Αλέξανδρος Πάλλης

Κηβισσά

του Αλεξάνδρου Πάλλη

Στα χρόνια λεν τα περασμένα

το πως σκυλόσπαρτος Πασσάς

τον πύργο του είχ΄ εδώ στημένα

μέσ΄ στο χωριό της Κηβισσάς·

κι όσα του τύχαινε να πιάσει

κλεφτόπουλα στη λαγκαδιά

έτρεχ΄ εδώ ναν τα κρεμάσει

απ΄ του πλατάνου τα κλαδιά.

Κι είναι απ΄ το αίμα λεν εκείνο

τώρ΄ αγιασμένη η πλατανιά.

Είθε, Πασσάς κι εγώ να γίνω

μα δίχως θάθελα σπλαχνιά,

και τα κοπάδια αφτά εδωπέρα

που ξέχασαν κάθ΄ εθνισμό,

και που σαπίζουν τον αέρα

με μολυσμένο ανασασμό,

θενά ΄θελα όλα ναν τα πιάσω,

— άντρες, γυναίκες και παιδιά —

και σα σφαχτά ναν τα κρεμάσω

απ΄ του πλατάνου τα κλαδιά.-

Κηβισσά, 1897.

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο τέταρτο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη»