Αγάπης πόθοι
Αγάπης πόθοι,
γλυκό μαράζι,
που η νύχτα κλώθει
κι η μέρα σπάζει,
καιροί μου μάγοι
και καρδιοχτύπια,
μέθης πελάγη,
που φλόγες ήπια,
γέλια και πόνοι,
λαχτάρες, ρίγη,
νέκρα σας ζώνει,
νέκρα σας πνίγει...
Γέρνουν σαν κρίνοι
ξεψυχισμένοι...
Όνειρο; Σβήνει!
Αφρός; Πεθαίνει!
Σύννεφα, πάχνη!
Τρέμει ο διαβάτης.
Δροσιά τ’ αρπάχνει
στο φύσημά της…
Όλοι γλιστρούνε,
διαβάτη, πλάνε...
Μα πού’ναι; πού’ναι;
Αχ, πάνε, πάνε...
Από τα πρώτα ποιήματα του Λαπαθιώτη. Δημοσιεύτηκε στο
περιοδικό Παναθήναια, τεύχος 148 (30.11.1905), είναι δηλαδή το τρίτο ποίημα που
είδε δημοσιευμένο ο ποιητής. Κατά σύμπτωση στο ίδιο τεύχος δημοσίευσε ποιήματά
του και ο Λέαντρος Παλαμάς.
Το πήρα από κάποιο ιστολόγιο και έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του Ζήτρου.
