ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗ
Αγαπητά «Νεοελλ. Γράμματα»
Κάποιος παλιός μου φίλος ήρθε προχτές στο γραφείο μου κρατώντας τα «Νεοελλ. Γράμματα» της περασμένης βδομάδας στο χέρι και μου λέει γεμάτος χαρά: «Διάβασες το κανελί πανωφόρι του Καραγάτση; Έχει μέσα κάτι που σ’ ενδιαφέρει». –Δηλαδή; --Ένα κομμάτι από τον «Εκκλησιαστή». Και χωρίς να περιμένει να του απαντήσω, τ’ ανοίγει κι αρχινά να μου διαβάζει το μέρος εκείνο όπου λέει ο συγγραφέας: «Σηκώνοντας τα χέρια μου, τα έκανα σταυρό, και τον εξόρκισα με τα φοβερά λόγια του εκκλησιαστή: ‘Επιτιμά σοι, Κύριος, πνεύμα πονηρόν, φύγε, δραπέτευσον, αναχώρησον, δαιμόνιον ακάθαρτον … κωφόν και λάγνον και άλαλον… Φιμώθητι, φοβήθητι, φύγε» κλπ. Κι αφού μού το διάβασε ολόκληρο, μου λέει: «Ωραίο πράμα ε; Μόλις το διάβασα θυμήθηκα εκείνο το κομμάτι από τον Εκκλησιαστή που είχες δημοσιέψει τις προάλλες στα «Νεοελλ. Γράμματα» και που το ’χω μάθει σχεδόν απ’ έξω. Έχεις δίκιο να λες στο σημείωμά σου εκεί πως ο Εκκλησιαστής είν’ ένα από τα πιο σπουδαία Βιβλικά λογοτεχνήματα». Δαγκάθηκα για να μη γελάσω κι ενοιωσα τον κακομοίρη τον Εκκλησιαστή, τον αληθινό, το Βιβλικό και τον μόνο με τ’ όνομ’ αυτό και γνωστό μέσα στους αιώνες, να κουβαριάζεται και να στριμώνεται μέσα στα κατάβαθα της ψυχής μου μπροστά στο σμάρι των Βερζεβούληδων της περικοπής. «-- Λοιπόν τι λες; -- Τι να σου πω φίλε μου, του απαντώ. Συλλογιέμαι ποιο είν’ εκείνο που σ’ έκανε να βρίσκεις πως μοιάζει αυτή η περικοπή που μου διάβασες με το κομμάτι εκείνο του Εκκλησιαστή, που λες πως το’ μαθες κι απ’ όξω μάλιστα. – «Δηλαδή;» -- Δηλαδή τα ξόρκι’ αυτά δεν έχουνε καμμιά σχέση με τον Εκκλησιαστή. Το καλογραμμένο άλλωστε αυτό διήγημα του Καραγάτση το είχα διαβάσει και την πρόσεξα αυτή τη λεπτομέρεια. Σίγουρα κάποιο λάθος θα ’χει γίνει. Η περικοπή του αυτή είναι από τους «εξορκισμούς του Μεγ. Βασιλείου» και βρίσκεται ολόκληρη μέσα στο «Ευχολόγιον», το γνωστό λειτουργικό βιβλίο της εκκλησίας. Στον Εκκλησιαστή της Βίβλου, όσο κι αν ψάξεις, δε θα τη βρεις. Τέτοια «φοβερά» ξόρκια δεν ξεστομίζει εκείνος, ούτ’ επιτιμά κανέναν, πολύ περισσότερο μάλιστα τον… εκκλησιαστικώτατο Παπαδιαμάντη».
Αθήνα
Με πολλή αγάπη
ΚΩΣΤΑΣ ΦΡΙΛΙΓΓΟΣ
