Άσμα Ασμάτων
Ιδού ει καλός, ο αδελφιδός μου, και γε ωραίος·
προς κλίνη ημών σύσκιος, δοκοί οίκων ημών κέδροι,
φατνώματα
ημών κυπάρισσοι.
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ Α 16-17
Κι έφεγγαν τα μάτια Σου, Καλέ μου,
μες στη μαύρη νύχτα του Κυρίου,
κι ήτανε χυμένη στη μορφή σου
σα μιαν ηδονή του μαρτυρίου·
κι έλεγαν τα μάτια Σου, Καλέ μου,
σα για μιαν αλάθητη θυσία,
–κι όλη μας η κάμαρα, Καλέ μου,
φάνταζε βαθιά, σαν εκκλησία·
κι ήρθανε τα χέρια Σου, Καλέ μου,
τα λευκά χεράκια τα γλυκά μου,
κι έμειναν ακίνητα, Καλέ μου,
σαν πουλάκια, μέσα στα δικά μου.
Κι όλη νύχτα, τρέμοντας, Καλέ μου,
μες στο βουβαμό του μυστηρίου,
λιώναμε, κι οι δυο, σα δυο λαμπάδες,
την Αιώνια Δόξα του Κυρίου…
Προ του 1930, κατά τον Δικταίο.
Το πήρα από το ιστολόγιο umhomemgrego.blogspot.com και έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του Ζήτρου. Πρόσθεσα το μότο, όπου ο Ζήτρος έχει κάμποσα λαθάκια. Δεν θα έπρεπε να το μεταφράσω διότι ως γνωστόν τη γλώσσα της εποχής των εβδομήκοντα εμείς οι τρισχιλιετείς τη μασάμε. Αλλά προς χάρη των αλλοδαπών, λέει περίπου: Κοίτα πόσο όμορφος είσαι, αδελφέ μου, πόσο ωραίος. Είναι το κρεβάτι μας παχύσκιο δέντρο. Τα δοκάρια του σπιτιού μας είναι κέδροι, τα κουφώματα κυπαρίσσια.
