Το βασίλεμα που πέφτει
Το βασίλεμα που πέφτει, μαλακό κι αργό σαν χάδι,
δεν είν’ άγγελμα, μονάχα, των ονείρων που θα ρθούν:
όλων όσων θα πεθάνουν είναι σύμβολο το βράδυ
– κι όλων όσων θα χαθούν…
Είναι σύμβολο των όσων ο καιρός έχει μαράνει,
κι όμως φεύγουν δίχως λέξη, μακρινά και σιωπηλά,
που όλα τους, ως και το διάβα το λαμπρό τους, είναι πλάνη,
που μας έκρυβε πολλά.
Είναι σύμβολο θλιμμένων, μελαγχολικών θανάτων,
που κρυφό για πάντα, κάτι, μες τα χείλη των κρατούν,
– έρημων ψυχών, που πνίγουν τα πικρά παράπονά των,
και μας αποχαιρετούν…
Είναι σύμβολο κι εκείνων που, αν και τόσο αγαπημένα,
πιο νωρίς μας, ο καθένας, βιάστηκε ν’ αναπαυτεί,
που ’λεγα πως θα τους είχα για καιρό κοντά σε μένα
– κι όμως έφυγαν κι αυτοί!
Γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 1941.
Μελοποιήθηκε πρόσφατα από τη Μάρθα Μεναχέμ στο δίσκο
«Μικρή ελεγεία». Το πήρα από τις σελίδες της εταιρείας και έκανα αντιπαραβολή
με την έκδοση του Ζήτρου.
