Καρδάκι

Τ΄ άγνωρα ρεποθέμελα του αρχαίου

ναού στο έρμο ακροθαλάσσιο πλάι

χορταριασμένα κοίτονται. Γελάει

γύρου ομορφάδα κόσμου πάντα νέου.

Και λέω που ακόμα απ΄ την κορφή του ωραίου

βουνού στ΄ άσπρα ντυμένη ροβολάει

η αρχαία ζωή κι αυτού φεγγοβολάει

λαμπρός ναός τεχνίτη Κερκυραίου.

Χρυσόνειρο, σε βλέπω γιατί μ’ έχει

μαγέψει το νερό στην κρύα βρύση,

που μέσαθε από τ’ άγιο χώμα τρέχει.

Έτσι κάποιος θεός θα τόχει ορίσει.

Κι όποιος ξένος εκεί το χείλι βρέχει

στα γονικά του πλια δε θα γυρίσει.-

Μ. (Λορέντζος Μαβίλης)

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε –με μόνη υπογραφή το Μ.- στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη» και αργότερα στο περιοδικό Γράμματα της Αλεξάνδρειας