του Σωτήρη Σκίπη (1881-1952)

Ήρωα αλαμάνιε, ο Χάροντας

Δε σε πήρεν εσένα.

Είν΄ αλήθεια, σε σούβλισαν

Τα σκυλιά και σ΄ εφτάγλωσση

Φωτιά σε ψήσαν.

Μα η παγκαλόμορφη Άνοιξη,

Που κρυφά σε ποθούσε

Όταν Κλέφτης στα τρίκορφα

Των βουνών επλανιόσουν

Και την τραγούδαγες,

Ήρθε αόρατη Δύναμη,

Ω Αθανάσιε Διάκο,

Και τη φωτιά με Αθάνατο

Νερόν έσβυσε. Αγέρινον

Σ΄ έκαμ΄ εσένα,

Και σε πήρε και σ΄ έσυρε...

Όπου πάει, το κατόπι της

Πάντ΄ ακλουθάς. Απρίλης

Εγίνηκες, τα λούλουδα

Για να μάς φέρνεις.-

Από τη συλλογή Κάλβεια μέτρα, Παρίσι 1909, σ. 25.