Παραμυθάκι

Ήτανε, μια φορά, κάποια Πεντάμορφη,

πιο διάφανη κι απ’ τις δροσιές ακόμα.

Δυο στάλες ουρανός ήταν τα ματια της...

Μια μέρα, οι ουρανοί βρεθήκαν χώμα...

Ήτανε, μια φορά, ένα Βασιλόπουλο...

Το μύρωσεν η αγάπη η ξεγελάστρα.

Την άβυσσο, τ’ αστέρια, ο νους του χάιδευε...

Μια νύχτα δεν αντίκρισε πια τ’ άστρα...

Ήτανε κι ένας πύργος γιγαντόσωμος!

Στεφάνια είχε τα σύννεφα, τη νίκη...

Προχτές, καθώς εσκάλιζα στη θάλασσα,

ευρήκα από τον πύργο ένα χαλίκι...

Ήτανε μια φορά... Και τι δεν ήτανε...

Μα τι να πω; Τριγύρω δες τη φύση:

τόσα μεγάλα κι όμορφα, κι εχάθηκαν

και το μικρό τραγούδι μου θα ζήσει;

Σύμφωνα με τα σχόλια του Δικταίου στην έκδοση Φέξη, γράφτηκε στις 6.4.1907 και δημοσιεύτηκε στο τ. 2 (Ιουνίου 1907) της «Ηγησώς». Το βρήκα σε κάποιο ιστολόγιο και έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του «Ζήτρου» και μικροδιορθώσεις.

Επιστροφή