Α17
Χαλκόπλαστος για πάντα καβαλάρης,
ο στοχασμένος νά Κολοκοτρώνης!
– Το φύσημά σου πού θα ξαναπάρεις;
Κάπου το χέρι απλώνεις· πού τ’ απλώνεις;
– Μακριά, πολύ μακριά, πέρα, αλλού πέρα!
Στ’ αγνά· δεν τα πατάς, δεν τα ζυγώνεις·
στον πόλεμο, στων όλων τον πατέρα,
στη ρίζα, στην αγράμματη σοφία,
στην κλεφτουριά, στου Τούρκου τη φοβέρα! –
–Και γύρω σου κι ομπρός σου, η Πολιτεία
με τα λογής παλάτια τα πλατιά,
σκολειά, καζάρμες, θέατρα, υπουργεία; –
Μ’ αποκρίθη: – Τσεκούρι και φωτιά!
Ακολούθησα την έκδοση του Ξ.Α.Κοκόλη, αλλά όχι απόλυτα: κρατάω το «ομπρός» της πρώτης δημοσίευσης στον δέκατο στίχο και, το σημαντικότερο, κρατάω τον πέμπτο στίχο όπως είναι στην πρώτη δημοσίευση και όχι όπως στις επόμενες εκδόσεις, όπου ο Παλαμάς έσβησε το πρώτο «πέρα» (δηλ. Μακριά, πολύ μακριά, αλλού πέρα!), δημιουργώντας όμως σοβαρό μετρικό πρόβλημα. Ο διάλογος ποιητή-Κολοκοτρώνη συνεχίζεται στο επόμενο ποίημα της σειράς.
Καζάρμα: το στρατόπεδο, ο στρατώνας
