Α19
Ο κόλακας κι ο ψεύτης χαλασμοί σου,
της αμαρτίας πατρίδα, άμυαλη Μάνα ,
του κόσμου είσαι το σκύβαλο· απελπίσου!
Σε λιώσανε τα χάιδια τα λαοπλάνα
στου κόλακα τα χέρια και στου ψεύτη·
χτυπήστε τη νεκρώσιμη καμπάνα!
Η ψυχή μου με το θυμό παντρεύτη·
δε στρώνω στο κιβούρι σου πορφύρα
το δεκαπεντασύλλαβο του Κλέφτη.
Χορδή στη σιδερένια σου την λύρα,
σκληρή και λαμπερή σαν το διαμάντι,
ταίριασα κι άλλη μια· για σένα πήρα
το τρίστιχο απ’ την Κόλαση του Δάντη!
Ακολούθησα την έκδοση του Ξ.Α.Κοκόλη.
Το ποίημα αυτό γράφτηκε πρώτο και είχε προδημοσιευτεί την πρωτοχρονιά του 1907. Πιθανότατα ο Παλαμάς σχεδίαζε αρχικά να το τοποθετήσει πρώτο στην ενότητα, αφού ο τελευταίος στίχος δηλώνει, προγραμματικά, τη χρήση της δαντικής τερτσίνας που χαρακτηρίζει όλη τη σειρά ποιημάτων.
