηδημένα)

Φύλλα (Περπατούνε τα φύλλα με φως και σκιά τάματα του αέρα)

Ίχνη (Την άλλη μέρα χάνονται σιωπηλά τα σημάδια)

από τον ιστοχώρο diapolitismos.gr.

46 ποιήματα :

Τα ανώνυμα XXVI (Τι είναι λοιπόν η Ποίηση;)

Ελπίδα ελπίδα ελπί (Κι όμως στο τέλος πάντα κάτι μένει)

Φωνές (Φωνές της θάλασσας και των κυμάτων μύριες απειλές)

Το κατοπινό μου όπλο (Στα μάτια των πνιγμένων τα καράβια)

Αξιωματικός (Στο σκολειό, πολλές φορές η δασκάλα μάς ρωτούσε)

Ψιλόβροχο Ι (Δεν άκουσες ποτέ σου; Πονάει κάθε χάραμα η αυγή)

Ψιλόβροχο ΙΙΙ (Τα παλιά όπλα τ' αμάραντα άνθη)

Ψιλόβροχο IV (Φαντάζεσαι συχνά τον θάνατον)

Ψιλόβροχο V (Τότε ήταν που τραύλιζε με γλώσσα κομμένη)

Ψιλόβροχο VI (Πες μου χελιδόνι πώς σχηματίζεις το Λάμδα)

Ψιλόβροχο ΧΙ (Δεν είναι η μνήμη. Σκιά και φως)

Ψιλόβροχο XVII (Στοχάσου. Πόσον κράτησε η κακιά Στιγμή)

Ψιλόβροχο LXXIII ('Εκλαιγε στη σιωπή∙ μόνος και πικραμένος)

'Αγριες μηλίτσες (Άγριες μηλίτσες σε φύλλα πανούργα του αέρα)

Σε πρώτο πρόσωπο (Καλώς κακώς πέρασε η ζωή)

Καθ΄ οδόν (Aμ δεν χρειάζεται να ξεύρω πράγματα πολλά)

Πέντε μερόνυχτα Ι (Ορκίζομαι στον αέρα που σαλεύει τα φύλλα των δέντρων)

Νεκροί (Άδεια κουφάρια καρφωμένο το στόμα η γυαλάδα ακίνητη)

Θέση (Τώρα τη νύχτα φοβάται μονάχος στην κάμαρα)

Ψιλόβροχο LVII (Είπε η γυναίκα: Νυχτώνει)

Πέντε μερόνυχτα IV (Είπες η αγάπη το μέγεθός σου ορίζει)

Ψιλόβροχο XIV (Κοίταζα τα φρύδια σου∙ βαθιά τα μάτια σου)

Στον ίσκιο της γης VII (Πλατεία των καϊκιών είναι το λιμάνι)

Ομολογία παράκαιρου (Εν ονόματι εκείνων των ημερών αλδεΰδη)

Χριστίνα (Θλιβερό η φωνή να γυρίζει πίσω χωρίς απόκριση)

Τα ισόβια ποιήματα ΧΙΧ (Κάθε Δευτέρα αρχίζει τουλάχιστον μια νέα βδομάδα)

Ψιλόβροχο XLV (Δέκα εργάτες σκάβουνε με λύσσα)

Σαν ιστορία (Πώς ασπρίζουν τα μαλλιά των ανθρώπων)

Άνθη στο καταραμένο φίδι 84 (Αγάπη τρελή, πολύχρονη δύο μηνών και ζεστή)

Στον ίσκιο της γης XIV (Και μην ξεχνάς τη θάλασσα που υπάρχει καθημερινά)

Το πόρισμα (Κι εσύ τι νομίζεις, έτσι δεν είναι;)

Η άσπρη πόρτα (Από δω κινούσε ο έρωτας. Μελαχρινή χλωρασιά)

Ανώνυμα Ι (Έλα λοιπόν όσον ακούγεται η μουσική)

Ιδιωτικό νεκροταφείο VIII (Μήτε οι ζητιάνοι απόμειναν της εποχής)

Απολογία εραστή (Για να μη σε χάσω καλή μου)

Τα φαντάσματα της ελευθερίας (Αγαπώ άρα κινδυνεύω γιατί βαδίζω μέσα στην καρδιά μου)

Στον ίσκιο της γης VI (Γριά κυρα-Λισάβετ θα σε πάω στη Μηχανιώνα)

Ένας έρωτας (Εκείνος καροτσιέρης στην αγορά)

Μετά τον Εμφύλιο (Καπνός πριν γίνει τ' όνειρο ας το πω)

Ένα πρωινό (Σήμερα το πεύκο υψώθηκε στην αυλή)

Χώματα IV (Κοντά στα τελευταία ψάρια και τους όμιλους των ιστιοπλόων)

Ποιητής (Τελείωνε το ποίημα όταν πλησίασα)

Ελευθερία (Τα ανώνυμα XIV) (Μάρτης στον χρόνο, εποχή αμυγδαλιάς)

Χώματα VIII (Η χαρά των αρχαίων ψαριών τη θάλασσα ασημίζει)

Η τελευταία γλώσσα (Κόσμος με τ' άλεκτα σ' αγαπώ τ' ανείπωτα δεν υπάρχει τώρα)

Χώματα XIII (Κρεμασμένη η σκιά του πανύψηλου δέντρου στο δειλινό χωράφι)

Από την Ανθολογία Ποιητών της Θεσσαλονίκης της Βίκυς Παπαπροδρόμου για το translatum.gr

Επιστροφή στα κείμενα συγγραφέων από Μ

Αρχική σελίδα KEIMENA