Το ιστιοφόρο

του Τεύκρου Ανθία (1904-1968)

Σαν πελαγοδρομήσαμε, τότε, στον πόνο μας πιστοί,

– ξένοι, που νοσταλγήσανε πατρίδα όλη τη γη –

κάποια αγωνία μάς έδερνεν από το βράδι ως την αυγή,

πως το κουράγιο μας γοργά σαν κύμα θα σβυστεί,

σαν πελαγοδρομήσαμε, τότε, στον πόνο μας πιστοί.

Νύχτα ήταν τρισκότεινη, δίχως μια λάμψη έστω μικρή,

κ΄ είχε η ζωή μας αιστανθεί μεγάλο απαυδημό·

κ΄ είχε η καρδιά μας σφαλιχτό, σα φυλαχτό της τον καημό

και λέγαμε στενάζοντας : «Πότε θα φτάσουμε αντικρύ;»

Νύχτα ήταν τρισκότεινη, δίχως μια λάμψη έστω μικρή.

Μα, ως τόσο, κι αν γινήκανε κουρέλια τ΄ άσπρα μας πανιά,

και το ιστιοφόρο μας επνίγη στο βυθό,

-ν- η τρικυμία εδιάβηκε –γιατί να λυπηθώ;–

και να! που φτάσαμε γεροί σε φως κι απανεμιά,

κι ας μείνανε στο πέλαγο κουρέλια τ΄ άσπρα μας πανιά.

Δω πέρα θα ησυχάσουμε, συντρόφοι, τώρα μια στιγμή,

κ΄ ύστερα πια θα φτιάξουμε καράβι πιο γερό,

να μην τρομάζει κύματα βαριά κ΄ ενάντιο καιρό,

γιατί η ψυχή μας το ποθεί πάντα να πελαγοδρομεί,

προς νέες χαρές, νέους καημούς, προς νέους ωκεανούς.-

Από τη συλλογή ‘Αγιε Σατάν ελέησόν με, Αθήνα 1930, σ. 9-10.

Επιστροφή