του Τεύκρου Ανθία (1904-1968)

Πώς πέρασαν τα νιάτα μας, δίχως απόδοση καμμιά,

στις λεωφόρους τις πλατιές και στα σοκάκια τα στενά,

πώς σβύστηκε απ΄ τα στήθια μας η πρώτη αποθυμιά

για σερενάτες βραδινές και λυγμοτράγουδα ορθρινά.

Κι όμως ακόμη απόμεινε κάτω απ΄ τη στάχτην η φωτιά,

πυρώνοντας μερονυχτίς τη βουβαμένη μας καρδιά,

κ΄ έστω μιαν ώρα, μια στιγμή, στα φτωχικά μας γηρατειά,

θα μας κυκλώσει ο λυτρωμός, μιαν ανοιξιάτικη βραδιά.-

Συλλογή Τα σφυρίγματα του αλήτη, Αθήνα 1929, σ. 52.