|
Τα λόγια του Μάγου |
|
του Άγγελου Σημηριώτη (1870-1944) |
|
|
|
Μέσα στις πρασινάδες του βουνού τρανός ο πύργος ξεπροβάλλει με τα παλιά του, χίλια κάλλη, στη γλύκα του ασυννέφιαστ΄ ουρανού, μέσα στις πρασινάδες του βουνού. Κι όπως ξαπλώνουνε τ΄ αρνάκια κάτ΄ από δρυ ολοφούντωτο, θεριό, στον ίσκιο του κοιμάται το χωριό με τα γραμμένα το σπιτάκια όπως ξαπλώνουνε τ΄ αρνάκια. Η θάλασσα, ερωμένη του τρανή στα πόδια του γλυκά πεθαίνει, απ΄ τη μορφιά του μαγεμένη απ΄ τη μορφιά του τη παντοτεινή η θάλασσα, ερωμένη του τρανή. Μα εμένα ο πύργος δε με νοιάζει γιατ΄ είμ΄ εγώ μιας μάγισσας παιδί, που χτίζει κόσμους όταν τραγουδεί και μέσ΄ στα σύννεφα θρονιάζει· μα εμένα ο πύργος δε με νοιάζει. Μια θύρα σιδερένια και χυτή, νύχτα και μέρα σφαλισμένη, Βασιλοπούλα ζηλεμένη για πάντα σ΄ άδικη σκλαβιά κρατεί, μια θύρα σιδερένια και χυτή. Της σκλάβας σκλάβα είν΄ η ψυχή μου π΄ αληθινούς τυράννους αψηφά· γι΄ αυτό και το κατώφλιο της κρυφά φιλώ και λέω την προσευχή μου, της σκλάβας σκλάβα είν΄ η ψυχή μου! Άκου μ΄ εσύ κι αν είσαι Βασιλιά γυναίκα ή κόρ΄ ή ερωμένη! Έχεις καρδιά μαρμαρωμένη, μα της ζωής τα ξέρω τα φιλιά κι αν είσαι φίλ΄ ή κόρη Βασιλιά! Απ΄ τ΄ όμορφό σου το κεφάλι κομμάτιασε το στέμμα, που φορείς! κι αν λάμπουνε με χίλια κάλλη απ΄ τ΄ όμορφό σου το κεφάλι! Πετράδια, πώχει καθεμιά στη γη, μονάχα τον απλό γελούνε· τ΄ αστέρι΄ αλλού φεγγοβολούνε, στης μάγισσας ψυχής μου την αυγή, πετράδια, που δεν έχει άλλη τη γη! Πάρε μου τ΄ άστρα και στολίσου! Στο θείο σου μέτωπο και στα μαλλιά καθέν΄ απ΄ τα δικά μου τα φιλιά ήλιος θ΄ ανθεί στη κεφαλή σου! Πάρε μου τ΄ άστρα και στολίσου! Και μέσ΄ στις πρασινάδες του βουνού τώρ΄ αν ο πύργος ξεπροβάλει, θα τούρτει συφορά μεγάλη από τα βάθη τ΄ άπλαστ΄ ουρανού, μέσα στις πρασινάδες του βουνού. Μια μέρα ο πύργος θα γκρεμίσει και θα πλακώσει γύρω το ωριό σαν ένα δρυο ολοφούντωτο, θεριό, που ο ξυλοκόπος πελεκήσει, μια μέρα ο πύργος θα γκρεμίσει! Θα σωριαστεί χαλάσματα στη γη κάτ΄ απ΄ το πόνο το βαρύ μου· έτσι το θένε οι στεναγμοί μου κι ο ουρανός π΄ ακούει δεν αργεί… θα σωριαστεί χαλάσματα στη γη! Μα εκεί, που στέναξεν ο Μάγος, θάρτει μια μέρα, μέρα μυστική, μέσ΄ στα χαλάσματα τα σκόρπια εκεί… Είν΄ η καρδιά σου ακόμα πάγος; Μα εκεί, που στέναξεν ο Μάγος, μέσα στις πρασινάδες του βουνού, θάρχετ΄ ο άσπρος κι ο αράπης, μ΄ όσα είπ΄ ο σκλάβος της αγάπης, να σε δοξολογούνε με το νου, μέσα στις πρασινάδες του βουνού! |
|
|
|
Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 14 (1899), σ. 181-184. |