V.
112 Τέρμα πια τα παιχνίδια
Ἠράσθην·
τίς δ΄ οὐχί; κεκώμακα· τίς δ΄ ἀμύητος
κώμων;
ἀλλ΄ ἐμάνην· ἐκ τίνος; οὐχὶ
θεοῦ;
ἐρρίφθω·
πολιὴ γὰρ ἐπείγεται ἀντὶ μελαίνης
θρὶξ
ἤδη͵ συνετῆς ἄγγελος ἡλικίης.
καὶ
παίζειν ὅτε καιρός͵ ἐπαίξαμεν· ἡνίκα
καιρὸς
οὐκέτι͵ λωιτέρης φροντίδος ἁψόμεθα.
1. Μετάφραση Γ. Καραμανώλη
Ερωτεύτηκα·
αλλά και ποιος δεν ερωτεύτηκε. Γλέντησα· αλλά και ποιος δεν ξέρει
από γλέντια. Έκανα κάθε λογής τρέλα· αλλά ποιος φταίει παρά ο Θεός;
Φτάνει
όμως τώρα με όλα αυτά. Τα μαύρα μου μαλλιά γίνονται
ολοένα και πιο γκρίζα, αγγελιοφόροι της
ώριμης ηλικίας.
Όσο
ήταν καιρός για παιχνίδι, έπαιξα. Τώρα δε μένει πια καιρός.
Ας σοβαρευτούμε λοιπόν.
2.
Μετάφραση Α. Λεντάκη
Αγάπησα·
και ποιος δεν το’ χει κάνει; Σε ξέφρενους γλεντοκόπησα
κώμους.
Και ποιος έμειν’ αμύητος σ’ αυτές τις γιορτές; Κι είχα
καταληψία
μανική. Από ποιόνε; Δεν ήταν του θεού;
Ας
πάνε στο καλό. Γιατί τ’ άσπρα μαλλιά τα μαύρα βιάζουν
να
ξετοπίσουν, φέρνοντάς μου το μήνυμα της φρόνιμης ηλικίας.
Κι
όταν ήταν καιρός να παίξουμε, παίξαμε· και τώρα που εδιάβη
ας
στραφούμε σε σκέψεις πιο σοβαρές.
3.
Μετάφραση Ν. Χουρμουζιάδη
Αγάπησα·
ποιος όχι; Εξώκειλα· σε ποιον αυτά είναι ξένα;
Έρμαιο μανίας· αλλά από πού; όχι θεός η
αιτία;
Τώρα
μακριά όλα αυτά –τα μαύρα μου μαλλιά ήδη χιονισμένα
παίζουν και μού προμηνούν τη συνετή ηλικία.
Έπαιξα,
όσο ήταν καιρός· τώρα καιρός δεν μου έχει μείνει
–καιρός
μου να προσανατολιστώ στη σωφροσύνη.
