Α13
(Η ζωή μου περνά σκυμμένη σκλάβα,
μες στου βιβλίου το μαλακό χαρέμι).
Ψυχή μου, πέτα ασκλάβωτη και τράβα,
σε καρτεράν οι θάλασσες κι οι ανέμοι.
(Η ζωή μου κουλουριαστό σκουλήκι,
κι ενός ίσκιου το γγίξιμο το τρέμει).
Με ολανοιγμένην αγκαλιά μια Νίκη
σε προσμένει στου δρόμου σου την άκρη.
Ψυχή, ας ουρλιάζουν καταπόδι οι λύκοι.
(Η ζωή μου περνά κι είναι το δάκρυ
μιας αρρώστιας, ο βόγγος μιας ασκήμιας).
Θα τραβήξεις προς των Καιρών τα μάκρη,
Ψυχή, κάτου απ' τη σκέπη της Πολύμνιας.
Ακολούθησα την έκδοση του Ξ.Α.Κοκόλη, αλλά κράτησα το «καρτεράν» της πρώτης δημοσίευσης στον τέταρτο στίχο (αντί «καρτερούν»).
Πρόκειται για ένα από τα (όχι λίγα) ποιήματα των Σατιρικών Γυμνασμάτων που πολύ δύσκολα θα τα έλεγε κανείς σατιρικά.
Ο Γεροντάκος που από το δικό του ιστολόγιο το πήρα, σημειώνει ότι ο Παλαμάς δεν ταξίδεψε ποτέ πολύ και είχε καημό να αποδράσει από τον πνιγηρό του περίγυρο.
