Η χαρά
La gioia e sempre sull’altra riva
Gabriele D’Annunzio
Πάντα κάτι με κρατεί
και με φέρνει πίσω,
στο καιρό που κάθε τι
μου 'λεγε να ζήσω,
που όλα – σκέψεις μου κρυφές,
κι ό,τι ζει, στην πλάση,
δε μου θύμιζε μορφές,
που τις έχω χάσει,
κι όλα τ’ άκουγα να λεν,
μ’ έναν τρόπο πλάνο,
πως τ’ αγάπησα και δεν
πρέπει να πεθάνω...
Τώρα, που όλα τα φτερά
σκόρπισαν της πλάνης,
μου το λένε καθαρά:
Πρέπει να πεθάνεις!
Κι όσο πιο βαθιά κοιτώ
κάτω από τη σκέπη,
τόσο πιο καλά και το
μάτι μου το βλέπει.
Κι αν τυχαίνει κι ο νους να
κάνει σκέψην άλλη,
δε κρατεί πολύ, και να
πάλι αυτή προβάλλει...
...Μα όσο και στους ουρανούς
να ’ναι η μέρα μαύρη
κι όσα θέλησε ο νους,
να μη μπορεί να ’βρει,
κι όσο αν είμαστε πικρά,
τώρα, στερημένοι,
κάπου υπάρχει μια Χαρά,
και μας περιμένει...
Γράφτηκε Απρίλη-Μάη του 1938, δημοσιεύτηκε τον 1939 στη Νέα Εστία και συμπεριλήφθηκε στην έκδοση του 1939.
Το πήρα από το «Στέκι Περι-Γραφής» (www.peri-grafis.com). Έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του «Ζήτρου» και μικροδιορθώσεις. Επίσης πρόσθεσα το μότο. Να σημειωθεί ότι το μότο σημαίνει «Η χαρά είναι πάντοτε στην απέναντι όχθη».
