ΣΤΗΛΗ

Δεν θα λείψει κανείς –

θα ’ρθουμε όλοι κει κάτου,

στ’ άκουσμα της φωνής

του μεγάλου θανάτου.

Μην ανυπομονείς:

Το ξέρουμε πως όσο

πονάμε, μας πονείς –

Σ’ είχαμε νιώσει τόσο…

Το στρώμα είναι σκληρό

κι η κάμαρή σου μαύρη…

Το δρόμο σου ούτε θα ΄βρει

ποτέ το τρυφερό

μήνυμα που σου γράφω:

“Χαίρε” πικρό σε τάφο.

(1938)

Ποίημα του Μήτσου Παπανικολάου αφιερωμένο στον Λαπαθιώτη για τον θάνατο της μητέρας του, την οποία ο ποιητής υπεραγαπούσε. Όχι άδικα, ο θάνατός της θεωρείται η αρχή του τέλους του.

Περιλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Παπανικολάου. Ευχαριστώ τον κ. Β. Ψαραδάκη που μου το έστειλε.

Επιστροφή