Ξανθώ

 

Εδώ αναπαύεται η Ξανθώ, με τον οπάλλινον ανθό,

που ρούφηξε των ηδονών τον αμφορέα ως κάτου,

και που σαν μπούχτισε να οργά, περίεργη μίσεψε γοργά

την μόνην άγνωστη ηδονή να δρέψει: Του Θανάτου!...

 

Το πήρα από το τομίδιο της σειράς «Εκ νέου» των εκδόσεων Γαβριηλίδη (επιμ. Βαγγέλη Κάσσου).