Σπήλιος Γ. Πασαγιάνης - Δασοβασίλεμα

Δασοβασίλεμα

του Σπήλιου Γ. Πασαγιάνη

Με τα ηλιοβασιλέματα νεκροθυμιά και κλάμα

Άπλωσε η ώρα στην ερμιά και μούχρωσαν τα δάσα,

Κι από τα μοσκοέλατα σμαραγδοστάζουν δάκρυα.

Σαβανοφέγγει αχνόχρυσος στα δενδροτόπια ο ήλιος,

Και οι ευωδιές λιγόθυμες στις λιβανάτες ώρες

Θυμιαίνουν στ΄ αερίσματα. Στα φύλλα ανατριχίλα

Τα δροσοφόρια εξέχυσαν κι ανάσυρτα σαλεύουν·

Κι από τα δέντρα τα πουλιά στερνολαλιές αφήνουν

Και σβύνουν μες τ΄ απόσπερο. Η σιγαλιά κι η νέκρα

Δακρυολογάν στα πέριορα, σαν ξεψυχάει κι η μέρα.

Ίσκιοι τα πλάγια απόσκιωσαν. Από τα δάσα γύρω

Βγαίνει βαθύ αναβούισμα. Κι αφ΄ τ΄ άραχνο το δύσμα

Ολόστερνες ηλιοφεγγιές τα δεντροκόρφια βάφουν.

Το φως αχνό κι αψηφωτό ψυχοραγάει στο δάσο

Και σβύνει μες τις φυλλουριές και στις ιτιές νεκρώνει.

Τα φύλλα πέφτουν άψυχα με θρήνο· και τ΄ αγέρι

Μ΄ άρυθμο τα θρηνολογάει και σύγκρυο μυρολόι·

Κι από τα μοσκοέλατα χρυσοσταλάζουν δάκρυα

Με τα ηλιοβασιλέματα, προς την παθιάραν ώρα,

Που κλαίν τ΄ απόσκια και βουβά κλαίνε τα δάσα, κλαίνε.-

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο έκτο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη»