8.

του Κώστα Γ. Πασαγιάνη

Πράσινο αίμα στα χλωρά γαητανοφρύδα κάμπια

γλυκορουφάει, βυζαίνοντας ζωή το σκουληκάκι·

ζωή στιγμή, πνοή στιγμή, μισαποκοιμισμένη.

Σαλεύει αγέρας τα κλωνιά, τα φύλλα σιγοτρέμουν,

κι αν πάρει ο ήλιος την αυγή, πού θάβρει το δερμάτι;

Φιλεί το θάνατο το φως κι η πλάση ζωντανεύει.

Παίρνει φτερά από τον ανθό και χρώμ’ από τα φύλλα

και μυρουδιάν ανάκουστη των λουλουδιών το πνεύμα.

Πεταλουδούλα ανάερη, ψυχή ανθογεννημένη,

και πού θα γείρεις σύμβολο του τρομερού πατέρα;

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη», στην ενότητα «Γρύλλοι και Τρίτωνες».

Τα υπόλοιπα μέρη της ενότητας ήταν πεζά τραγούδια.

Επιστροφή στην ανθολογία από το περιοδικό «Η τέχνη»